Сеткавае выданне zviazda.by

Айчынным тэатрам дадзены час да 18 жніўня, каб вызначыць спектаклі, якія могуць прэтэндаваць на найвышэйшую прафесійную ўзнагароду краіны — Нацыянальную тэатральную прэмію, — і падаць сваю заяўку ў Міністэрства культуры. Ад аднаго тэатральнага калектыву можа быць дзве заяўкі са спектаклямі-прэтэндэнтамі ў адной намінацыі. І гэта пры тым, што ў тэатральным жыцці летам зацішша — так званы «мёртвы сезон», калі большасць калектываў адпачываюць. Але такая адказная справа не церпіць паўзы, бо трэба паспець да вызначанага тэрміну... 

Прыёмная кампанія з думкамі пра збалансаванасць патрэб і набораў у сярэднеспецыяльныя навучальныя установы культурна-мастацкай сферы.

Камбайны на хаду, на іх ёсць каму працаваць, і як толькі дазваляе надвор’е, выходзяць у поле. Не тое, што кожны дзень — кожную сонечную гадзіну трэба скарыстаць на ўборку ўраджаю 2025-га. У такім рэжыме працуюць усе 10 гаспадарак Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці, разумеючы: разлічваць трэба найперш на сябе. І робяць усё для таго, каб у год, складаны з пункту гледжання надвор’я, узяць сваё па максімуме.

Дзе мы, а дзе ён — першае, што можа прыйсці ў галаву. Швейцарац па нараджэнні, ён у мінулым стагоддзі заснаваў у Парыжы ўласнае архітэктурнае бюро і стаў знакаміты сваімі наватарскімі рашэннямі ў архітэктуры. І адным з яго прынцыпаў была функцыянальнасць забудоў, прастата і зручнасць, у тым ліку так званых «дамоў-ячэек» для людзей. О, вось гэта ўжо нам бліжэй. І сапраўды, мэтр урбаністыкі мог бы ацаніць сучасны Мінск з пункту гледжання сваіх ідэй. А насамрэч яны сталі інтэрнацыянальнымі, пайшлі па ўсім свеце і моцна паўплывалі на архітэктурную думку, у тым ліку ў Беларусі.

Гэта адбываецца штогод, калі «Славянскі базар у Віцебску» падводзіць вынікі асноўнага конкурсу — маладых выканаўцаў эстраднай песні. Тое, з чаго некалі ўсё пачыналася ў горадзе на Дзвіне, цяпер з’яўляецца цвіком праграмы. Нездарма і другі конкурсны дзень, і ўручэнне ўзнагарод робяць пад заслону міжнароднага фестывалю мастацтваў, які за больш чым 30 гадоў існавання стаў адным з культурных брэндаў Беларусі.

Чалавек, які не мае дома, таму што студэнт і жыве ў інтэрнаце, вырас без бацькі і нават ніколі яго не ведаў, схільны да авантур і несумленных учынкаў, урываецца ў чужую сям’ю — але ці стане там сваім?

Такая думка прагучала падчас імпрэзы «Край-друг Узбекістан», якая адбылася ў Дзяржаўным літаратурна-мемарыяльным музеі Якуба Коласа.

П’еса Аляксандра Вампілава «Старэйшы сын» — гэта добрая савецкая класіка, да якой шмат разоў звярталіся ў тэатры і кіно. І нягледзячы на вядомасць гісторыі (у тым ліку дзякуючы бліскучым ролям Яўгена Лявонава, Мікалая Карачанцава і Міхаіла Баярскага ў экранізацыі 1975 года) ў Беларускім дзяржаўным маладзёжным тэатры вырашылі яе ўвасобіць на сцэне, рэжысёр-пастаноўшчык Таццяна Аксёнкіна прадставіла прэм’еру напрыканцы тэатральнага сезона.