Сеткавае выданне zviazda.by

Сёння як ніколі важна памятаць пра мужнасць і самаахвяраванне тых, хто ваяваў, абараняючы інтарэсы сваёй краіны. У тым ліку — па-за яе межамі. Значны ўклад ва ўвекавечанне памяці пра подзвігі воінаў-інтэрнацыяналістаў, умацаванне сувязі паміж пакаленнямі ўносіць адна з залаў Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, дзе штогод праходзяць патрыятычныя мерапрыемствы.

Не вам казаць, ёсць людзі, якія рыбу лавілі, ловяць і будуць лавіць. І ёсць адпаведныя органы, якія сачылі, сочаць і будуць сачыць за вадаёмамі ды караць усіх, хто парушае правілы: забіраць сеткі і лодачныя маторы, выпісваць штрафы.

Спачатку трохі перадгісторыі.

Хто не чуў крылатага «Век жыві — век вучыся»? Хто не прамаўляў (прычым тут жа!), што «ўсё роўна дурнем памрэш»? І як жа памыляўся, бо дурні тут зусім ні пры чым: рымскі філосаф, паэт і дзяржаўны дзеяч Сенека Малодшы іх наогул не згадваў. Ён казаў: «Век жыві — век вучыся таму, як належала б жыць».

...Калі ў цёплы вераснёўскі дзень парог нашай школы пераступіў новы (а ўжо ж прыгожы!..) настаўнік матэматыкі Іван Лявонавіч, маладыя каляжанкі набралі ў грудзі паветра з немым воклічам: «Ах!» Потым пачулі, што чалавек жанаты, і тут жа выдыхнулі: «Вох!»

Той вельмі даўні суботні вечар 13 студзеня выдаўся дужа ветраным, снежным... Але ж час варажбы ніхто не адмяняў?

Гэту гісторыю я пачуў ад сваёй знаёмай гадоў колькі таму. Далей — з яе слоў, як запомніў.