Вы здесь

Крысціна Стараселец: «Бог аддаў гэту перамогу мне...»


Узы­хо­дзя­чая зор­ка бе­ла­рус­ка­га спор­ту брас­таў­чан­ка Крыс­ці­на Ста­ра­се­лец сё­ле­та толь­кі і ро­біць, што збі­рае ме­да­лі. Спа­чат­ку яна ста­ла чэм­пі­ён­кай Еў­ро­пы па ака­дэ­міч­ным вес­ла­ван­ні ся­род юні­ё­раў, паз­ней пры­нес­ла пер­шае "зо­ла­та" ка­ман­дзе на дру­гіх лет­ніх юнац­кіх Алім­пій­скіх гуль­нях у Нан­кі­не. Вяр­нуў­шы­ся на ра­дзі­му, са­бра­ла ме­да­лі ўсіх вар­тас­цяў на Куб­ку Бе­ла­ру­сі. А на юнац­кім чэм­пі­я­на­це све­ту ў Фран­цыі за­ва­я­ва­ла се­раб­ро. Ка­рэс­пан­дэн­ту "Звяз­ды" Крыс­ці­на рас­па­вя­ла пра тое, як тра­пі­ла ў ака­дэ­міч­нае вес­ла­ван­не, хто пры­вёў яе да пе­ра­мо­гі, і пра свае за­хап­лен­ні: вы­шы­ван­не, шо­пінг і пра­гляд філь­маў з... лю­бі­мым са­ба­кам. 1-15

