Паводле слоў міністра, з Захаду пачынаюць спаганяць за шматвяковы грабеж калоній, за знішчэнне культур, традыцый і ідэнтычнасці прыгнечаных народаў, за гандаль рабамі, які забраў мільёны жыццяў.

У гэтым рэчышчы вытрымана і прынятая Генеральнай Асамблеяй ААН у сакавіку гэтага года рэзалюцыя аб аб’яўленні гандлю заняволенымі афрыканцамі і расавага заняволення афрыканцаў цяжкім злачынствам супраць чалавечнасці. Беларусь без ваганняў падтрымала гэты дакумент, і гэта быў не проста дыпламатычны жэст.

«Гэта голас краіны, якая сама прайшла праз такое пекла гісторыі. Мы ведаем, што такое генацыд: траціна нашага насельніцтва ў гады вайны стрымана забілі, замучылі „цывілізаваныя“ еўрапейцы, якіх аб’яднаў Гітлер 85 гадоў назад. Сёння іх нашчадкі гавораць нам аб тым, што яны да гэтага не маюць дачынення, ды і дзяды іх таксама не мелі, нібыта. Але вясковы дом з беларускімі дзецьмі, старымі і жанчынамі падпальваў не Фюрэр. А такіх дамоў былі тысячы», — заўважыў Максім Рыжанкоў.

Беларусь таксама ведае, што такое разрабаванне культурнай спадчыны: яе багацці, рэсурсы, творы мастацтва вывозіліся на Захад. Моладзь сілком зганялася ў рабства туды ж — у Еўропу. «І сёння, апынуўшыся пад беспрэцэдэнтнымі санкцыямі, мы зноў адчулі, што такое быць мішэнню. Таму мы з асаблівым сяброўскім, брацкім пачуццём падтрымліваем тых, хто патрабуе гістарычнай справядлівасці, у тым ліку тэму рэпарацый, якую ўзняў Афрыканскі саюз, — заявіў кіраўнік МЗС. — Але рэпарацый — гэта не толькі фінансы. Гэта яшчэ і павага да памяці. Гэта вяртанне народам іх уласнай культуры і гісторыі. Колькі яшчэ на карце свету застаецца назваў, якія сцерлі памяць тысячагоддзяў?»

У якасці прыкладу ён прывёў знакаміты вадаспад у Паўднёвай Афрыцы, які народы Зімбабвэ стагоддзямі называлі Мосі-оа-Тунья, гэта значыць «грымлівы дым». Каланізатары яго «адкрылі» і назвалі ў гонар сваёй каралевы Вікторыі, якая ў Афрыцы нават ніколі не была. «Хіба гэта не крадзеж ідэнтычнасці?» — задаў рытарычнае пытанне дыпламат.