Кажуць, дрэнненькі аловак лепшы, чым добрая памяць, а таму… Горад. Дзень. Скрыжаванне. Музыка — аднекуль знізу, з-пад зямлі, з падземнага пераходу. Зрэдку па вечарах там гучала флейта, яшчэ радзей — скрыпка, сёння — акардэон з песняй «Я сегодня ночевал с женщиной любимою...»

Не так важна, дзе гэта было, не так важна, калі. Факт, што сабраліся хлопцы ў клуб; факт, што мелі яны віно, каб перад танцамі крышку выпіць, а вось закускі — ні грама! Прыйшлося збочыць у нейчы двор (іх тады не замыкалі), пастукаць у шыбу, спытаць, ці не дасць гаспадар хоць нейкі гурок?

Наш зямляк знакаміты дыпламат Андрэй Грамыка лічыў, што лепш дзесяць гадоў весці перамовы, чым адзін дзень — вайну. І меў жа рацыю, бо яна, тая вайна, вельмі небяспечная, перш за ўсё — сваімі наступствамі, нават вельмі, вельмі далёкімі.

...Пра Аркадзя, удзельніка першынства Расіі па следж-хакею (хакею на санях), я даведалася з інтэрнэта.

Час ад часу, мусіць, кожнага з ветэранаў-настаўнікаў памяць вяртае ў чароўную школьную краіну, да яе жыхароў. Вось і надоечы шмат што ўзгадалася — захацелася расказаць.

Размеркаванне — справа звычайная: некаму шчасціць, некаму...

Некалі раней гаспадаром у хаце лічыўся муж, мужчына. Ён зарабляў грошы, ён жа іх размяркоўваў. Жонка, жанчына займалася выхаваннем дзяцей, даглядала гаспадарку, шыла, прала, ткала... Да грошай, можна сказаць, не датыкалася.

Дадому Андрэй Пятровіч ехаў задаволеным: удалося такі вырашыць важнае пытанне, да таго ж — пятніца, наперадзе два выхадныя. Можна...

Кар’ер, паводле слоўніка, ёсць месца здабычы карысных выкапняў, гліны, пяску... Але ж гэта — па-другое, а па-першае, бег каня, прычым — наўскач, найхутчэйшы...

Гэтага чалавека (назавём Пятром Пятровічам) ужо няма сярод жывых, яго дачка на пенсіі і, магчыма, нават не ведае, што яе бацечка меў калісьці досыць незвычайнае хобі.