1-15

Мы су­стрэ­лі­ся з Крыс­ці­най ра­ні­цай вы­хад­но­га дня ў ад­ным з са­мых спар­тыў­ных ра­ё­наў ста­лі­цы: ка­ля "Мінск-Арэ­ны". Дзяў­чы­на спя­ша­ец­ца ў ганд­лё­вы цэнтр, які зна­хо­дзіц­ца не­па­да­лёк, але з за­да­валь­нен­нем і вель­мі сме­ла ад­каз­вае на ўсе мае пы­тан­ні. Ві­даць, што пас­ля ня­даў­ня­га пос­пе­ху ма­ла­дая спарт­смен­ка ўжо пры­вык­ла да ўва­гі з бо­ку жур­на­ліс­таў, і гэ­та яе ні кро­пель­кі не бян­тэ­жыць. — Пер­шы час я вель­мі нер­ва­ва­ла­ся, асаб­лі­ва ка­лі мя­не зды­ма­ла ві­дэа­ка­ме­ра. Ба­я­ла­ся ка­мусь­ці па­ка­зац­ца не вель­мі ра­зум­най ці ска­заць што-не­будзь не так. І, ду­маю, гэ­та бы­ло ві­даць з бо­ку. Ад­ра­зу пас­ля пе­ра­мо­гі ста­лі па­сту­паць зван­кі ў Нан­кін, я ў той дзень і так бы­ла вель­мі стом­ле­ная, а яшчэ столь­кі пы­тан­няў. Бы­ло вель­мі скла­да­на. Ува­га за­ста­ец­ца і да гэ­та­га ча­су: шмат зван­коў, ін­тэр­в'ю. Зда­ец­ца, што я ўжо ўсё рас­ка­за­ла, але — не. У гэ­тым жур­на­ліс­там са мной, на­пэў­на, па­шан­ца­ва­ла, та­му што, ка­лі я нер­ву­ю­ся, шмат га­ва­ру. — Крыс­ці­на, ты за­ва­я­ва­ла пер­шае зо­ла­та для Бе­ла­ру­сі на гэ­тай юнац­кай Алім­пі­я­дзе і пер­шае ў гіс­то­рыі па­доб­ных спа­бор­ніц­тваў у ака­дэ­міч­ным вес­ла­ван­ні. Якія па­чуц­ці бы­лі пас­ля пе­ра­мо­гі? — У пер­шую чар­гу вя­лі­кі го­нар за кра­і­ну і за ся­бе. Спа­чат­ку на­огул не ве­ры­ла, што я гэ­та зра­бі­ла. Да гэ­тай пе­ра­мо­гі я вель­мі доў­га іш­ла, і ака­за­ла­ся, што 6 га­доў пра­ца­ва­ла не­здар­ма. Уво­гу­ле, мне зда­ец­ца, што ка­лі б гэ­та быў не пер­шы ме­даль для Бе­ла­ру­сі, то не бы­ло б столь­кі эмо­цый, і, маг­чы­ма, я на­огул бы не вый­гра­ла. Бы­ла б трэ­цяя ці чац­вёр­тая. Сцяг, які ля­жаў у лод­цы: на­шы трэ­не­ры, якія кры­ча­лі на фі­ні­шы, — без гэ­та­га я б не да­гна­ла са­пер­ні­цу. Быў фо­та­фі­ніш, нас раз­дзя­лі­ла до­ля со­тых, мы ад­ноль­ка­ва іш­лі прак­тыч­на ўсю дыс­тан­цыю, але Бог вы­ра­шыў ад­даць гэ­тую пе­ра­мо­гу мне. Да гэ­та­га ў Крыс­ці­ны бы­лі пры­за­выя мес­цы на юнац­кіх чэм­пі­я­на­тах све­ту і Еў­ро­пы, але зо­ла­та Алім­пій­скіх гуль­няў па­куль з'яў­ля­ец­ца са­май га­лоў­най пе­ра­мо­гай ма­ла­дой спарт­смен­кі. Та­та пра се­раб­ро на­ват і слу­хаць не ха­цеў, гэ­та ўсё вель­мі ціс­ну­ла на мя­не, але з ін­ша­га бо­ку, мо­жа, чымсь­ці і да­па­маг­ло, та­му што ні­што не да­зва­ля­ла мне зда­вац­ца. Пас­ля пе­ра­мо­гі баць­кі бы­лі вель­мі шчас­лі­выя, пла­ка­лі. Та­та ка­жа, што ў гэ­ты дзень у све­це не бы­ло ча­ла­ве­ка больш шчас­лі­ва­га, чым ён. — І ты пла­ка­ла так­са­ма... — Ды я на­огул вель­мі эма­цый­ны ча­ла­век, мя­не вель­мі лёг­ка рас­чу­ліць. Лію слё­зы ад ба­наль­най ме­лад­ра­мы. Час­та пла­чу... ад ра­дас­ці. Доб­ра, што толь­кі ад гэ­та­га. Як гэ­та звы­чай­на бы­вае ў па­спя­хо­вых спарт­сме­наў, Крыс­ці­на на­ра­дзі­ла­ся ў