Вы тут

МЗС Беларусі і Расіі прадставілі даклад аб сітуацыі з правамі чалавека за мяжой


Міністэрствы замежных спраў Беларусі і Расіі падрыхтавалі першы сумесны даклад аб сітуацыі з правамі чалавека ў асобных краінах. Тэкст дакумента апублікаваны раніцай 20 чэрвеня на сайтах знешнепалітычных ведамстваў, паведамляе БелТА.


Агляд прадстаўлены ў дачыненні да больш як 40 краін. Сярод іх шмат краін Еўрасаюза (у тым ліку бліжэйшыя суседзі Беларусі), Вялікабрытанія, ЗША, Канада, Японія, Аўстралія і Новая Зеландыя, Украіна, Малдова і іншыя.

У адносінах да кожнай з краін прадстаўлены вельмі падрабязны даклад з выкладаннем канкрэтных фактаў. У якасці візуальнага пацверджання ў дадатку прыведзены шматлікія фатаграфіі. Звяртае на сябе ўвага вельмі значнв аб’ём дакумента — больш 1800 старонак! Калі не па прыгажосці мастацкага выкладу, то па глыбіні і маштабнасці гэтую працу параўнаем хіба што з раманам «Вайна і мір» Льва Талстога.

«Факты на стол», — абвяшчае фраза Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі, якая стала крылатай. І дыпламаты дзвюх краін прапанавалі іх з лішкам.

Зварот да чытачоў падпісаны ад імя беларускага намесніка міністра Юрыя Амбразевіча і расійскага — Сяргея Вяршыніна. Як адзначаецца, сабраныя ў дакладзе факты наглядна дэманструюць, што для заходніх «узорных дэмакратый» у прынцыпе аказаліся характэрныя расісцкія, неакаланіяльныя погляды.

«Яркім пацверджаннем таму служыць іх імкненне насаджаць прыдуманы імі ж „парадак, заснаваны на правілах“, яго супрацьпастаўленне міжнароднаму праву. У гэтым падыходзе ў наяўнасці расісцкі па сутнасці дзяленне дзяржаў на „якія маюць права“ гэтыя правілы ствараць і тых, хто павінен беспярэчна ім прытрымлівацца, можа быць, нават на шкоду сваім нацыянальным інтарэсам», — гаворыцца ў звароце.

У дакладзе аўтары прывялі рэальныя прыклады з сапраўднага і нядаўняга мінулага, у большасці добра вядомыя ўсім, — як ілюстрацыю негатыўных праяў і тэндэнцый у сферы правоў чалавека, якім неабходна супрацьстаяць намаганнямі ўсёй канструктыўна настроенай міжнароднай супольнасці. «З улікам гэтага пры вывучэнні „краінавых“ раздзелаў гэтага даклада рэкамендавалі б чытачам прымаць да ўвагі той факт, што менавіта гэтыя дзяржавы актыўна спрабуюць праводзіць „экспарт“ дэмакратычных і праваабарончых стандартаў пад выглядам універсальных і ўказваць іншым на іх „недахопы“, а па сутнасці — умешвацца ў іх унутраныя справы. Пад гэтай падставай „калектыўны Захад“, які колькасна саступае астатняму свету, падвяргае беспадстаўнай крытыцы праваабарончую сітуацыю ў непажаданых ім краінах Сусветнай большасці — непажаданых толькі тым, што маюць свой незалежны знешнепалітычны парадак і адстойваюць уласныя гістарычныя культур. каштоўнасці і нормы, пры гэтым нікому іх не навязваючы», — зважаюць намеснікі міністраў.

У прадмове адзначаецца, што адной з самых сур’ёзных праблем застаецца практыка прымянення так званых падвойных стандартаў пры ацэнцы тых ці іншых праваабарончых сітуацый і з’яў.

«У цэлым шэрагу краін адкрыта вядзецца прапаганда расісцкіх ідэй і каштоўнасцяў, узнімаюць галаву нацыянал-радыкалы. І гэта адбываецца, нягледзячы на ​​прававыя механізмы, якія функцыянуюць у рамках ААН, АБСЕ і шэрагу іншых міжнародных арганізацый, нацэленыя на супрацьдзеянне гераізацыі нацызму, расізму, ксенафобіі і звязанай з імі нецярпімасці. Ужо даволі выразна вылучаецца група дзяржаў, дзе структурныя праявы расізму і нецярпімасці пранізалі ўсе сферы грамадскага жыцця (іх аналіз уключаны ў адпаведныя раздзелы гэтага даклада). Узмацняюцца спробы раскалоць грамадства па нацыянальных і моўных прыкметах», — падкрэсліваюць аўтары дакумента.

