Руплівага мужчыну ведаюць далёка за межамі раёна. Ён і дбайны гаспадар, і краязнаўца, і майстар на ўсе рукі, і вельмі сардэчны, сонечны чалавек. А яшчэ Аляксандр Мікалаевіч — стараста вёскі. Нарадзіўся і вырас у Судзілах. Выхаваў са сваёй жонкай Людмілай Аляксандраўнай траіх дзяцей, дачакаўся ўнукаў.

Працаваць на зямлі ён умее і любіць з маленства. Сэрцам прыкіпеў да вёскі. У свой час скончыў Смілавіцкі зааветтэхнікум па спецыяльнасці «Пчалярства». Яму давялося праявіць сябе з найлепшага боку ў гаспадарцы, а пазней шчыраваў разам з жонкай на пошце. Цяпер ён ужо на пенсіі, аднак без справы не сядзіць і хвіліны, бо лічыць, што для чалавека, які ўсё жыццё аддаў зямлі і людзям, спакой — не для яго.

Аляксандр Мікалаевіч трымае вялікую гаспадарку — мае коней, дзвюх кароў, розную хатнюю птушку, авечак, пчол. Зямлі ў Галкоўскіх таксама шмат. І кожны яе кавалачак дагледжаны.

Сёлета ўраджай асабліва парадаваў вяскоўцаў. І бульба, і збожжа ўрадзілі, і агародніна, і корму для жывёлы ўдосталь. Асабліва ўрадзілі гарбузы.

«Сеем іх пад плуг, як і бульбу»

— Паглядзіце, колькі гарбузоў! Палову раёна накормім, — жартуе Аляксандр Мікалаевіч. — Яны самі не растуць. Ім патрэбна свабоднае месца, сонца, клопат і... павага. Калі пагаворыш з гарбузамі ласкава, пральеш пот — тады і вырастуць такія, што ў адзіночку не паднімеш. Сеем іх пад плуг, як і бульбу. Потым нямала з імі трэба павазіцца, каб дагледзіць як след. Своечасова некалькі разоў прапалоць ад пустазелля. Радуемся, што яны сёлета ўдаліся на славу, салодкія. Цяпер хопіць і на смачную кашу для сябе, і на ежу для жывёл, а таксама на шматлікія пачастункі.

Убіраюць гаспадары сакавіты ўраджай талакой — на дапамогу прыязджаюць дзеці.

— Звозім гарбузы ў кучы, — дзеліцца сакрэтамі захоўвання гаспадар. — На выхадных склалі восем буртоў. Абклалі іх саломай, каб не памерзлі. У кожнай кучы — каля трактарнага прычэпа. А колькі іх усяго?! Цяжка падлічыць. Некалькі тысяч — дакладна!

Сарты на полі вырошчваюць розныя. Раней у гэтай мясцовасці раслі гарбузы толькі зялёнага колеру. Потым Аляксандр Мікалаевіч прывёз насенне жоўтых з малой радзімы жонкі, з Капыльскага раёна. Цяпер з’явіўся свой уласны сорт.

— Гарбузы раслі побач, а з часам у нас атрымаліся вось такія прыгожыя — жоўта-зялёныя, — расказвае гаспадар. — Мы іх завём судзілаўскія «Стылягі». Гарбузовую кашу часта жонка варыць на снеданне, любім і семкі.

«Заўжды рады добрым людзям»

Падчас працы Галкоўскі спявае народныя песні. Яго дачка Дар’я робіць каларытныя здымкі і відэа з гарбузнай імперыі бацькі і дзеліцца імі ў сацыяльных сетках. Яе вясковы кантэнт не толькі набірае тысячныя прагляды, але і прыводзіць да Аляксандра Мікалаевіча гасцей з розных куткоў Беларусі.

Безумоўна, ён гасцінна сустракае турыстаў, частуе гарбузамі і ахвотна дзеліцца сакрэтамі багатага ўраджаю.

— І звоняць, і прыязджаюць не толькі мясцовыя. Цікава, што днямі да нас завітала сям’я са сталіцы. Яны прыязджалі на Магілёўшчыну ў госці. Даведаліся пра мяне праз TіkTok. Сустрэліся, пагутарылі. Потым яны фатаграфаваліся з нашай вясковай маляўнічай экзотыкай, з жывёламі. Безумоўна, пачаставаў іх гарбузамі. І да такіх сустрэч я ўжо прывык. Заўжды рады добрым людзям! — гаворыць Аляксандр Мікалаевіч.

Аляксандр Галкоўскі добра памятае і ведае гісторыю свайго краю, людзей, што жылі побач. Таму да яго едзе моладзь з розных куткоў і за тым, каб адшукаць свае карані, дзе жылі іх продкі.

Як стараста вёскі ён сочыць за парадкам, калі трэба — дапаможа. Даглядае вясковыя могілкі, брацкую магілу чырвонаармейцаў, што загінулі тут у гады Вялікай Айчыннай вайны. У свой час на асабістыя грошы ён нават помнік ім паставіў. Памятае і шануе традыцыі, захоўвае гісторыю.

Доўгі час у хату Галкоўскіх надзейным і жаданым сябрам прыходзіць «Звязда». Падпіску на яе заўжды афармляе своечасова, не адкладвае гэту важную справу на потым.

— З асалодай чытаю кожны артыкул. Цікавае і вельмі карыснае яе выданне, з актуальнымі навінамі, парадамі, нататкамі пра землякоў. Без «Звязды» ўжо і не ўяўляем сваю паштовую скрыню, — прызнаецца Аляксандр Мікалаевіч і жадае на развітанне газеце доўгіх гадоў, новых цікавых герояў і ўдзячных чытачоў, а ўсім землякам — міру, дабрабыту і шчодрых ураджаяў.

Сюжэты з вясковага жыцця, якія дачка Аляксандра Мікалаевіча публікуе ў сацсетках, збіраюць тысячы праглядаў і прывабліваюць рэальных гасцей.

Таццяна ПАДЛІПСКАЯ