Сеткавае выданне zviazda.by

Дадому Андрэй Пятровіч ехаў задаволеным: удалося такі вырашыць важнае пытанне, да таго ж — пятніца, наперадзе два выхадныя. Можна...

Некалі даўно я адпачывала ў літоўскім гарадку Бірштанас па так званай курсоўцы: гэта значыць, што ежу ды лекі-працэдуры гарантаваў санаторый, ён жа адразу па прыездзе прапаноўваў адрасы для пражывання.

Не вам казаць, ёсць людзі, якія рыбу лавілі, ловяць і будуць лавіць. І ёсць адпаведныя органы, якія сачылі, сочаць і будуць сачыць за вадаёмамі ды караць усіх, хто парушае правілы: забіраць сеткі і лодачныя маторы, выпісваць штрафы.

Гэтага чалавека (назавём Пятром Пятровічам) ужо няма сярод жывых, яго дачка на пенсіі і, магчыма, нават не ведае, што яе бацечка меў калісьці досыць незвычайнае хобі.

Спачатку трохі перадгісторыі.

Пачатак другой паловы мінулага стагоддзя мае бацькі называлі часам вялікіх перамяшчэнняў: нехта самахоць ехаў туды, дзе, здавалася, будзе лепей, некага накіроўвалі на работу ці проста... звозілі. Менавіта такім чынам Ганначка, родная сястра маёй мамы (прыгажуня, разумніца, жаніхоў — цьма!), апынулася на цаліне.

Хто не чуў крылатага «Век жыві — век вучыся»? Хто не прамаўляў (прычым тут жа!), што «ўсё роўна дурнем памрэш»? І як жа памыляўся, бо дурні тут зусім ні пры чым: рымскі філосаф, паэт і дзяржаўны дзеяч Сенека Малодшы іх наогул не згадваў. Ён казаў: «Век жыві — век вучыся таму, як належала б жыць».

...Калі ў цёплы вераснёўскі дзень парог нашай школы пераступіў новы (а ўжо ж прыгожы!..) настаўнік матэматыкі Іван Лявонавіч, маладыя каляжанкі набралі ў грудзі паветра з немым воклічам: «Ах!» Потым пачулі, што чалавек жанаты, і тут жа выдыхнулі: «Вох!»

Той вельмі даўні суботні вечар 13 студзеня выдаўся дужа ветраным, снежным... Але ж час варажбы ніхто не адмяняў?

Гэту гісторыю я пачуў ад сваёй знаёмай гадоў колькі таму. Далей — з яе слоў, як запомніў.