Акрамя гэтага, у шэрагу краін адзначаны ўстойлівы рост колькасці ксенафобскіх і расісцкіх праяў, усплёскаў агрэсіўнага нацыяналізму, шавінізму, іншых форм расавай і рэлігійнай нецярпімасці. Бяздзейнасць жа ўладаў імі апраўдваецца крывадушнымі спасылкамі на нібы абсалютны характар ​​права на свабоду выказвання меркавання.

«Аднак такое папушчальніцтва не з’яўляецца чымсьці новым, тым больш што для заходніх „узорных дэмакратый“ далёка не чужыя расісцкія, неакаланіяльныя погляды — прыкладаў таму ў наш час, і тым больш у гісторыі ХХ стагоддзя, і асабліва Другой сусветнай вайны, мноства. Падобную двудушнасць Захаду прадэманстравалі падзеі 2022 года і аб’яўлены ім „крыжовы паход“ супраць „рускага свету“», — гаворыцца ў прадмове.

Асобна аўтары дакладу згадваюць намаганні заходніх краін і іх саюзнікаў па перапісванні гісторыі Другой сусветнай вайны і рэвізіі яе вынікаў, цынічныя спробы абялення ваенных злачынцаў і іх памагатых — тых, хто ствараў і ўвасабляў на практыцы тэорыю расавай перавагі. У гэтым жа шэрагу — услаўленне калабарацыяністаў, якія супрацоўнічалі з нацыстамі, пад выглядам удзельнікаў нацыянальна-вызваленчых рухаў з уключэннем адпаведных прадметаў у праграмы агульнай абавязковай адукацыі і шырокіх намаганняў па абяленні злачынцаў.

«Зыходзячы з аналізу прыведзенай у дакладзе інфармацыі ў якасці агульнай высновы напрошваецца наступнае меркаванне. У новым свеце, у аснову якога павінна быць пакладзена больш справядлівая сістэма міжнародных адносін, вельмі неабходна поўная рэалізацыя прынцыпу суверэннай роўнасці дзяржаў, гістарычных, культурных, рэлігійных і нацыянальных асаблівасцяў кожнай краіны, — робяць высновы аўтары дакумента. — Толькі пры выкананні гэтых умоў будзе магчыма поўнае выкараненне негатыўных наступстваў каланіялізму, неакаланіяльнага мыслення, расізму, расавай дыскрымінацыі і звязаных з імі відаў нецярпімасці. Гэта дазволіць прадухіляць неправамерныя спробы асобных краін „падмяць“ пад сябе сістэму міжнароднага права і выкарыстоўваць яго ўніверсальныя праваабарончыя механізмы ў сваіх вузкакарыслівых мэтах».

Ніжэй прыводзім толькі асобныя прыклады сітуацыі з правамі чалавека ў шэрагу краін, пералічаныя ў дакладзе. Поўнасцю з дакументам можна азнаёміцца ​​на сайтах знешнепалітычных ведамстваў Беларусі і Расіі.

Літва

Сітуацыю з правамі чалавека ў Літве аўтары дакладу характарызуюць як неспрыяльную, але і яна няўхільна працягвае пагаршацца:  «У краіне па-ранейшаму адзначаюцца шматлікія выпадкі абмежавання свабоды выказвання меркаванняў, дыскрымінацыі нацыянальных меншасцей, перш за ўсё ў адукацыйнай сферы, праявы ксенафобіі і антысемітызму, пераследу па палітычных і іншых матывах, а таксама ўслаўленне нацызму і ашалелая русафобія».

