Вы тут

Вольга Дароніна: Пасля нараджэння дачкі я перастала баяцца сцэны


Актрыса Тэатра-студыі кінаакцёра Вольга Дароніна (Дзятлоўская) любіць акцёрскую прафесію за магчымасць іграць розных гераінь, часам зусім непадобных на яе, аказвацца на сцэне ў сітуацыях, якія наўрад ці здарацца ў рэальным жыцці. 

Узнёсла-рамантычная Яўлампія Купавіна ў драме «Ваўкі і авечкі», верная, кранальная Марта ў філасофскай фантазіі «Той самы Мюнхгаўзен», прагматычная, безжурботная, якая ўмее з усяго атрымліваць выгаду і знайсці выйсце з любой сітуацыі Ганна ў камедыі «Вох, ужо, гэтая Ганна», аматарка прыгод Аліса ў «Алісе ў Залюстроўі». 

Аб ліцадзействе, пошуку сябе, тэатры, мацярынстве і каханні пагаварылі з Вольгай Даронінай, якая нядаўна адзначыла прыгожы юбілей. 


Тэатральны «вірус»

— Вольга, вы нядаўна адзначылі сваё 30-годдзе. Як самі ацэньваеце гэты ўзрост? Чым са сваіх дасягненняў найбольш ганарыцеся? 

— 30 гадоў — гэта ўжо, безумоўна, шмат. Адчуваю некаторае хваляванне і турботу з прычыны сыходу маладосці. Разам з тым поспехі ў жыцці ёсць, і гэта супакойвае. Сёння я дастаткова запатрабаваная ў тэатры. І самае галоўнае маё дасягненне — сям’я, дачка Караліна.

— Хто ці што заахвоціла вас выбраць акцёрскую прафесію? 

— Я родам з Мазыра. Сярод маіх родных няма нікога, хто быў бы звязаны з акцёрствам, ды і ўвогуле з творчасцю. Тата — прыватны прадпрымальнік, мама — бухгалтар. Па парадзе выкладчыцы музыкі, якая ў дзіцячым садку выявіла ў мяне здольнасці, мяне адвялі ў музычную школу, дзе я займалася па класе фартэпіяна. Наведвала і вакальную студыю. Пастаянна выступала на сцэне, і ў нейкі момант зразумела: хачу звязаць з ёй сваё жыццё. Кар’ера спявачкі мяне не вабіла, таму вырашыла стаць тэатральнай актрысай. Дапамаглі падрыхтавацца да іспытаў, і я паступіла на акцёрскі факультэт БДАМ. 

— Чым запомніліся гады вучобы ў Акадэміі мастацтваў? 

— Спачатку было цяжка. Я стала сумнявацца, ці трэба працягваць вучыцца. Пасля першага семестра прыехала дадому і прызналася: збіраюся кінуць. Але старэйшая сястра Аня пераканала не спяшацца, не секчы з пляча. Прыслухалася да яе, і неўзабаве ў мяне быццам адкрылася другое дыханне. На другім курсе за добрую паспяховасць мяне нават перавялі з платнай на бюджэтную форму навучання. 

— Вам бліжэй драматычныя ці камедыйныя ролі? 

— Драматычныя. Мне падабаюцца складаныя, глыбокія характары. Цікава было паспрабаваць сябе ў класіцы — п’есе А. М. Астроўскага «Ваўкі і авечкі», вельмі даражу роляй Купавінай. Нягледзячы на тое, што спектакль «Вох, ужо гэтая Ганна» прайшоў з поспехам, пакуль не адчуваю сябе ўпэўнена ў ролі Ганны. Камедыйныя гераіні, лічу, яшчэ не надта атрымліваюцца.

— Калі вы адчулі, што падхапілі асаблівы «вірус» залежнасці ад сцэны, па-сапраўднаму «захварэлі» на тэатр?

— Пасля нараджэння дачкі. Чатыры месяцы пасядзела з Каралінай дома і пачала працаваць. І раптам зразумела: больш не баюся (як гэта было раней) сцэны. Раптам адчула сябе моцнай і свабоднай. Быццам здарылася нейкая ўнутраная перазагрузка. Нават калегі адзначылі, з якой прагнасцю бяруся за ролі. 

— Вы так рана выйшлі з дэкрэтнага. Хто дапамагаў з малой? 

