Вы тут

па сутнасці

Любімую не аддаюць!
0 380

Любімую не аддаюць!

Самае галоўнае — звычайна самае незаўважнае. Світанак над Прыпяццю, васілёк у каласах, сонца над крыжамі сталічнай Нямігі, зубцамі Камянецкай вежы і Лідскага замка, павольныя хмары над ляснымі абшарамі Белавежжа, птушыны шчэбет у ваколіцы... Сцяг роднай краіны над дахамі цагляных веліканаў... 

Свой хлеб
0 487

Свой хлеб

Сёння не пра палітыку. Пра звычайнае, простае, надзённае. Пра галоўнае. Пра жыццё. Пра хлеб. Уяўляеце, колькі болю ў выказванні: «чужым хлеб». Колькі нястачы, галечы, агіды, жальбы. У гэтым — радавое выпрабаванне беларусаў. 

Лахатрон для электарату
0 571

Лахатрон для электарату

Дэмакратыя, галоснасць, вялікія мэты і карысць грамадству. Колькі дэкларацый, колькі абяцанняў, колькі надзей, а вынік адзін. Работа на карысць некаторых асоб, якія самі сябе каранавалі ўладарамі свету. Вельмі зручна прыдумалі. Стварылі шмат грамадскіх міжнародных арганізацый. Нібыта незалежных. А тыя рупліва выконваюць брудную работу.

Тое, што нас аб'ядноўвае
0 752

Тое, што нас аб'ядноўвае

Гэта гімн музычнаму мастацтву і сапраўднаму сяброўству. Гімн Яе Вялікасці Музыцы, што ўзнімае людзей да нябёсаў і лунае нават па-над дзяржаўнымі граніцамі. Ніякая геапалітычная агароджа не спыніць рух аблокаў. Вось і вядомая мелодыя з Віцебска гучыць на ўвесь свет.

На сваёй зямлі
0 695

На сваёй зямлі

Цяпер шмат нават не гавораць, а крычаць аб любові. У беларускай мове ёсць яшчэ адно сакральнае слова — каханне. Кахаюць жанчыну, а Радзіму — любяць. Але цяпер тую любоў запэцкалі.

Сцены і масты
0 635

Сцены і масты

Зло нельга перамагчы злом. Зло можна перамагчы толькі дабрынёй. Я пра палітычныя паводзіны нашай краіны. І нашай Саюзнай дзяржавы. Аднак пакуль мы будуем масты, нашы ментальныя апаненты ўзводзяць сцены. Раней палітыкі нават лексічныя спрынты праводзілі, хто трапнейшую мянушку падбярэ для «крулеўства». І «гіенай Еўропы» называлі, і нават палітычнай кабетай з нізкай сацыяльнай адказнасцю. Чаму? Ну, паводзіны былі такія. На жаль, не толькі «былі».  

На крылах незалежнасці
0 731

На крылах незалежнасці

Пільна ўглядаючыся у сусветны небасхіл, ён марыў знайсці сваю зорку. Шчаслівую зорку, пад якой бы будаваў сам сваё жыццё. Але заміналі сквапныя чужынцы. Якое ўглядацца ў неба? Ці мог той руплівы чалавек нават вочы падняць, разагнуць спіну ад працы? 

Спадчына Пераможцаў
0 689

Спадчына Пераможцаў

Дождж. Цёплы і лагодны. Альбо грозная навальніца. Дождж розны. Але ён заўжды акрапляе гэтымі днямі нашу зямлю. І нават калі мы ўсе забудземся пра тую нагоду жалобы. Калі мы настолькі «дэмакратызуемся», што дазволім таптаць нашу зямлю з сімваламі крыві і роспачы.

Краіна для народа
0 736

Краіна для народа

Адкрыю сакрэт. Пісаць з асаблівай сілай патрэбна ў двух выпадках. Калі няма пра што альбо калі тэма глыбінная і вельмі важкая, а яе неабходна ўціснуць у газетны артыкул, у колькасць так званых знакаў. Нібы птушку ў памяшканне. Калі птушка на волі — гэта пісьменніцтва, калі ў нейкіх межах — журналістыка.

Пераможная праўда
0 660

Пераможная праўда

Ну што, аб прапагандзе? Прабачце, маю права. Я праўдзіва і без пазёрства голасна заяўляў: «У эфіры — прапагандыст». Дарэчы, тады гэтым словам, нібы таўшчэзным цвіком, прыбівалі да ганебнага слупа ўсё праўдзівае, але тое, што не пасавала неверагоднай філасофіі палітычнага абардажу. Тэрмін гэты лічылі абразлівым, брудным, запэцканым.

Падмурак краіны
0 881

Падмурак краіны

Недзе сустрэў такое вызначэнне: «Беларусь — краіна шчаслівага дзяцінства». І гэта сапраўды так. У Беларусі гэта аксіёма. Дзеля дзяцей жывуць не тое што сапраўдныя бацькі, нават дзядулі і асабліва бабулі. Беларусы ў паважаным узросце збіраюць грошы не на падарожжа па свеце.

На арэлях юнацтва
0 775

На арэлях юнацтва

Даруйце. Трохі аб асабістым. Перад Радаўніцай пашчасціла з выхаднымі. Змог дапамагчы маці прыбіраць могілкі. Гэта святое. Адчуваеш раскідзістыя шаты свайго радаслоўнага дрэва. Прыемныя ўспаміны пра тых, каго няма, але засталіся ў душы і сэрцы — жывой памяці. А яшчэ менавіта перад Радаўніцай можна сустрэцца з землякамі.