Сеткавае выданне zviazda.by

Сярожка Мельнік ганарыўся дзедам. Ён у яго альпініст! Жыве далёка, але на зімовыя святы прыехаў да дачкі і ўнука, якога не бачыў ужо гадоў пяць. 

Нядаўна ў нашым Грынкаўскім сектары клубнай і бібліятэчнай работы праходзіў Дзень калектыўнага адпачынку. Сярод гасцей-самадзейных артыстаў, якія падарылі ўсім святочны настрой, была і народны майстар Свіслацкага аддзела рамёстваў і традыцыйнай культуры Ірына Фунт. Сустрэча з ёй была прымеркавана да Года беларускай жанчыны. Госця падрыхтавала выстаўку сваіх саламяных прац «Золата саломы» і правяла майстар-клас па вырабе анёлка — сімвала любові, надзеі і цеплыні.

У гэтым свеце ўсялякае бывае. Іншы раз такое здараецца, што і знарок не прыдумаеш.

Ціха... Ідуць экзамены...

Першыя дні сёлетняга снежня Яўгену Осіпаву запомняцца паездкай у Маскву, у Галерэю мастацтваў Зураба Цэрэтэлі, на 13-ю цырымонію ўручэння Міжнароднай прэміі «Філантроп». Званне лаўрэата народнаму майстру Рэспублікі Беларусь прысуджана сумесным рашэннем савета папячыцеляў, журы і аргкамітэта, што пацвярджае прызнанне дасягненняў бярэзінскага разьбяра не толькі ў нашай краіне, але і далёка за яе межамі.

Пажаніўшыся, гэтыя маладыя (як многія ці нават усе!) сталі дружна віць сваё сямейнае гняздзечка. Абое працавалі тады ў саўгасе, разам гатавалі ежу (хто б ведаў, як гэтыя навыкі потым спатрэбяцца — прычым гаспадару!), пакрысе абжываліся... У сям’і адно за адным нараджаліся дзеці.

Гэту гісторыю мне расказала знаёмая, якая ў маладосці вельмі раўнавала свайго мужа. З падставамі, без падстаў — я не пытаўся. Але ж пачуў, што аднойчы той паехаў у мясцовы санаторый «Прыдняпроўскі»...

Гэта ўжо як закон: у першую нядзелю кастрычніка мы віншуем настаўнікаў — найлепшых, любімых праз гады-дзесяцігоддзі. І нават у думках няма, што ў іх жа таксама былі настаўнікі?

Што праўда, тое праўда: здараецца на вяку і па спіне, і па баку... Давялося мне перанесці аперацыю, паляжаць у бальніцы, шмат што перажыць, убачыць, пачуць ад людзей — пераважна бывалых. Тут і зараз толькі адна гісторыя.