спар­тыў­най сям'і: та­та зай­маў­ся пла­ван­нем, але не вы­ка­наў нар­ма­тыў май­стра спор­ту і за­ха­цеў, каб гэ­та зра­бі­ла яго дач­ка, та­му і ад­даў дзяў­чын­ку ў пла­ван­не. Ма­ма зай­ма­ла­ся мно­гі­мі ві­да­мі спор­ту, ад­ным з якіх быў па­ра­шут­ны: за яе пля­чы­ма мност­ва скач­коў. Ад­нак, як пры­зна­ец­ца са­ма Крыс­ці­на, на­ўрад ці ка­лі-не­будзь яна паў­то­рыць ма­ту­лін подз­віг — вель­мі ба­іц­ца вы­шы­ні. У ака­дэ­міч­нае вес­ла­ван­не Крыс­ці­на, мож­на ска­заць, тра­пі­ла вы­пад­ко­ва: пад­час за­ня­ткаў пла­ван­нем уз­нік­лі праб­ле­мы са зда­роў­ем, з-за ча­го трэ­ні­роў­кі да­вя­ло­ся спы­ніць. — Я на­огул ні­ко­лі не па­ду­ма­ла б, што бу­ду зай­мац­ца вес­ла­ван­нем, гэ­та бы­ло неш­та не­рэ­аль­нае для мя­не. Заў­сё­ды лі­чы­ла гэ­ты від чыс­та муж­чын­скім, мне зда­ва­ла­ся, што там усе вель­мі "зда­ро­выя дзеў­кі", пра­бач­це за вы­раз (смя­ец­ца). І гэ­та так скла­да­на, хоць у пла­ван­ні так­са­ма бы­ло ня­лёг­ка. Ка­лі я скон­чы­ла зай­мац­ца ў ба­сей­не, не ве­да­ла, ку­ды ся­бе па­дзець, та­му што са спор­там я бы­ла звя­за­на заў­сё­ды. Па­ча­лі ха­дзіць з ма­май у трэ­на­жор­ную за­лу на вяс­ляр­ным ка­на­ле, і там мя­не ўжо за­ўва­жы­ла Іры­на Але­гаў­на Па­пен­ка. Я пры­цяг­ну­ла яе по­гляд, та­му што бы­ла вы­со­кая: у два­нац­цаць га­доў та­кая, як і ця­пер. Усе ду­ма­лі, што я яшчэ вы­рас­ту, але гэ­та­га не зда­ры­ла­ся. Ра­ней менш за 180 см рос­ту дзяў­чат у вес­ла­ван­не не бра­лі, а я — 172 сан­ты­мет­ры. Іры­на Але­гаў­на па­ды­шла да мя­не і пра­па­на­ва­ла зай­мац­ца ака­дэ­міч­ным вес­ла­ван­нем. Я ад­ка­за­ла, што ў іх там усё вя­лі­кія і я ту­ды не пай­ду. Яна зня­ла плашч і ка­жа: "Па­гля­дзі на мя­не, у мя­не дрэн­ная по­стаць?" Ёй на той мо­мант бы­ло со­рак з не­вя­лі­кім га­доў, я не змаг­ла ні­чо­га за­пя­рэ­чыць, та­му што яна са­праў­ды вель­мі строй­ная, пры­го­жая, вы­со­кая. Я вы­ра­шы­ла па­спра­ба­ваць, і мне спа­да­ба­ла­ся. У нас ні­ко­лі не бы­вае ма­на­тон­най пра­цы: сён­ня мы ідзем на крос, заўт­ра ў лод­ку, пас­ля­заўт­ра ро­бім штан­гу — па­ста­ян­на неш­та роз­нае, су­ма­ваць не пры­хо­дзіц­ца. — Як вя­до­ма, пе­ра­ход з юнац­ка­га спор­ту ў да­рос­лы у мно­гіх спарт­сме­наў пра­хо­дзіць вель­мі скла­да­на. Ця­бе гэ­та ўжо за­кра­ну­ла? — На між­на­род­ным уз­роў­ні ў да­рос­лых спа­бор­ніц­твах я яшчэ не вы­сту­па­ла. Ся­род да­рос­лых на рэс­пуб­лі­кан­скім уз­роў­ні я ве­даю тых дзяў­чат, якія вы­сту­па­юць на сур'­ёз­ных су­свет­ных тур­ні­рах. І мне зда­ец­ца, я не ад­стаю ад іх. Вя­до­ма, гэ­ты пе­ра­ход бу­дзе вель­мі цяж­кім і для мя­не. На да­рос­лым уз­роў­ні кан­ку­рэн­цыя на­шмат вы­шэй­шая, маг­чы­ма на­ват, што га­ды два я бу­ду ся­дзець без ме­да­лёў (не ха­це­ла­ся б, вя­до­ма, та­ко­га раз­віц­ця па­дзей, та­му я бу­ду ста­рац­ца), але гэ­та бу­дзе вель­мі цяж­ка. 1-13

