У камітэце адзначылі, што абодва дагаворы прадугледжваюць пераход права ўласнасці на нерухомасць, але адрозніваюцца па ўмовах і гарантыях для бакоў.

Дарэнне — бязвыплатная перадача маёмасці. Адораны не абавязаны плаціць грошы ці ўтрымоўваць дарыльшчыка. Пасля дзяржаўнай рэгістрацыі здзелкі права ўласнасці поўнасцю пераходзіць да яго. У сваю чаргу рэнта — перадача маёмасці ў абмен на абавязацельствы плацельшчыка: перыядычныя выплаты або ўтрыманне, догляд, харчаванне і медыцынскую дапамогу. Рэнта можа быць пастаяннай або пажыццёвай (асаблівы від — пажыццёвае ўтрыманне з утрыманнем).

Галоўнае адрозненне ў тым, што дарэнне — бязвыплатнае, а рэнта — адплатная. Пры дарэнні адорваны не ўтрымлівае дарыльшчыка; пры рэнце плацельшчык абавязаны выконваць умовы дагавора. Акрамя таго, рэнта абараняе былога ўласніка: на жыллё ўзнікае абцяжаранне, і без згоды атрымальніка рэнты яго нельга прадаць, падарыць або закласці. Дагавор рэнты таксама абавязкова засведчваецца натарыусам; абедзве здзелкі падлягаюць дзяржаўнай рэгістрацыі.

«Калі ўласнік хоча бязвыплатна перадаць нерухомасць сваяку або іншай асобе — мэтазгодны дагавор дарэння. Калі ўласнік перадае кватэру ці дом, але разлічвае на рэгулярную матэрыяльную дапамогу, догляд і ўтрыманне да канца жыцця — больш прыдатным можа быць дагавор пажыццёвага ўтрымання з доглядам», — растлумачылі ў камітэце.