Страйкі фермераў у Літве. Фота delfi.lt

Негатыўны стан спраў пагаршае сур’ёзны эканамічны крызіс, які праявіўся не толькі ў Літве, але і ў іншых дзяржавах Балтыі. «Макраэканамічныя паказчыкі трох краін (Літвы, Латвіі і Эстоніі. — Заўвага БелТА) апошнім часам імкліва зніжаюцца. Яны аказаліся ў ліку лідараў ЕС па падзенню ВУП і прамысловай вытворчасці. Апроч гэтага, мясцовае насельніцтва адчувае на сабе рэзкае падаражэнне асноўных тавараў і паслуг, рост камунальных тарыфаў і высокую інфляцыю», — адзначаецца ў дакуменце.

Літоўскія ўлады абвінавачаны ў рэабілітацыі бандытаў, забойцаў і нацыстаў. Сярод іх — «лясныя браты» (у літоўскай інтэрпрэтацыі — «партызаны»). Іх прадстаўляюць пад выглядам «герояў нацыянальна-вызваленчага руху» і «змагароў з савецкай уладай». Але трэба нагадаць, што на сумленні атрадаў гэтых «дзеячаў» колькасцю да 30 тыс. чалавек, якія дзейнічалі на тэрыторыі Літвы з 1944 па 1956 год, забойствы больш як 25 тыс. грамадзянскіх людзей, у тым ліку дзяцей, жанчын і старых. Большасць ахвяр — этнічныя літоўцы. Многія з бандытаў з’яўляліся калабарацыяністамі, уваходзілі ў структуры акупацыйнай адміністрацыі Трэцяга рэйха і былі непасрэдна датычныя да Халакоста ў Літве ў гады Другой сусветнай вайны.

Кіраўніцтва Літвы таксама прыкладае намаганні па праслаўленні ўдзельнікаў нацысцкай «Вафен-СС» і ўкрывальніцтву ад суда пакінутых у жывых калабарацыяністаў. У пачатку студзеня 2022 г. стала вядома, што ўлады Літвы (як раней і Латвіі) афіцыйна адмовіліся аказваць Беларусі дапамогу ў расследаванні крымінальнай справы аб генацыдзе беларускага народа ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Вільнюс і Рыга адмовілі ў прававой дапамозе Мінску ў расследаванні масавага забойства мірнага насельніцтва, а ў якасці апраўдання ўказалі, што такое ўзаемадзеянне можа паўплываць на пытанні іх нацыянальнай бяспекі.

Малдова

Складваецца трывожна і сітуацыя з захаваннем асноўных правоў чалавека ў Малдове. «Кіруючыя сілы вядуць краіну да поўнага краху эканомікі, яе падпадання пад поўную залежнасць ад заходніх фінансавых устаноў і да дэмаграфічнай катастрофы з прычыны масавай эміграцыі, — адзначаюць аўтары даклада. — Тое, што адбываецца сёння ў Малдове практычна цалкам супадае з тымі працэсамі, якія назіраліся ва Украіне. Рэжым Маі Санду падобна Уладзіміру Зяленскаму, а да яго Пятру Парашэнку, „на шляху да еўраінтэграцыі“ імкнецца таталітарнымі метадамі „адмяніць“ цэлы этап гісторыі ўласнай краіны і знішчыць усю савецкую спадчыну, у тым ліку і любыя праявы культуры нацыянальных меншасцяў. Больш за тое, дзеля ўступлення ў ЕС малдаўскія ўлады нават дэманструюць гатоўнасць знішчаць нацыянальную — малдаўскую — ідэнтычнасць краіны, выдаючы яе за румынскую».

Па ўказанні заходніх куратараў афіцыйны Кішынёў капіруе ў сваёй палітыцы дзеянні нацыяналістычных рэжымаў Украіны і краін Балтыі, заснаваныя на русафобіі і запазычаным з часоў халоднай вайны пячорным антысаветызме. «Такі курс культывуе ў грамадстве ідэю, згодна з якой супрацьстаянне з Расіяй цяпер ці ў мінулым, уключаючы СССР, становіцца безумоўна правільным, штучна фарміруецца тоеснасць паняццяў «рускі — камуністычны — фашысцкі», — гаворыцца ў дакладзе.