— Спраўляліся ўдваіх з мужам. У нейкіх выключных выпадках звярталіся па дапамогу да бацькоў. Пакуль Караліна была маленькай, больш чым у дзвюх пастаноўках на тыдзень мяне не займалі. Калі дачушцы споўніўся год, стала прыходзіць на рэпетыцыі разам з ёй. Цяпер яна наведвае дзіцячы садок, але ўсё роўна ахвотна бывае ў тэатры, калі няма з кім яе пакінуць на час спектакля. 

— Вы выконваеце галоўную ролю ў «Алісе ў Залюстроўі». У п’есах для дзяцей іграць складаней? 

— Асабіста мне няпроста даюцца ролі, якія не адпавядаюць узросту. Іграць для дзяцей надзвычай энергазатратна. Заўсёды хочацца максімальна развесяліць гэтую публіку, і пасля такіх спектакляў адчуваеш сябе, як выціснуты лімон. 

— Вольга, як вы самі ацэньваеце свае адносіны з кіно? 

— Найлепшы мой досвед — гэта, як ні дзіўна, кінадэбют у серыяле «Без права на памылку». Рэжысёр Аляксандр Высакоўскі, абраўшы мяне на галоўную ролю, падарыў па-сапраўднаму цікавы вопыт. Больш пакуль, нажаль, такіх прывабных прапаноў не было. 

Лёгкага жыцця ніхто не абяцаў 

— Вы ўжо зрабілі сабе акцёрскае імя пад прозвішчам Дзятлоўская. Чаму вырашылі працягваць творчую біяграфію пад прозвішчам мужа? Захацелі, каб у Беларусі была свая Дароніна?

— Зусім не. Народная артыстка СССР Таццяна Дароніна — такая велічыня, з якой ніхто, думаю, не збіраецца «канкурыраваць». Калі я выйшла замуж, то ўзяла прозвішча мужа і стала Даронінай. Аднак дзявочае прозвішча вырашыла пакінуць як творчы псеўданім і папярэдзіла ў тэатры, каб яно заставалася на афішах. Спачатку ўсё ішло выдатна. Але ў нейкі момант пачалася блытаніна. У адным месцы пакажуць «Дароніна», у іншым напішуць — «Дзятлаўская». І мяне папрасілі: «Не ўскладняй жыццё, станавіся ўжо Даронінай». 

— Як Вы пазнаёміліся са сваім будучым мужам? 

— Нечакана. Прыехала мыць машыну. Засталася не вельмі задаволеная работай і сказала, што трэба больш пільна ставіцца да сваіх абавязкаў і кліентаў. Аляксандр як уладальнік аўтамыйкі «праявіў уважлівасць» да крытыкі, выслухаў заўвагі і запрасіў мяне на каву. Так і пазнаёміліся. Адносіны развіваліся імкліва. Праз паўгода Саша зрабіў мне прапанову. 

— Вы верыце ў каханне з першага погляду? 

— У 20 гадоў я б сказала, так, а цяпер ужо — не. І не таму, што ў 30 год гэтага не можа здарыцца. Проста большасць жанчын у гэтым узросце, на мой погляд, ужо адрозніваюць закаханасць і каханне. З узростам пачынаеш «уключаць» галаву, разумееш, што трэба шанаваць у мужчыне. Чым мацнейшымі былі «мае каханні з першага погляду», тым хутчэй заканчваліся адносіны. З узростам прыйшла да пераканання: каханне — не данасць, не гарманальны ўсплёск, а вынік сумесных намаганняў. Гэта пачуццё «гадуюць» прыкладна гэтак жа, як дзіця.

— Вольга, вас не бянтэжыла, што Аляксандр можа не зразумець асаблівасцяў акцёрскай прафесіі, і гэта здольна разбурыць саюз? 

— Наадварот. У мяне былі ў свой час адносіны з аднакурснікам. У нейкі момант мяне перастала задавальняць, што ўсе зносіны «замыкаюцца» на прафесійных тэмах. З тых часоў зараклася мець спадарожніка жыцця — акцёра, ды і наогул мужчыну з творчага асяроддзя. Розныя сферы дзейнасці не перашкодзілі нам з Сашам зразумець і прыняць адно аднаго. У абодвух быў ужо няўдалы любоўны вопыт, мы шмат размаўлялі, нам цікава разам. 

