Сеткавае выданне zviazda.by

Вызначэнне лепшых у прафесіі — справа не новая. Аднак звычайна ў такіх мерапрыемствах удзельнічаюць паспяховыя студэнты і масцітыя працаўнікі прадпрыемстваў. Цяпер жа паспрабаваць свае сілы ў конкурсе прафмайстэрства можна з самага ранняга ўзросту — у сталіцы прайшоў І Мінскі чэмпіянат прафесійнага майстэрства школьнікаў «Мінскія майстраняты», арганізатарам якога выступіў камітэт па адукацыі Мінгарвыканкама.

На мінулым тыдні была магчымасць успомніць італьянскага паэта, сцэнарыста, які працаваў з класікамі сусветнага кіно, і неардынарнага чалавека Таніна Гуэру, добра вядомага яшчэ ў Савецкім Саюзе. Пра майстра распавядаў прафесар Масіма Пуліні, які наведаў Мінск. Каб сустрэча атрымалася больш прадукцыйнай і карыснай, Пасольства Італіі ў Беларусі наладзіла паказ «оскарнага» фільма Федэрыка Феліні «Амаркорд». Да стварэння яго сцэнарыя меў дачыненне Таніна Гуэра. Гаворка ішла пра тое, як дзякуючы адметнаму аўтарскаму погляду кіно можа быць яркім і непаўторным творам мастацтва, да якога можна звяртацца праз шмат гадоў, каб больш глыбока асэнсаваць некаторыя з’явы і падзеі свайго жыцця. Усё тое, што важна ведаць і разумець людзям, якія хочуць рабіць кіно ў Беларусі. Яны прысутнічалі на сустрэчы з прафесарам Пуліні, які быў асабіста знаёмы з Таніна Гуэрай: яны землякі. Дарэчы, як і Феліні, з рэгіёна Раманья — «Амаркорд» здымаўся там...

На персанальную выстаўку майстра манументальна-дэкаратыўнага і прыкладнога мастацтва, жывапісца Барыса Семілетава «Буйным планам» запрашаюць у галерэю «Арт-Фабрыка». Тыдзень таму экспазіцыя, у якую ўвайшлі карціны, напісаныя і некалькі гадоў таму, і сёлета, размясцілася на пляцоўцы, дзе цяпер можна пазнаёміцца з работамі іншых беларускіх жывапісцаў, у тым ліку сына Барыса Семілетава — Івана.

Апошнім часам турыстычныя патокі ў нашу краіну павялічыліся, прычым і з Захаду, і з Усходу. Расіяне едуць сюды нават на выхадныя, заходнія госці, карыстаючыся бязвізам, таксама не мінаюць увагай нашы турыстычныя аб’екты. Ды і самі беларусы сталі больш праяўляць цікавасці да ўласнай краіны і ўсё часцей выбіраюць падарожжа па Беларусі ў якасці актыўнага адпачынку. Як не застацца на ўзбочыне гэтага вялікага турыстычнага руху, як працуюць над тым, каб завабіць турыстаў менавіта да сябе, мясцовыя ўлады, высвятлялі нашы карэспандэнты.

Садовае таварыства першапачаткова населеным пунктам не з’яўляецца, аднак пры пэўных абставінах можа атрымаць такі статус, патлумачыла кансультант юрыдычнага ўпраўлення Міністэрства эканомікі Ірына Скачкова. Апошнім часам, у Мінэканомікі паступае значная колькасць зваротаў, якія звязаны з падобнай тэматыкай. Як заўважыла кансультант, частка зваротаў сведчыць аб тым, што грамадзяне, набываючы зямельныя ўчасткі ў садовых таварыствах, не заўсёды валодаюць неабходнай інфармацыяй аб прававым рэгуляванні ў гэтай галіне.

Наступны тыдзень для школьнікаў нашай краіны доўгачаканы — пачнуцца вясновыя канікулы. У бацькоў штогод напярэдадні ўзнікае адно пытанне: як забяспечыць любімаму дзіцяці не толькі камфортныя, але і бяспечныя ўмовы для тыднёвага адпачынку і аздараўлення? Чым заняць школьнікаў, калі ўрокаў няма, расказалі спецыялісты.

Кітайскія навукоўцы з дапамогай рэдагавання генома вывелі новы сорт рысу, які можа вырабляць коэнзім CoQ10, што дазваляе спажыўцам атрымаць карысныя для сэрца пажыўныя рэчывы, перадае «Сіньхуа».

У павеце Цяацзя горада Чжаатун, што ў правінцыі Юньнань, (Паўднёва-Заходні Кітай), была запушчана першая ў краіне лінія па вытворчасці так званага бульбянога рысу. Першая партыя прадукцыі ўжо з’явілася на мясцовых прылаўках, перадае «Жэньмінь жыбаа» анлайн». 

У панядзелак члены Савета Рэспублікі правялі адзіны дзень прыёму грамадзян у Мінскай вобласці. Старшыня Савета Рэспублікі Наталля Качанава вяла прыём у Барысаве. Праблемы, з якімі звярталіся людзі да кіраўніка Савета Рэспублікі, самыя разнастайныя. Жыхароў цэнтральнага рэгіёна і не толькі хвалююць пытанні прызначэння пенсій, стан дарог, добраўпарадкаванне населеных пунктаў, жыллёвыя праблемы і многае іншае.

Яшчэ некалькі тыдняў — і пачнецца актыўны дачны сезон. Клопат не толькі саміх шчаслівых уладальнікаў лецішчаў, але і мясцовых сельсаветаў, на тэрыторыі якіх гэтыя лецішчы, дакладней садаводчыя таварыствы, знаходзяцца. Бо садаводчае таварыства — гэта не вёска і не пасёлак, гэта, так бы мовіць, «дзяржава ў дзяржаве», бо сельсавету яно фактычна не падпарадкоўваецца. У апошні час паўнамоцтвы мясцовай улады адносна садаводчых таварыстваў былі значна пашыраныя, але дасягнуць беспраблемнага суіснавання ўдаецца не заўсёды. Мы пацікавіліся непасрэдна ў старшынь сельсаветаў у розных рэгіёнах, як ім удаецца наладжваць кантакт з дачнікамі, якія нібыта і свае, а нібыта і не.