1-13

Пас­ля юнац­кай Алім­пі­я­ды ў Нан­кі­не Крыс­ці­на пры­ня­ла ўдзел у Куб­ку Бе­ла­ру­сі, дзе са­бра­ла ўвесь кам­плект уз­на­га­род: зо­ла­та ў "чац­вёр­цы", се­раб­ро ў "двой­цы" і брон­зу ў "вась­мёр­цы". А так­са­ма ў чэм­пі­я­на­це све­ту ся­род сту­дэн­таў у Фран­цыі, дзе ў па­ры з Тац­ця­най Клі­мо­віч за­ня­ла дру­гое мес­ца. — Які фар­мат го­нак та­бе па­да­ба­ец­ца больш — адзі­ноч­кі або ў "двой­цы", "чац­вёр­цы"? — На­огул я заў­сё­ды лю­бі­ла адзі­ноч­ку, але гэ­та вель­мі цяж­ка і фі­зіч­на, і ма­раль­на. Па­спра­ба­ва­лі ў двой­цы з Тац­ця­най, і мне спа­да­ба­ла­ся. У адзі­ноч­цы ты ве­да­еш, што ўсё за­ле­жыць толь­кі ад ця­бе, ні­хто не пад­вя­дзе. Ка­лі пе­ра­ма­га­еш, то гэ­та толь­кі твая пе­ра­мо­га. Але і ў ка­ман­дзе так­са­ма доб­ра, ка­лі пе­ра­ма­га­еш — атрым­лі­ва­еш за­да­валь­нен­не ад та­го, што мы зра­бі­лі гэ­та ра­зам. У кож­ным ві­дзе ёсць і свае плю­сы, і мі­ну­сы, зу­сім роз­ная псі­ха­ло­гія. — Пад­час дыс­тан­цыі па­спя­ва­еш пра што-не­будзь ду­маць? — Ка­лі ня­ма асаб­лі­вай ба­раць­бы, мо­жа, пра што-не­будзь і па­спя­ва­еш па­ду­маць. Але вось у гэ­тым фі­на­ле на Алім­пі­я­дзе я ду­ма­ла толь­кі пра тое, што па­він­на вый­граць для кра­і­ны, ус­па­мі­на­ла, што шмат лю­дзей мне пі­са­лі, ка­лі бы­ло цяж­ка. У ас­тат­ніх вы­пад­ках звы­чай­на ду­маю толь­кі пра гон­ку: як да­гнаць і як зра­біць так, каб не да­гна­лі ця­бе. — Што са­мае скла­да­нае для ця­бе ў спор­це? — Скла­да­нас­ці ёсць у пер­шую чар­гу ў тэх­ніч­ным пла­не. Мне вель­мі цяж­ка пра­ца­ваць, та­му што я ма­лень­кая па рос­це і лёг­кая па ва­зе. Трэ­ні­роў­кі ў нас вель­мі цяж­кія, па 3-4 га­дзі­ны, шмат прак­ты­ка­ван­няў на вы­нос­лі­васць. Ча­сам цяж­ка пе­ра­сі­ліць ся­бе, пры­му­сіць шмат пра­ца­ваць, дзесь­ці па­цяр­пець. Цяж­ка бы­вае і псі­ха­ла­гіч­на. У мя­не ма­ма спар­тыў­ны псі­хо­лаг, яна да­па­ма­гае мне, дае чы­таць роз­ныя ка­рыс­ныя кні­гі. І я вы­бра­ла гэ­тую ж спе­цы­яль­насць не вы­пад­ко­ва. Крыс­ці­на ву­чыц­ца ў Бе­ла­рус­кім дзяр­жаў­ным уні­вер­сі­тэ­це фі­зіч­най куль­ту­ры па спе­цы­яль­нас­ці "Спар­тыў­ны псі­хо­лаг". Ад­зна­чае, што ву­чо­ба ёй вель­мі па­да­ба­ец­ца і да­ец­ца лёг­ка. За доб­рыя спар­тыў­ныя вы­ні­кі дзяў­чы­не вы­дзе­лі­лі па­кой у ін­тэр­на­це. Мно­гія вы­клад­чы­кі га­то­выя да­па­ма­гаць і пры зда­чы се­сіі, ад­нак спарт­смен­ка ка­рыс­та­ец­ца гэ­тай да­па­мо­гай не заў­сё­ды, бо ра­зу­мее: спар­тыў­ныя вы­ні­кі мо­гуць сыс­ці, а ве­ды атрым­лі­ваць трэ­ба. — Я пай­шла ву­чыц­ца на спар­тыў­на­га псі­хо­ла­га ў пер­шую чар­гу для ся­бе, а так­са­ма каб у бу­ду­чы­ні да­па­ма­гаць спарт­сме­нам. Як ні дзіў­на, мне вель­мі па­да­ба­ец­ца