Польшча

«Цяперашнія польскія ўлады робяць усё магчымае для фальсіфікацыі гісторыі Другой сусветнай вайны. Яны слепа мяркуюць, што гэта будзе спрыяць паляпшэнню іміджу краіны. Прычынна-выніковыя сувязі і ацэнка падзей таго трагічнага для ўсяго чалавецтва перыяду мэтанакіравана скажаюцца ва ўгоду палітычнай кан’юнктуры. Распаўсюджваюцца тэзісы, якія адмаўляюць вырашальны ўклад Чырвонай Арміі ў разгром гітлераўскай Германіі, а таксама прыкладаюцца намаганні па ліквідацыі савецкай/расійскай ваенна-мемарыяльнай спадчыны ў Польшчы, — гаворыцца ў дакладзе. — Пад сцягам барацьбы з „савецкай прапагандай“ і фарміраваннем „правільнай“ гісторыі Другой сусветнай вайны ў Польшчы насаджваецца культ нават такіх „змагароў з камунізмам“, якія заплямілі сябе супрацоўніцтвам з нацыстамі, ваеннымі злачынствамі і забойствамі мірнага насельніцтва».

Польшча з’яўляецца адной з краін, улады якой актыўна вядуць вайну з помнікамі і мемарыяламі ў гонар байцоў Чырвонай Арміі, якія загінулі падчас вызвалення краіны ад нацызму ў гады Другой сусветнай вайны. Фіксуюцца нярэдкія выпадкі распаўсюджвання прадукцыі з нацысцкай сімволікай ці публікацыі прац нацыстаў. Так, у студзені 2021 года выйшла другое ў Польшчы (першае ўбачыла свет у пачатку 1990-х гадоў) выданне кнігі Адольфа Гітлера «Майн кампф» пад выглядам акадэмічнага выдання. Гэты факт выклікаў абурэнне і ў самой Польшчы.

Знос савецкіх помнікаў у Польшчы. Фота ТАСС

Звярнулі ўвагу аўтары дакладу і на праявы ксенафобіі і нецярпімасці ў дачыненні да мігрантаў, якія нарастаюць у Польшчы. Польскія і міжнародныя праваабарончыя НУА звязваюць гэта з прыходам да ўлады ў кастрычніку 2015 года нацыянал-кансерватыўнай партыі «Права і справядлівасць» (ПіС) і рэформамі, якія ёю праводзяцца.

Здабыткам грамадскасці стала жорсткае абыходжанне польскіх пагранічнікаў з бежанцамі, многія з якіх атрымалі калецтвы ці нават загінулі ад неправамерных дзеянняў.

«У той жа час праваабарончыя структуры абыходзяць увагай дэструктыўную ролю Польшчы пры развіцці міграцыйнага крызісу і празмерна жорсткае стаўленне польскіх пагранічнікаў да нелегальных мігрантаў. Адсутнічае экспертная ацэнка і мерам па будаўніцтве на граніцы з Беларуссю сцяны, прынятым Варшавай нібыта для абароны ад нелегальных міграцыйных патокаў, а таксама тых разбуральных экалагічных наступстваў, да якіх яны ўжо прывялі і якія выклічуць у далейшым (значная частка гэтых збудаванняў праходзіць па тэрыторыі ўнікальнага прыроднага комплексу Белавежскай пушчы — найбуйнейшага рэліктавага ляснога масіву, які захаваўся ў Еўропе)», — адзначылі аўтары даклада.

Цікава таксама, што стаўленне да мігрантаў шмат у чым залежыць ад іх краіны паходжання. Жорсткія адносіны польскія ўлады дэманструюць у адносінах да выхадцаў з рэгіёну Блізкага Усходу і Паўночнай Афрыкі. Апроч перашкод у перасячэнні польскай граніцы, тыя мігранты, якія ўсё ж такі трапляюць на тэрыторыю Польшчы, часта ўтрымліваюцца ў спецыялізаваных закрытых цэнтрах для замежнікаў, якія знаходзяцца ў падпарадкаванні польскай пагранічнай службы.

Засмучальны стан такіх устаноў прызнаюць нават польскія афіцыйныя асобы. Умовы ў падобных цэнтрах горшыя, чым у турмах: у адным пакоі размешчаны 25 чалавек, на аднаго чалавека прыпадае каля 2 кв. м (пры тым што стандарт у польскіх турмах — 3 кв. м), прыбіральні знаходзяцца на вуліцы ў сотнях метраў ад жылых памяшканняў. Адзначаецца таксама нізкі ўзровень медыцынскай і псіхалагічнай дапамогі.