— А не наведвалі сумненні: раптам не атрымаецца сумяшчаць сям’ю і тэатр, быць добрай жонкай, мамай і адначасова актрысай? 

— Я заўсёды ведала: галоўнае ў жыцці для мяне — сям’я. Досыць доўга была адна, гэты не самы шчаслівы час. Калі сам вырас у поўнай сям’і, і цябе атачалі цеплынёй, клопатам, увагай, то, вядома, хочацца звіць такое ж уласнае гняздо. Замужжа і мацярынства шмат чаго адкрылі для мяне. Я пераканалася, што запасы дабра, пяшчоты, кахання ў жанчыне бязмежныя. Нават не падазравала, што здольная столькі аддаваць. Спачатку я хутка стамлялася, шкадавала сябе, дазваляла ленавацца. Цяпер усё інакш. 

— Як у вашай сям’і размяркоўваюцца бытавыя абавязкі? 

— Гатую ў сям’і толькі я — раблю з задавальненнем усё, за выключэннем выпечкі: з цэстам не «сябрую». У Сашы з-за работы застаецца мала часу на быт. Але, калі яго просіш, ён лёгка далучаецца да ўсяго. І галоўнае — калі я чагосьці не паспяваю, для яго не праблема зрабіць гэта самому. Ён не з тых мужчын, хто сварыцца з-за нейкіх бытавых дробязяў. 

— Што можа хутка падняць вам настрой, калі стаміліся, нечым засмучаныя? 

— Любы догляд за сабой. Я — публічны чалавек, і мне важна выглядаць добра. А яшчэ ў такія моманты заўсёды хочацца пабыць сам-насам з сабой. Мару, каб дома з’явілася піяніна. Часам вельмі цягне пайграць на інструменце, «ачысціцца» музыкай, узвысіцца над будзённай мітуснёй. 

— У рэпертуары тэатра ёсць спектакль з выдатнай назвай — «Лёгкага жыцця ніхто не абяцаў»... У цэлым, як самі ахарактарызавалі б сваё цяперашняе жыццё? Што вам яшчэ ад яе хочацца? 

— Кожны дзень глядзіш на сваё жыццё пад розным вуглом зроку, па-рознаму яго ацэньваеш. Часам яно здаецца цяжкім, складаным, часам — невыносным, але часцей — удалым, цікавым, шчаслівым. Больш за ўсё мне хочацца гармоніі, каб хапала часу і на сям’ю, і на тэатр, і на сумесны адпачынак, які мару зрабіць нашай сямейнай традыцыяй. Яшчэ падумваю аб тым, каб асвоіць якую-небудзь новую прафесію.

Бліц: 

— Якія якасці дапамагаюць Вам у прафесіі? 

— Уменне чуць — рэжысёра, калег, сваю інтуіцыю. 

— З актрыс-сучасніц Вы вылучаеце…

— Расійскую актрысу Вікторыю Ісакаву.

— Якія кнігі Вы можаце перачытваць? 

— «Абломаў» І. Ганчарова, «Яўген Анегін» А. Пушкіна. 

— У мужчынскай знешнасці для Вас важныя... 

— Высокі рост і прыгожы тэмбр голасу. 

— Лепшая краіна для адпачынку, па-Вашаму, гэта... 

— З тых, дзе пабывала, — Чарнагорыя. 

— Сіла ці слабасць у жанчыне здаецца Вам прывабней? 

— Сучасныя жанчыны змушаныя быць моцнымі і незалежнымі. Але гэта не трэба дэманстраваць мужчынам. Сапраўднае мастацтва — быць моцнай, але пры гэтым не душыць, а натхняць. 

— Верыце ў жаночае сяброўства? 

— Так. У мяне ёсць сяброўка Алеся, з якой мы пазнаёміліся яшчэ ў дзіцячым садку. Падтрымліваем адносіны да гэтага часу: рэгулярна стэлефаноўваемся, дзелімся самым патаемным. Вельмі ёю даражу.

Вольга ПАКЛОНСКАЯ

Фота прадастаўлена субяседніцай

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Зоркі абяцаюць шмат прыемных момантаў і добрых навін для Блізнятаў.

Памяць

Партызанскі ўнёсак у «Баграціён»

Партызанскі ўнёсак у «Баграціён»

Беларуская наступальная аперацыя пачалася 23 чэрвеня 1944 года.