Top.Mail.Ru
У глухога не прападзе, што не пачуе, то дакладзе. Або адніме

У глухога не прападзе, што не пачуе, то дакладзе. Або адніме

Яшчэ ўчора, здаецца, нашы бабулі часцяком сядзелі на лавачках: у вёсках вечарком — абапал вуліц, у гарадах і днямі — каля пад’ездаў. Файна было абмяркоўваць апошнія навіны, мяняцца рэцэптамі страў, досведам у выхаванні ўнукаў і вырошчванні таматаў... Ну, трохі папляткарыць яшчэ.
Рыба ў рацэ — лічы, што ў руцэ...

Рыба ў рацэ — лічы, што ў руцэ...

Паводле аднаго анекдота, муж з жонкай доўга абмяркоўвалі, дзе ім правесці выхадны: у гасцёўні, у спальні, на балконе? Найлепш, казалі, было б у кухні... Але дарагавата.
Капуста бывае нармальная і...

Капуста бывае нармальная і...

— Я дома, — гукнуў з парога Іван. — Галодны як воўк. Пакорміш?

«Перамога будзе за намі...»

«Перамога будзе за намі...»

Неяк, здаецца, пад канец 90-х мінулага стагоддзя трапіў мне на вочы цікавы артыкул пра італьянскага фермера. У яго быў дойны статак на 600 галоў, які даглядалі ўсяго 13 чалавек, і сярэдні гадавы надой ад кожнай каровы — больш за дзесяць тысяч літраў.

Будзе добра, як ліха пераміне

Будзе добра, як ліха пераміне

Пачатак другой паловы мінулага стагоддзя мае бацькі называлі часам вялікіх перамяшчэнняў: нехта самахоць ехаў туды, дзе, здавалася, будзе лепей, некага накіроўвалі на работу ці проста... звозілі. Менавіта такім чынам Ганначка, родная сястра маёй мамы (прыгажуня, разумніца, жаніхоў — цьма!), апынулася на цаліне.

arrow
Нашы выданні

Толькі самае цікавае — па-беларуску!

Напішыце ў рэдакцыю