ха­дзіць на па­ры, з за­да­валь­нен­нем пра­ся­дзе­ла б там ўвесь год, як гэ­та ро­біць боль­шасць сту­дэн­таў. Па­коль­кі з-за спа­бор­ніц­тваў і трэ­ні­ро­вак я пра­пус­каю шмат, за ты­дзень да­во­дзіц­ца ву­чыць тое, што лю­дзі ву­чы­лі за се­местр, але я спраў­ля­ю­ся. — Чым сён­ня та­бе да­во­дзіц­ца ах­вя­ра­ваць дзе­ля спор­ту? — У пер­шую чар­гу — зно­сі­на­мі з баць­ка­мі і сяб­ра­мі. Воль­на­га ча­су ня­ма на­огул. Пе­рад Алім­пі­я­дай, на­прык­лад, я трэ­ні­ра­ва­ла­ся ў рэ­жы­ме Кі­тая: пра­чы­на­ла­ся а 3-й га­дзі­не но­чы, кла­ла­ся спаць у 6 ве­ча­ра і на­огул ні­ко­га не ба­чы­ла. Я пры­хо­джу да­до­му, та­та яшчэ толь­кі сне­дае. Пас­ля трэ­ні­роў­кі абе­даю і кла­ду­ся спаць. Мно­гія жур­на­ліс­ты і спар­тыў­ныя спе­цы­я­ліс­ты ўжо даў­но па­раў­ноў­ва­юць Крыс­ці­ну са сла­ву­тай Ка­ця­ры­най Карс­тэн. Ад­нак са­мой спарт­смен­цы гэ­тае па­раў­на­нне не па­да­ба­ец­ца. — Ка­ця­ры­на — уні­каль­ны ча­ла­век, больш та­кіх лю­дзей у Бе­ла­ру­сі ня­ма і на­ўрад ці бу­дуць. Мне да яе ўзроў­ню да­лё­ка, на­ват да та­го, якая яна бы­ла ў юні­ё­рах. Яна бы­ла леп­шая ўсю­ды: і ў кра­і­не, і ў Еў­ро­пе, і ў све­це. Гэ­та вя­лі­кі ча­ла­век, яе ве­да­юць паў­сюль яе імя ёсць у кні­зе рэ­кор­даў Гі­нэ­са. І я не ве­даю, што па­він­на ад­быц­ца, каб я да­сяг­ну­ла яе вы­ні­каў. Мы ра­зам ез­дзі­лі на збо­ры і на спа­бор­ніц­твы. Яна вель­мі доб­ры ча­ла­век. Як ця­пер па­мя­таю: ся­дзе­лі з ёй у аэ­ра­пор­це, раз­маў­ля­лі — яна тры­ма­ец­ца з на­мі на роў­ных, вель­мі прос­тая, хоць і мае столь­кі ты­ту­лаў. — Як ты на­строй­ва­еш­ся на гон­ку? Мо­жа, у ця­бе ёсць ней­кія асаб­лі­выя пры­кме­ты або та­ліс­ма­ны? — У мя­не ёсць ся­рэб­ра­ны ку­лон­чык з вы­явай вес­ля­ра, я ўвесь час яго на­шу з са­бой ра­зам з кры­жы­кам. Яшчэ ні­ко­лі не вы­хо­дзі­ла на старт без іх. Ку­пі­ла яго яшчэ ў 2009 го­дзе, ка­лі быў чэм­пі­я­нат Еў­ро­пы ў Брэс­це. Ка­лі страш­на — ма­лю­ся. Пас­ля Алім­пі­я­ды мае сяб­роў­кі па­шы­лі мне ляль­ку, яна — мой "двай­нік". Апра­ну­тая ў чыр­во­ны кам­бі­не­зон, на га­ла­ве кос­ка са сту­жач­ка­мі — вы­лі­тая я. Пер­шы раз гэ­тая ляль­ка з'ез­дзі­ла са мной на юнац­кі чэм­пі­я­нат све­ту ў Фран­цыю, і спа­дзя­ю­ся, яна па­ез­дзіць па ўсім све­це. У пры­кме­ты не ве­ру, та­му ў мя­не іх ня­ма. Кож­ны старт ў мя­не пра­хо­дзіць па-свой­му, та­му рых­ту­ю­ся па-роз­на­му. Усё за­ле­жыць ад ран­гу спа­бор­ніц­тваў: на рэс­пуб­лі­кан­скіх стар­тах мне лепш па­ве­ся­ліц­ца пе­рад па­чат­кам, пе­рад сур'­ёз­ны­мі за­ез­да­мі ма­гу за­су­нуць у ву­шы на­вуш­ні­кі, ні з кім не раз­маў­ляць і ду­маць толь­кі пра сваё. Крыс­ці­на не толь­кі спарт­смен­ка, але і ак­тыў­ны заў­зя­тар, дзяў­чы­ну