ЗША

«У Злучаных Штатах квітнее сістэмны расізм і паліцэйскае самавольства. Нацменшасці становяцца ахвярамі дыскрымінацыі і сацыяльнай няроўнасці. Не вырашана праблема з бяздомнымі. З пастаяннымі прыгнётамі свабод сутыкаюцца імігранты і зняволеныя, у тым ліку непаўналетнія. Журналісты не адчуваюць сябе ў бяспецы і становяцца ахвярамі нападзенняў. Планы амерыканскай адміністрацыі па закрыцці спецізалятара Гуантанама па-ранейшаму застаюцца нявыкананымі. Незадаволенасць грамадзян парушэннямі ў галіне выбарчых правоў толькі ўзмацняе раскол у амерыканскім грамадстве. Альтэрнатыўнае меркаванне ўсё часцей цэнзуруецца ў СМІ і сацсетках», — гаворыцца ў дакладзе.

Адзін з прыкладаў — у ЗША жанчыны з ліку карэннага насельніцтва па-ранейшаму падвяргаюцца непрапарцыйна высокаму ўзроўню сэксуальнага гвалту, не маюць доступу да базавай дапамогі пасля згвалтавання.

Амерыканскія ўлады таксама працягваюць рэзка абмяжоўваць доступ да сховішча на амерыкана-мексіканскай граніцы: «Супрацоўнікі пагранічнага кантролю ажыццявілі непатрэбнае і незаконнае выправаджэнне амаль 1,5 млн бежанцаў і мігрантаў на граніцы ЗША і Мексікі, людзей выдваралі ў масавым парадку без доступу да працэдур прадастаўлення прытулку».

Дрэннае абыходжанне з жанчынамі афрыканскага паходжання пры атрыманні медыцынскай дапамогі можа ўключаць слоўныя абразы і фізічны гвалт. Фота ЮНІСЕФ

Акрамя таго, трыццаць мужчын-мусульман па-ранейшаму адвольна і бестэрмінова ўтрымліваюцца амерыканскімі вайскоўцамі ў сумна вядомым следчым ізалятары на ваенна-марской базе ЗША ў заліве Гуантанама (Куба) у парушэнне міжнароднага права. Пры гэтым улады не дасягнулі значнага прагрэсу ў закрыцці гэтага аб’екта, нягледзячы на ​​заяўлены адміністрацыяй Байдэна намер зрабіць гэта.

Урад ЗША не змог прыняць значныя меры па наглядзе за дзейнасцю паліцыі і яе падсправаздачнасці, абяцаныя адміністрацыяй дзейнага прэзідэнта краіны ў адказ на агульнанацыянальныя пратэсты супраць паліцэйскага гвалту. Важна, што непрапарцыйна пакутуюць ад ужывання паліцыяй смяротнай сілы менавіта прадстаўнікі чарнаскурага насельніцтва краіны. Сістэмны расізм у стаўленні да асоб афрыканскага паходжання літаральна праймае амерыканскія паліцэйскія сілы і сістэму крымінальнага правасуддзя.

Заканадаўцы ў 36 штатах і на федэральным узроўні прадставілі больш за 80 законапраектаў, якія абмяжоўваюць свабоду сходаў, прычым дзевяць штатаў прынялі 10 такіх законапраектаў у якасці закона.

Ніхто не быў прыцягнуты да адказнасці і за сістэматычныя парушэнні правоў чалавека, учыненыя ў таемнай сістэме ўтрымання пад вартай пад кіраваннем ЦРУ, у тым ліку гвалтоўныя знікненні, катаванні і іншыя віды жорсткага абыходжання.

Пры ўсім гэтым ЗША ўвялі больш аднабаковых санкцый, чым любая іншая краіна ў свеце, і яны па-ранейшаму іх уводзяць супраць больш як 20 краін.

Нельга не адзначыць і грубыя парушэнні ў галіне міжнароднага гуманітарнага права, якія дапускаюцца амерыканскімі ўладамі на тэрыторыі трэціх дзяржаў. Пад «традыцыйным» прыкрыццём неабходнасці барацьбы з тэрарызмам ЗША працягвалі невыбарчае прымяненне ваеннай сілы за мяжой. У выніку колькасць ахвяр сярод мірнага насельніцтва толькі ўзрасла.

