Па выніках жніўня ў Мінску сярэдняя заработная плата склала 4032,7 рубля, у Мінскай вобласці — 3274,1 рубля. У той жа час у Магілёўскай — 2655,8 рубля. Гэта складае ўсяго 65,8 % ад сталічных сярэдніх заробкаў. У Віцебскай вобласці згаданы паказчык крыху лепшы — 66,1 %, у Гродзенскай — 69,9 %. Лепш за ўсё адчувае сябе ў параўнанні з Мінскам Мінская вобласць — 81,1 %. Зрэшты, на Міншчыне існуюць унутрыабласныя сур’ёзныя адрозненні. Высокімі заробкамі вызначаюцца раёны побач з агламерацыяй і Светлагорскам за кошт «Беларуськалія». У больш аддаленых ад сталіцы раёнах заробкі больш сціплыя.
Дзеля справядлівасці трэба адзначыць: сітуацыя некалькі выраўноўваецца. У той жа Магілёўскай вобласці ў жніўні 2026 года сярэдняя намінальная налічаная заработная плата павялічылася на 15,3 %, а ў Мінску — на 12 % (па краіне — на 13,5 %). Дынаміка на карысць рэгіёнаў. Але працякае яна дастаткова павольна: за год разрыў удалося скараціць прыблізна на 1 працэнтны пункт. Ужо з’яўляецца амаль аксіёмай: калі розніца ў даходах перавышае 20 %, то гэта з’яўляецца сур’ёзнай перадумовай для працоўнай міграцыі. Адпаведна, Мінск і яго наваколле працягвае заставацца магнітам для працоўных рэсурсаў з перыферыі. Зрэшты, існуе і не менш сур’ёзная рызыка: міграцыя працаздольных грамадзян у Расію. Асабліва з усходніх рэгіёнаў Беларусі, якія не вызначаюцца высокімі заробкамі. І калі сярэднія паказчыкі па заработнай плаце ў Беларусі і ў Расіі выглядаюць больш-менш прымальна, то ў рэгіянальным разрэзе адчуваецца сур’ёзная напружанасць.
З добрых навін — скарачэнне міжгаліновай дыферэнцыяцыі. У прамысловасці ўзровень заробкаў стабільна застаецца вышэйшым, чым сярэднія па краіне. Але самую добрую дынаміку дэманструюць сельская, лясная і рыбная гаспадаркі. Калі ў першым паўгоддзі летась у гэтых галінах зараблялі ў 1,2-1,3 раза менш, чым у сярэднім па краіне, то за год гэты разрыў скараціўся да 1,1 раза. Што даказвае: для ўстойлівага і стабільнага рынку працы, які гарантуе раўнамернае забеспячэнне ўсіх галін эканомікі, адсутнічае альтэрнатыва мадэрнізацыі дзеючых вытворчасцяў. Заробкі ж у аграрным сектары выраслі не на пустым месцы.
З аднаго боку, складваецца адносна нядрэнная кан’юнктура на рынку прадуктаў харчавання, што дазваляе сельскагаспадарчым кампаніям зарабляць і стымуляваць сваіх працаўнікоў. Падштурхоўвае да праактыўнай кадравай палітыкі і дэфіцыт кадраў у вёсцы, які адчуваецца яшчэ мацней, чым у горадзе. Але свой значны ўнёсак зрабіла і палітыка тэхнічнага абнаўлення: укараненне аўтаматызаваных сістэм, энерганасычанай тэхнікі, рабатызаваных комплексаў, лічбавых рашэнняў. Сучасныя тэхналогіі ўзмацняюць эфектыўнасць сельскагаспадарчай вытворчасці з пункту гледжання павелічэння ўраджайнасці і іншых якасных паказчыкаў і забяспечваюць рост прадукцыйнасці працы. Адпаведна, растуць і заробкі. А пазітыўная дынаміка заработнай платы карэспандуецца з цікавасцю моладзі да сельскагаспадарчай галіны. Сёлета месцы ў аграрныя ВНУ і каледжы былі поўнасцю запоўненыя, прычым не толькі абітурыентамі з рэгіёнаў, але і са сталіцы.
Відавочна, што пераадоленне міжрэгіянальнай дыферэнцыяцыі ляжыць не толькі ў плоскасці стварэння працоўных месцаў і прыцягнення інвестараў праз шырокі спіс ільгот і прэферэнцый, але і, перш за ўсё, у фарміраванні пула высокапрадукцыйных вытворчасцяў. Існуе ўстойлівае меркаванне, што такія тэхналогіі цягнуцца да Мінска і абласных гарадоў. Усё ж менавіта там сканцэнтраваныя і асноўныя кваліфікаваныя кадры, і навуковыя кампетэнцыі. Іншымі словамі, дзейнічае алгарытм, што вытворчасць ідзе ўслед за кадрамі. Хоць вопыт нашага аграрнага сектара дэманструе, што можа быць і адваротны эфект: працоўныя рэсурсы цягнуцца за тэхналогіямі, паколькі сельскагаспадарчая галіна таксама не з’яўляецца аднастайнай. І ў моцных (а тым больш — перадавых) кампаніях пытанне з дэфіцытам кадраў востра не стаіць. Новая тэхніка, абсталяванне і рашэнні дазваляюць не толькі забяспечваць работнікам высокі даход, але і якасна новыя па камфорце працоўныя месцы. Фактар, які вельмі важны ў сістэме каардынат сучасных работнікаў.
Уладзімір ВАЛЧКОЎ
