«Распаўсюджанае ўяўленне аб тым, што можна здаць кроў на пералік анкамаркераў і такім чынам праверыць сябе адразу на ўсе віды раку, няслушнае. Большасць анкамаркераў не валодаюць дастатковай спецыфічнасцю для самастойнай першаснай дыягностыкі злаякасных новаўтварэнняў. Іх узровень можа павышацца не толькі пры пухлінах, але і пры добраякасных утварэннях, запаленчых працэсах і іншых станах. Магчымая і адваротная сітуацыя, у чалавека ўжо ёсць злаякасная пухліна, а паказчык канкрэтнага анкамаркера застаецца ў межах рэферэнсных значэнняў. Таму нармальны вынік не дазваляе сказаць, што „раку дакладна няма“, а павышаны сам па сабе яшчэ не азначае, што ў чалавека ёсць захворванне», — расказаў анколаг Андрэй Капрын, перадае ТАСС.

Урач дадаў, што ёсць і важныя выключэнні, напрыклад — прастатычны спецыфічны антыген (ПСА), які выкарыстоўваецца для ранняга выяўлення раку прастаты. Вызначэнне ўзроўню ПСА ўваходзіць у праграму прафілактычных абследаванняў мужчын пэўных узроставых груп, але нават у гэтым выпадку дыягназ не ставіцца па адным аналізе крыві, змяненне ўзроўню ПСА з’яўляецца падставай для далейшага абследавання.

Па словах эксперта, анкамаркеры выкарыстоўваюцца ў комплексе з іншымі метадамі дыягностыкі, каб ацаніць эфектыўнасць лячэння і далейшага назірання за пацыентам. Напрыклад, СА-125 прымяняецца пры дынамічным назіранні пацыентак з ракам яечнікаў, але частату яго вызначэння ўстанаўлівае ўрач у залежнасці ад канкрэтнай клінічнай сітуацыі.

Анколаг падкрэсліў, што значна больш эфектыўна праходзіць дыспансерызацыю і прадугледжаныя для вашага полу і ўзросту абследаванні, а калі з’яўляюцца сімптомы або існуе павышаная спадчынная рызыка, ужо ўрач вызначае, якія дадатковыя даследаванні сапраўды неабходныя.