Ураджэнец паўночнай сталіцы Расіі Анатоль Катырла быў чатырохгадовым хлапчуком, калі прыйшла вайна. Яго бацька пайшоў на фронт, змагаўся за вызваленне Ленінграда, дзе ў блакадзе засталася яго сям’я. Пасля вайны Анатоль адвучыўся ў школе, прайшоў вайсковую службу і працаваў у органах Міністэрства ўнутраных спраў. У Наваполацку ён жыве з 1968 года, атрымаў званне чалавека года горада. Пасля выхаду на пенсію Анатоль Катырла пачаў актыўна ўдзельнічаць у ветэранскім руху.

Ён адчуў нямала гора, яго дзяцінства было перакрэслена вайной, і ветэран да гэтага часу без слёз не можа ўспамінаць перажытае. Аднак жыццё ў мірнай Беларусі для яго напоўнена станоўчымі падзеямі, і яму ёсць з чым параўнаць, на яго вачах Сінявокая расцвіла. «Мы ў святы не елі, што цяпер у будны дзень ядзім. Вось вам і параўнанне. Сёння толькі мір патрэбны», — сказаў Анатоль Катырла.

Наталля Качанава расказала, што для яе было гонарам сустрэцца з навапалачанінам. «Сёння мы далі старт акцыі „Савет Рэспублікі з падзякай ветэранам“. Гэтая акцыя прысвечана таму, што мы, усе члены Савета Рэспублікі, будзем сустракацца з ветэранамі, яны будуць дзяліцца ўспамінамі. Гэта робіцца для таго, каб тая гісторыя, якая ёсць у іх памяці, жыла ў нашых сэрцах», — адзначыла з нашых сэрцаў.

Старшыня Савета Рэспублікі падкрэсліла, што з кожным годам ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны становіцца ўсё менш, але кожны з іх заўсёды акружаны клопатам дзяржавы. Сустрэчы з імі ніколі не забываюцца. Наталля Качанава падзялілася, што яшчэ школьніцай віншавала з Днём Перамогі Героя Савецкага Саюза Зінаіду Тусналобаву-Марчанку, і гэтыя ўспаміны ніколі не пагаснуць у яе душы.