Сваю здабычу саракуш не высочвае ў палёце, дзе можна і сіламі, і спрытам памерацца, а падпільноўвае і нападае знянацку. Сядзе на верхавіну дрэва, куста, а часцей на сухую галіну, каб больш незаўважным быць, і ціхенька чакае. Толькі хвастом зрэдку трасе ад нецярпення: калі побач пачуецца сярдзітае гудзенне жука ці стракатанне стракоз-верталёцікаў! Не пагрэбае і пястуном гарачага лета – матыльком, а то і маленькай птушачкай.
Калі ўдасца ўхапіць якога зяваку – не абавязкова піраваць пачне, можа і напасля пакінуць. Начэпіць на галінку, няхай сабе чакае да халадоў. А што калі спатрэбіцца застацца на зімоўку? Каму добры запас перашкодзіць? А летам можна і на яшчарках ды жабках перабіцца.
Лётае шэры разбойнік, як на хвалях хістаецца. Ды яшчэ сябе грубым голасам нахвальвае: «Чак-чак! Вось які я хітры і разумны! Чэк-чэк!»
Іна ФРАЛОВА
Фота ubirds.by