«Кіруючыся прынцыпам экстэрытарыяльнасці амерыканскай юстыцыі, ЗША „паляюць“ на грамадзян суверэнных дзяржаў па ўсім свеце, груба парушаючы адпаведныя міжнародна-прававыя двухбаковыя дамоўленасці, у тым ліку ігнаруючы нормы нацыянальнага заканадаўства гэтых дзяржаў, — гаворыцца ў дакладзе. — Амерыканцы і падкантрольныя ім НУА аказваюць актыўную падтрымку ўльтраправым і неанацысцкім рухам на постсавецкай прасторы і ў Еўропе, называючы іх членаў „змагарамі за свабоду“, а іх куміраў з ліку памагатых нацыстаў — „дзеячамі нацыянальна-вызваленчых рухаў“».

Украіна

«Пачынаючы з 2014 года, калі ўладу ў Кіеве ў выніку зрэжысаванага Захадам антыканстытуцыйнага ўзброенага дзяржперавароту захапілі нацыяналісты, парушэнні асноўных правоў і свабод чалавека ва Украіне прынялі масавы і сістэмны характар. Паскоранымі тэмпамі пры актыўным заахвочванні з боку заходніх куратараў у краіне адбываецца фарміраванне грамадства на аснове нацысцкіх ідэй. У гэтых мэтах Кіеў паслядоўна прыкладае намаганні па правядзенні агрэсіўнай прапаганды неанацызму, якая суправаджаецца перапісваннем гісторыі Вялікай Айчыннай і Другой сусветнай войнаў і культываваннем нацыяналістычных настрояў сярод шырокіх слаёў ўкраінскага грамадства», — гаворыцца ў дакладзе.

Еўрамайдан у Кіеве, 2014 год. Фота РИА Новости

Аўтары дакумента падкрэсліваюць, што ўслаўленне нацызму, заахвочванне яго пранікнення ва ўсе сферы грамадскага жыцця, сістэмнае падаўленне правоў чалавека, апазіцыі і іншадумства, а таксама барацьба з усім, што звязана з Расіяй, сталі ва Украіне мэтанакіраванай палітыкай яе ўлад. Нараўне з гэтым у краіне паслядоўна праводзіцца курс на прымусовую ўкраінізацыю ўсіх сфер грамадскага жыцця і асіміляцыю нацменшасцяў.

Шэраг даследнікаў канстатуюць, што кіеўскі рэжым зведаў палітычную мутацыю. «Дзеючы рэжым, узяўшы на ўзбраенне ідэалогію і практыку ўкраінскіх нацыянал-радыкалаў, па сутнасці, перарадзіўся ў неанацысцкую дыктатуру. Для такога рэжыму стан вайны і прымяненне самага шырокага спектра рэпрэсіўных мер неабходны ў якасці адзінага і пры гэтым найбольш дакладнага спосабу захаваць сваё панаванне. Ён існуе, пакуль падтрымліваецца высокі градус эскалацыі ў грамадстве, працягваецца ўзброенае супрацьборства са знешнім ворагам. У гэтых мэтах яму аказваецца масіраваная заходняя дапамога, перш за ўсё ваенная. Спыненне канфлікту для такога рэжыму будзе раўназначным спыненню яго існавання», — канстатуюць аўтары дакумента.

Ва Украіне таксама рэгулярна парушаецца права на свабоду і асабістую недатыкальнасць, фіксуюцца шматлікія факты незаконных арыштаў і наступнага ўтрымання пад вартай, катаванняў, запалохвання, бесчалавечнага і жорсткага абыходжання, накіраванага перш за ўсё на прымус затрыманых да прызнання віны. Беспрэцэдэнтныя маштабы набыў пераслед палітычных апанентаў, незалежных журналістаў і медыякампаній, непажаданых уладам членаў грамадскіх арганізацый, які, як правіла, суправаджаецца спасылкамі на неабходнасць барацьбы з «расійскай агрэсіяй» і «сепаратызмам». У гэтых мэтах кіеўскія ўлады актыўна задзейнічаюць удзельнікаў радыкальных нацыяналістычных структур, якія нярэдка пераступаюць закон, але пры гэтым застаюцца бяскарнымі.

Ва Украіне на дзяржаўным узроўні праводзіцца палітыка фальсіфікацыі гісторыі, абялення нацысцкіх злачынцаў і фашысцкіх памагатых. Пад гэтыя мэты кіеўскім рэжымам падверстана нарматыўная прававая база.

