Вы тут

па сутнасці

Дзеля справядлівасці
0 64

Дзеля справядлівасці

Грошы — дуалістычная рэч. Нават у Кнізе кніг яны прысутнічаюць і на баку Святла, і на баку цемры. Дзве апошнія лепты ад удавы і трыццаць сярэбранікаў для Іуды. Для людзей разумных і сумленных яны — сродак набыць веды, дапамагчы, наладзіць дабрабыт. Для махляроў, скнар, хабарніка залаты цялец — мэта жыцця і... шлях да злачынства... 

Слова, у якім жыве душа
0 428

Слова, у якім жыве душа

Фронт, супрацьстаянне, атакі. Пра што гэта? Пра журналістыку. Кажуць, словам чалавека можна забіць. Так. Калі казаць пра эмацыянальную сферу. Словы дзейнічаюць нават на арганізм чалавека. А калі казаць пра інфармацыйную вайну — у якім эквіваленце гэта магчыма вымераць? І ці магчыма?

Код дзяржаўнасці
0 595

Код дзяржаўнасці

Cвяты, якія мы адзначылі ўсёй краінай, — гэта світанак дзяржаўнасці. Чырвона-зялёная рунь ва ўсіх сацыяльных сетках. Цяпер сэлфі з дзяржаўнымі сімваламі — маладзёжны трэнд. А свята ўшанавання дзяржаўных сімвалаў займае пачэснае месца не толькі сярод дат афіцыйнага пула, але і, без перабольшвання, у сэрцы кожнага беларуса.

Шлях выбірае народ
0 1088

Шлях выбірае народ

Каб зразумець, што такое УНС для нашай краіны, трэба агледзецца. Народны сход — гэта перамога палітычнай рэчаіснасці нашай дзяржаўнасці. УНС — гісторыя краіны. Усё пачалося ў 1996-м. Усё паўтарылася ў 2020-м. Здавалася б, колькі гадоў прайшло. А глыбінная прычына падзей аднолькавая. 

Чарнобыльская прышчэпка
0 850

Чарнобыльская прышчэпка

Здзіўленне. Жах. Боль. Вера. Надзея на жыццё. Паступовы росквіт. Гэтыя словы апісваюць чарнобыльскі шлях Беларусі. Не, не той, па якім ішлі і намагаліся ўсіх павесці апаненты беларускага народа. Гэта той шлях, які прайшла наша краіна. Ад таго выбуху, калі сэрца значнай часткі нашай краіны спынілася. 

Мартыралог ахвяр «дэмакратыі»
0 1005

Мартыралог ахвяр «дэмакратыі»

У гімне роднаму краю класік узрушаецца: «Вясна, вясна! Не для мяне ты! Не я табою абагрэты...» Было такое на Беларусі. Цяпер вясна для нас. Але каб зразумець, каб адчуць тую вясну, мала быць з адкрытым сэрцам — яшчэ трэба працаваць розумам. На жаль, у шэрагу выпадкаў цяпер светапогляд звузіўся да пяці-сямі цаляў...

Проста космас!
0 939

Проста космас!

Люблю вучыцца. Апантана паглынаць веды — гэта як у спякоту прыкласціся да кубка з халоднай вадой — не адарвацца. Павага і прага да навукі — ад маці і, мабыць, ад беларускага характару. Само паветра нашай краіны спрыяе набыццю ведаў.

Маршрут у нікуды
0 1032

Маршрут у нікуды

Шлях да сябе заўжды ляжыць праз дзяцінства. Свету былі адкрыты не толькі вочы, але і сэрца. А розум глытаў веды, нібы ў спякоту сёрбаў смачную ваду з далоні. За гады чалавек назапашвае шмат чаго. Жыллё, транспарт, хваробы, сяброў і несяброў, званні, граматы ды рэгаліі, а яшчэ брыдкія рысы характару. Так і з народам. Сталее і чарсцвее... Няўжо? 

Час яднання
0 1116

Час яднання

Лес прачынаецца. Расплюшчвае вочы ад зімняга сну, калі быў час цішыні — ні гуку. А цяпер шуміць, турбуецца, нават, здаецца, злуюцца тыя вечназялёныя шаты. Хопіць траскучых маразоў ды нялітасцівых завей. Але той гоман не толькі з-за спрэчак зімы з вясной. 

Зрабіце свой выбар самі
0 1305

Зрабіце свой выбар самі

Зараз той самы момант ісціны, усе ж разумеюць — палітычныя змены.Гэта датычыцца і чалавека, і цэлай нацыі. За 30 гадоў самастойнага падарожжа па гепалітычным акіяне мы спачатку ад’еліся каўбасы. Потым розных іншых прысмакаў. Але ж для беларусаў, у цэлым, важна не толькі, каб на стале было не пуста. 

Дайсці да будучыні
0 1536

Дайсці да будучыні

Памятаеце, як вобразна адзін беларускі паэт апісаў трагедыю нашага народа ў сваім «Рэквіеме...»? «Ізноў пра вайну? — спытаецца чытач. — Навошта? Колькі ж можна ўжо?» І сапраўды, для міралюбівага беларускага характару прыкрая і агідная ўся гэта ваеншчына. Нам, як і нашым продкам, больш даспадобы палеткі засяваць збожжам, душы і розум дзяцей — разумным, добрым, вечным...

Прыватны складнік нацыянальнай бяспекі
0 1520

Прыватны складнік нацыянальнай бяспекі

У свеце кажуць: нішто так не аб’ядноўвае, як дружба супраць агульнага ворага. Мо яно і так. Але гэта не пра нас, не пра беларусаў. Мы ўвогуле за паразуменне і паважлівыя адносіны адзін да аднаго, так было спрадвеку. Але з часам лавачкі ля вясковых хат і гарадскіх дамоў апусцелі, і хаты сталі больш дыхтоўнымі, агароджы вышэйшымі.