Мая прабабуля — Кацярына Яфімаўна Дзятловіч — у дзяцінстве перажыла жахлівыя выпрабаванні вайны. Тады дзеці і дарослыя гублялі свае дамы, сем’і і нават імёны. Прабабулі давялося прайсці праз жудасныя выпрабаванні ў канцлагеры Асвенцым. На яе руцэ да гэтага часу відаць нумар, выбіты гітлераўцамі. Гэта гісторыя дапаможа зразумець, чаму так важна жыць у міры і спакоі, а таксама цаніць людзей, якія змагаліся за нашу мірную будучыню.

Кацярына Дзятловіч нарадзілася ў беларускай вёсцы. Яна была зусім маленькай дзяўчынкай, калі пачалася Вялікая Айчынная вайна. Яе бацьку забралі на фронт. Мама, бабуля і дзеці засталіся адны. У жніўні 1942 года гітлераўцы акупіравалі іх вёску. Жыхароў, у тым ліку Кацярыну і яе сям’ю, адправілі ў лагер. Гэта было жахлівае месца, дзе людзей трымалі зачыненымі, і ў іх амаль нічога не было для нармальнага жыцця.

Калі Кацярына з сям’ёй трапіла ў канцэнтрацыйны лагер Асвенцым, ім штодзённа даводзілася перажываць страшныя рэчы. Жылі ў вельмі халодных бараках, амаль не было ежы, а са зняволеных часта здзекваліся. Кацярына ўспамінае, што яе старэйшы брат Мікалай нават у лагеры стараўся дапамагаць: ён ляпіў цацкі з гліны і абменьваў іх у мясцовых дзяцей на кавалачкі ежы. Але аднойчы яго злавіў ахоўнік і жорстка пакараў, зламаўшы пальцы. Такія жудасныя моманты былі ў многіх дзяцей у лагеры. Кацярыне давялося прайсці праз вельмі цяжкія выпрабаванні, але яна выжыла і захавала любоў да жыцця.

Калі вязні лагера былі вызвалены, прабабулю Кацю адправілі ў дзіцячы дом, дзе яна сустрэлася з братам і сястрой. Пазней іх вярнулі дадому да бацькі, але дом быў разбураны, і сям’і давялося жыць у зямлянцы, якую падчас вайны пабудавала мама. Было нялёгка, аднак яны падтрымлівалі адно аднаго, стараючыся вярнуцца да нармальнага жыцця. Калі Кацярына стала дарослай, яна не толькі змагла вывучыцца і пабудаваць сваё жыццё, але і дапамагала іншым людзям, нягледзячы на перажытае.

Вялікая Айчынная вайна прынесла шмат болю, але, нягледзячы на ўсе цяжкасці, людзі стараліся захаваць сваю дабрыню і клопат пра блізкіх. Гісторыя маёй прабабулі Каці вучыць нас цаніць мір і быць добрымі адно да аднаго. Памяць пра мінулае дапамагае нам разумець, як важны мір для кожнага чалавека. Мы жывём у краіне, дзе можам радавацца жыццю, хадзіць у школу, гуляць на вуліцы. Гэта магчыма дзякуючы людзям, якія абаранілі нас шмат гадоў таму. 

Паліна РОЎБУЦЬ, навучэнка гімназіі № 39 г. Мінска

Святлана ШАПАВАЛАВА, настаўніца пачатковых класаў гімназіі № 39 г. Мінска 

На фота — Паліна Роўбуць разам са сваёй прабабуляй Кацярынай Дзятловіч, вязнем Асвенцыма