«Кава абавязкова павінна валодаць прыемным пахам, багатым водарам. Інакш яна рызыкуе аказацца сапсаванай. У свеце кававых водараў пад сапсаваным разумеецца што заўгодна. Напрыклад, калі пах затхлы, зямлісты, гумовы, лекавы», — расказаў РІА «Новости» прафесіянальны кансультант і дэгустатар кавы з Італіі Андрэй Гадзіна.

Ён адзначыў, што шырока вядомым фактам з’яўляецца выкарыстанне ў якасці напою двух сартоў зерняў — арабікі і рабусты. Насамрэч яны з’яўляюцца ягадамі двух зусім розных відаў кававай расліны.

«Арабіка павінна валодаць пэўнай кіслотнасцю, паколькі гэта тыпова для дадзенага батанічнага віду. Яна павінна быць кіслай і салодкай, у той час як рабуста павінна быць больш горкай і насычанай. Арабіка, такім чынам, мае водары, якія больш нагадваюць печыва, карамель, садавіну, мёд і кветкі, у той час як рабуста мае больш цёмныя ноты, такія як горкая какава, спецыі, гваздзіка, чорны перац, кардамон і гэтак далей. Гэта крыху падобна на ноты ў віне — калі параўнаць, то арабіка — гэта белае, а рабуста — чырвонае віно», — сказаў эксперт.

Асаблівую ўвагу, паводле яго слоў, трэба ўдзяляць вадзе, якая выкарыстоўваецца для прыгатавання напою. Як адзначыў эксперт, важны не столькі ўзровень pH, які ў пітной вады звычайна знаходзіцца ў межах нормы (каля 7–8), колькі ўтрыманне мінеральных соляў.

«Парадаксальна, але калі прыгатаваць каву на дыстыляванай вадзе, практычна пазбаўленай мінералаў, яна атрымаецца вельмі дрэннай: грубай, даўкай і занадта горкай, а водары раскрыюцца слаба. Мінералы адыгрываюць ключавую ролю ў экстракцыі смаку», — растлумачыў знаўца.

Пры гэтым патрабаванні да вады адрозніваюцца ў залежнасці ад спосабу прыгатавання. Для фільтр-кавы лепш падыходзіць мяккая вада з нізкім утрыманнем мінералаў, тады як для эспрэса, наадварот, больш мінералізаваная вада дазваляе дамагчыся шчыльнага цела напою, характэрнай пенкі «крэму» і саладзейшага смаку.