Сеткавае выданне zviazda.by

Больш твораў з нацыянальным характарам у высокіх жанрах оперы і балета — гэта пастаяннае пажаданне, скіраванае ў большай ступені ў боку Вялікага тэатра Беларусі. Але сёлета ініцыятыву перахоплівае Беларускі дзяржаўны акадэмічны музычны тэатр, у складзе якога ёсць балетная трупа. І нараджаецца спектакль «Купалле», які можна назваць нацыянальным творам.

«Што наша жыццё? Гульня!..» — згадвалася падчас прэм’еры аднаактавых балетаў пад агульнай назвай «Скокі» ў Вялікім тэатры Беларусі. Нехта гуляе з лёсам, імкнучыся кінуць яму выклік, не разумеючы рэальных магчымасцяў звычайнага чалавека. Нехта гуляе з каханнем, падмяняючы пачуццё сексуальным інстынктам, без думак пра тое, што ёсць мяжа, за якой разняволенасць ператвараецца ў смерць душы і нават фізічнае знішчэнне. А можна гуляць з мастацтвам, прынамсі, галоўны балетмайстар тэатра Ігар Колб сваімі пастаноўкамі прымушае задумацца пра тое, што ўспрыманне мастацкіх з’яў суб’ектыўнае і шмат у чым залежыць ад чаканняў, з якім мы ідзем, напрыклад, у тэатр. Бо для кагосьці мае значэнне найперш балет як мастацтва харэаграфіі, а хтосьці, успрымаючы агулам тое шоу, што зроблена на сцэне: ну, эфектна ж…

Гiсторыя цi не для кожнага — гэта найперш школьныя ўрокi, дзякуючы якiм прыходзiла разуменне пра жыццё народаў у часе. А ўрокi жыцця даюцца кожнаму для таго, каб папоўнiць гiсторыю свайго роду годнымi справамi, вартымi памяцi нашых продкаў. Пра гэта думалася пасля размовы з мастацтвазнаўцам Барысам Лазукам: у Беларусi ёсць на што звярнуць увагу, а то i перагледзець свае ўласныя адносiны да рэчаў, якiя могуць захоўвацца ў сям’i з часоў сiвой даўнiны...

Ён пачнецца ўжо ў панядзелак на святочным тыднi дзеля таго, каб падкрэслiць пераемнасць духоўных i творчых традыцый, распавяла Алена Куракiна, рэктар Беларускай дзяржаўнай акадэмii музыкi.

Хочаш адчуць «Подых вясны», а тут недзе яшчэ «Срэбраная зіма»... Глядзіш на карціны і думаеш: такія неспадзяванкі ў нас бываюць. А ўсё адно грэе думка: якое б ні было надвор’е, а ты на радзіме. Так, відаць, і Міхаіл Карпук адчуваў: «У родным краі» — гэта заўсёды дома.

Вялікія шафы з дыпломамі, узнагародамі — амаль паўстагоддзя працы Бярозаўскага мясакансервавага камбіната адлюстраваны ў «зале славы» прадпрыемства. Толькі за мінулы год дзясятак высокіх адзнак на розных конкурсах, у тым ліку прэмія ўрада ў галіне якасці. І аб’ёмы ўражваюць. На прадпрыемстве лічаць, што на якасць гатовага прадукту ўплывае кожны этап: пачынаючы з вырошчвання жывёлы і заканчваючы работай у цэхах і гандлем. Пакупнікі ахвотна бяруць смачную прадукцыю.

«...Іду па калідорах будынка тэатра імя Янкі Купалы, разглядаю партрэты на сценах. Раптам бачу: нехта вельмі падобны на майго дзеда... Аказалася, гэта Янка Купала», — так рэжысёр Сяргей Фядотаў пастараўся выказаць прыязнасць да нашай краіны перад прэм’ерай сваёй пастаноўкі «Каханне і галубы» ў Беларускім дзяржаўным маладзёжным тэатры.

На мінулым тыдні была магчымасць успомніць італьянскага паэта, сцэнарыста, які працаваў з класікамі сусветнага кіно, і неардынарнага чалавека Таніна Гуэру, добра вядомага яшчэ ў Савецкім Саюзе. Пра майстра распавядаў прафесар Масіма Пуліні, які наведаў Мінск. Каб сустрэча атрымалася больш прадукцыйнай і карыснай, Пасольства Італіі ў Беларусі наладзіла паказ «оскарнага» фільма Федэрыка Феліні «Амаркорд». Да стварэння яго сцэнарыя меў дачыненне Таніна Гуэра. Гаворка ішла пра тое, як дзякуючы адметнаму аўтарскаму погляду кіно можа быць яркім і непаўторным творам мастацтва, да якога можна звяртацца праз шмат гадоў, каб больш глыбока асэнсаваць некаторыя з’явы і падзеі свайго жыцця. Усё тое, што важна ведаць і разумець людзям, якія хочуць рабіць кіно ў Беларусі. Яны прысутнічалі на сустрэчы з прафесарам Пуліні, які быў асабіста знаёмы з Таніна Гуэрай: яны землякі. Дарэчы, як і Феліні, з рэгіёна Раманья — «Амаркорд» здымаўся там...

Самыя маштабныя раскопкі за перыяд незалежнасці Рэспублікі Беларусь — на рацэ Менцы. Удзел у іх бралі сотні студэнтаў з 17 ВНУ краіны. А статус археалагічнага комплексу на рацэ Менцы змяніўся з трэцяй катэгорыі (у якую ўваходзяць помнікі мясцовага значэння) да другой — цяпер гэта помнік рэспубліканскага значэння. Пра ход даследчых і рэстаўрацыйных работ на гэтым аб’екце расказаў Аляксей Аўласовіч, загадчык цэнтра археалогіі Беларусі Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

Пра гэта паведаміў Яўген Белавусаў, намеснік дырэктара па мастацкай рабоце абласнога краязнаўчага музея імя Еўдакіма Раманава. Такая экспазіцыя дапамагла б зразумець, як творцы вобласці бачаць сёння Беларусь і край, у якім жывуць і працуюць.