Пры выбары школьнага заплечніка ключавым фактарам з’яўляецца яго маса, а не наяўнасць «артапедычных» функцый ці цвёрдай спінкі. Пра гэта паведаміла ТАСС траўматолаг-артапед, кандыдат медыцынскіх навук Алена Дзімітрыева.

«Правільна, каб заплечнік разам з вучнёўскімі прыладамі важыў не больш за 10–15% ад вагі цела дзіцяці, а пусты заплечнік — дзесьці 500 грамаў. Чым менш важыць заплечнік, тым лепш. Гэта звязана больш з болевым сіндромам, таму што скаргі на боль у спіне ў школьнікаў досыць часта ўзнікаюць. Жорсткая спінка заплечніка — гэта пытанне зручнасці, каб школьныя прылады не ўпіваліся ў спіну, а нашэнне на шырокіх шлейках — гэта больш рэкамендацыя для першакласнікаў, таму што ім будзе проста камфортней», — расказала яна.

Спецыяліст падкрэсліла, што сцвярджэнне аб тым, што нашэнне сумкі на адным плячы або заплечніка без жорсткай спінкі правакуе скаліятычную дэфармацыю, з’яўляецца міфам.

Скаліёз уяўляе сабой складанае шматплоскаснае змяненне пазваночніка, сапраўдныя прычыны якога да гэтага часу не ўстаноўлены. «Калі браць з пункту гледжання скаліёзу, то нашэнне заплечніка асіметрычна ніяк на гэта не ўплывае. Гэта можа прывесці да парушэння паставы, але гэта заўсёды толькі пытанне эстэтыкі, а не паталогіі», — растлумачыла ўрач.

Аптымальныя параметры для заплечніка вучня пачатковых класаў такія:

• вышыня задняй сценкі заплечніка: 30–36 см;

• вышыня пярэдняй сценкі: 22–26 см;

• шырыня: 6–10 см.

Дапускаецца павелічэнне памераў не больш як на 3 см.

Не варта набываць ранец на выраст, бо ён не будзе адпавядаць фізіялагічным выгібам пазваночніка. Ідэальны па памеры заплечнік для нашэння школьных прылад не павінен быць шырэй за плячы і ніжэй за талію дзіцяці.

Траўматолаг-артапед адзначыла, што пазнака «артапедычны» на школьных таварах часта з’яўляецца маркетынгавым ходам. З медыцынскага пункту гледжання, асноўная небяспека цяжкіх заплечнікаў заключаецца не ў рызыцы дэфармацыі пазваночніка, а ва ўзнікненні болевага сіндрому.

Эксперт падкрэсліла, што часта бацькі блытаюць «скаліёз» і «парушэнне паставы», якое ёсць практычна ва ўсіх дзяцей. Апошняе часта з’яўляецца толькі суб’ектыўным успрыманнем асіметрыі плячэй ці лапатак і не заўсёды сведчыць аб паталогіі. Для самадыягностыкі дома можна выкарыстоўваць тэст Адамса: калі пры нахіле наперад у дзіцяці заўважны «рэберны горб» ці мышачны валік, то гэта можа паказваць на наяўнасць скаліёзу і патрабуе звароту да спецыяліста.

«Я за сваю практыку, можа, бачыла два-тры разы, калі дзіця ідэальна трымала паставу. У асноўным гэта дзеці, якія актыўна займаюцца спортам, але нават спартсмены вельмі часта могуць горбіцца. Калі дзіця горбіцца — гэта не заўсёды гаворыць аб сапраўднай паталогіі», — падагуліла кандыдат медыцынскіх навук.