Германія

У ФРГ адзначаецца падвойны падыход да праваабарончай праблематыкі. З аднаго боку, гэтыя пытанні актыўна выкарыстоўваюцца германскімі ўладамі як зручны рычаг ціску на замежных партнёраў. «Пры гэтым прымяняе яго афіцыйны Берлін у дачыненні да замежных дзяржаў таксама вельмі выбарча, пры неабходнасці „заплюшчваючы вочы“ нават на абуральныя выпадкі парушэння. Сама ж германская дзяржава, як правіла, безапеляцыйна абвяргае любыя абвінавачанні ў свой адрас, звязаныя з парушэннямі правоў чалавека, што адбываюцца ў Германіі. Адпаведныя інцыдэнты не атрымліваюць у нямецкіх сістэмных СМІ належнага асвятлення і часта проста замоўчваюцца», — адзначаецца ў дакладзе.

Разам з гэтым у Германіі ўсё больш выразна праяўляецца тэндэнцыя да пашырэння паўнамоцтваў праваахоўных органаў і спецслужбаў, звязаных з уварваннем у асабістае жыццё грамадзян.

Адмысловую трывогу аўтараў дакладу выклікае стаўленне да пытанняў гістарычнай памяці, якое змяняецца ў ФРГ. На дзяржаўным узроўні пакуль яшчэ прызнаецца гістарычная адказнасць краіны за злачынствы нацысцкага рэжыму. З заканадаўчага пункту гледжання ў крымінальным парадку пераследуюцца публічнае адмаўленне, апраўданне або перамяншэнне цяжару злачынстваў нацыянал-сацыялізму, публічнае адабрэнне або ўслаўленне нацысцкай тыраніі, распаўсюджванне прапагандысцкіх матэрыялаў і выкарыстанне сімволікі антыканстытуцыйных арганізацый, да якіх прылічаюцца ў тым ліку нацысцкія. «Нягледзячы на ​​разуменне ў кіруючых колах ФРГ недапушчальнасці спроб рэанімацыі нацысцкай ідэалогіі і тэорыі расавай перавагі і пакуль непрызнаванай негатыўнай ролі Германіі ў Другой сусветнай вайне, трывогу выклікаюць і дзеянні саміх германскіх улад у дачыненні да захавання гістарычнай памяці, і праявы неанацысцкай, якія множацца ў краіне», — гаворыцца ў апублікаваным дакуменце.

Калі ж звярнуцца да сітуацыі сённяшніх дзён, то ў ліку ўзмацненых у апошнія гады ў палітычных элітах Германіі праяў расісцкіх ідэалогій варта, перш за ўсё, згадаць агрэсіўную русафобію, якая разгарнулася ў тым ліку на дзяржаўным узроўні і суправаджаецца бязмежнай падтрымкай кіеўскага рэжыму. У якасці падставы для пераследу расійскіх грамадзян і суайчыннікаў германскія ўлады выкарыстоўвалі пачатую Узброенымі Сіламі Расійскай Федэрацыі ў лютым 2022 года спецыяльную ваенную аперацыю па дэнацыфікацыі і дэмілітарызацыі Украіны і абароне мірных жыхароў Данбаса.

Выбар рэдакцыі

Культура

Сусвет пад крыламі наміткі

Сусвет пад крыламі наміткі

Гутарка з мастацтвазнаўцам Марыяй Віннікавай.

Грамадства

Стыхія нарабіла бяды

Стыхія нарабіла бяды

Энергетыкі працягваюць аднаўленчыя работы пасля разгулу стыхіі ў 1,2 тысячы населеных пунктаў.

Адукацыя

Прыёмная кампанія: фініш блізка

Прыёмная кампанія: фініш блізка

17 ліпеня — апошні дзень, калі ў абітурыентаў прымаюць дакументы на бюджэтную форму навучання.  

Тэатр

Барыс Цяцёркін: Я аднолькава ўлюбёны і ў тэатр, і ў кіно

Барыс Цяцёркін: Я аднолькава ўлюбёны і ў тэатр, і ў кіно

Артыст Купалаўскага тэатра —  пра дзяцінства, шлях да сцэны і вывучэнне беларускай мовы.