мож­на за­ўва­жыць як на ха­кеі ў Мін­ску, так і на ганд­бо­ле ў род­ным Брэс­це. — Што ты лю­біш, акра­мя спор­ту? — Вель­мі люб­лю шо­пінг і вы­шы­ваць, хоць, на­пэў­на, у гэ­та цяж­ка па­ве­рыць. Вы­шы­ван­ню мя­не на­ву­чы­ла яшчэ ба­бу­ля, гэ­ты за­ня­так мя­не вель­мі су­па­кой­вае, люб­лю ўклю­чыць які-не­будзь се­ры­ял, па­клас­ці по­бач арэш­кі і вы­шы­ваць. Та­та ро­біць для ма­іх кар­цін рам­кі і афарм­ляе іх. — Пра што ты ма­рыш? — Што ты­чыц­ца спор­ту, то, вя­до­ма, пра да­рос­лую Алім­пі­я­ду і алім­пій­скі ме­даль, які я зма­гу пры­нес­ці сва­ёй кра­і­не. Сё­ле­та я ў поў­най ме­ры ад­чу­ла гэ­тае шчас­це, ка­лі за­ва­ёў­ва­еш ме­даль не для ся­бе, а для сва­ёй кра­і­ны, якая по­тым та­бой га­на­рыц­ца. А на­огул я прос­та ха­чу быць шчас­лі­вай, каб праз па­ру га­доў ні пра што не шка­да­ваць. Хо­чац­ца, каб по­бач заў­сё­ды бы­лі шчас­лі­выя бліз­кія. І сён­ня ў мя­не ўсё для гэ­та­га ёсць, та­му я за­раз ма­гу з упэў­не­нас­цю ска­заць, што шчас­лі­вая: у мя­не ёсць баць­кі, якія мя­не вель­мі лю­бяць, сяб­ры. Я на­огул не та­кі ча­ла­век, які ўвесь час ные і ка­жа, што ўсё дрэн­на. — Аха­рак­та­ры­зуй ся­бе не­каль­кі­мі сло­ва­мі. — Эма­цый­ная, тран­жы­ра, доб­рая, бал­бат­лі­вая. — Што ты лю­біш чы­таць, слу­хаць, гля­дзець? — Вель­мі люб­лю Паў­ла Ка­эльё і Яну­ша Віш­неў­ска­га, па­да­ба­ец­ца фан­тас­ты­ка, але ця­пер чы­тан­не ады­шло на дру­гі план, больш зай­ма­ю­ся вы­шыў­кай. Філь­мы люб­лю гля­дзець усе за­пар, пад на­строй. Хо­чац­ца па­пла­каць — уклю­чу ме­лад­ра­му, хо­чац­ца па­смя­яц­ца — ка­ме­дыю. Усё за­ле­жыць і ад кам­па­ніі. Люб­лю гля­дзець філь­мы са сва­ім са­ба­кам, кла­ду яго по­бач і ка­жу: "гля­дзі!", І ён гля­дзіць (смя­ец­ца). Му­зы­ка так­са­ма па­да­ба­ец­ца аб­са­лют­на роз­ная, па­ста­ян­на змя­ня­ец­ца густ. Адзі­нае, на­пэў­на, што не ма­гу слу­хаць — гэ­та рок. — Ты на­ра­дзі­ла­ся і жы­веш у Брэс­це, ця­пер шмат ча­су пра­во­дзіш і ў Мін­ску. Па­раў­най гэ­тыя га­ра­ды. — Брэст — род­ны го­рад, ад­куль я на­ўрад ці ка­лі-не­будзь па­еду. Мінск па­да­ба­ец­ца тым, што тут заў­сё­ды ёсць ку­ды пай­сці, па­ста­ян­на ней­кія ме­ра­пры­ем­ствы, але не па­да­ба­ец­ца, што ў ста­лі­цы вель­мі доў­га да­бі­рац­ца ад ад­на­го мес­ца да дру­го­га. Па-свой­му ён мне так­са­ма па­да­ба­ец­ца, я па­бы­ва­ла ўжо ў мно­гіх кра­і­нах і ма­гу ска­заць, што Мінск ні­чым не са­сту­пае яко­му-не­будзь італь­ян­ска­му Мі­ла­ну. Мне на­огул вель­мі па­да­ба­ец­ца Бе­ла­русь. Мінск пры­го­жы, а Брэст — род­ны! Мне зда­ец­ца, у Брэс­це вель­мі доб­рыя лю­дзі, та­му што го­рад вель­мі спа­кой­ны. Мінск больш су­час­ны. — Ты з'яў­ля­еш­ся ак­тыў­най ка­рыс­таль­ні­цай са­цы­яль­ных се­так, як ста­віш­ся да гэ­тай ма­гут­най тэн­дэн­цыі ХХІ ста­год­дзя? — Так, я ак­тыў­ная ка­рыс­таль­ні­ца і ра­зу­мею, што гэ­та дрэн­на. Вель­мі шмат ча­су мар­ную на гэ­та. Ка­лі б не бы­ло ін­тэр­нэ­ту, у лю­дзей бы­ло б на­шмат больш воль­на­га ча­су на тое, каб па­гу­ляць і па­гу­та­рыць. Жыц­цё ідзе, і мар­на­ваць час на ін­тэр­нэт не вар­та. — Рас­ка­жы пра свае не­да­хо­пы. — У мя­не на­огул іх вель­мі шмат. Са­мы га­лоў­ны, мне зда­ец­ца, гэ­та эма­цый­насць, тое, што я ма­гу ўза­рвац­ца, па­сва­рыц­ца, а по­тым ха­дзіць пра­ба­чэн­ня пра­сіць у ча­ла­ве­ка. На­пэў­на, гэ­та больш за ўсё пе­ра­шка­джае мне ў жыц­ці. Але на­огул, пра гэ­та лепш бы рас­па­вя­лі лю­дзі, якія ма­юць зно­сі­ны са мной. — Што ты не лю­біш больш за ўсё? — Ня­шчы­рых лю­дзей, яч­ную ка­шу і па­ву­коў. Па­ву­кі — гэ­та са­мы вя­лі­кі жах у ма­ім жыц­ці (смя­ец­ца). — Чым ты за­хап­ля­еш­ся? — За­хап­ля­ю­ся са­мы­мі звы­чай­ны­мі рэ­ча­мі. Вось, на­прык­лад, што мы ся­дзім і прос­та лёг­ка раз­маў­ля­ем. Мне па­да­ба­ец­ца, што ёсць доб­рыя лю­дзі, я ўмею атрым­лі­ваць аса­ло­ду ад мо­ман­таў і атрым­лі­ваць за­да­валь­нен­не ўсю­ды, дзе мож­на знай­сці неш­та доб­рае. — У ця­бе ёсць дэ­віз? — Я заў­сё­ды ка­жу са­бе, што ні­ко­лі не трэ­ба зда­вац­ца і што Бог по­бач. — Што са­мае важ­нае ў жыц­ці для ця­бе? — Са­мае га­лоў­нае — гэ­та сям'я. Гэ­ты год атры­маў­ся ў мя­не і леп­шым і гор­шым ад­на­ча­со­ва. Ён па­ка­заў мне, што трэ­ба ша­на­ваць усё, што ма­еш (ня­даў­на Крыс­ці­на стра­ці­ла лю­бі­мую ба­бу­лю. — Аўт.). Спорт ні ў якім ра­зе не з'яў­ля­ец­ца са­мым важ­ным у ма­ім жыц­ці. Сён­ня я ў спор­це, а праз 10 га­доў у мя­не не бу­дзе вы­ні­ку, але я ве­даю, што са мной заў­сё­ды сяб­ры, якія ні­ко­лі не кі­нуць, і мая сям'я. Да­р'я Ла­ба­жэ­віч.

Выбор редакции

Общество

Начинается сезон аттракционов. Кто и как следит за их состоянием?

Начинается сезон аттракционов. Кто и как следит за их состоянием?

В  Беларуси отработало 65 % аттракционов (160 штук), а многие работают и свыше 30 лет.

Экономика

Как выбрать квартиру на вторичном рынке

Как выбрать квартиру на вторичном рынке

За последние несколько месяцев рынок вторичного жилья заметно оживился.

Общество

Чтобы приобретать товар безопасно, или Как защитить права потребителя

Чтобы приобретать товар безопасно, или Как защитить права потребителя

В стране на 11 % снизилось общее количество обращений граждан, связанных с нарушением прав потребителей.

Общество

В Беларуси исследуют вакцину против рака

В Беларуси исследуют вакцину против рака

Продолжается научное исследование ДНК-вакцины против рака в рамках белорусско-американского проекта.