Да такой высновы прыйшлі даследчыкі з Oxford Population Health, якія прааналізавалі даныя больш за 1,8 мільёна чалавек. Праца апублікавана ў British Journal of Cancer (BJC).
Удзельнікаў падзялілі на групы ў залежнасці ад рацыёну: мясаеды, якія ўжываюць толькі птушку, пескетарыянцы, вегетарыянцы і веганы. У параўнанні з мясаедамі ў вегетарыянцаў рызыка развіцця раку падстраўнікавай залозы аказалася ніжэйшай на 21 працэнт, раку ныркі — на 28 працэнтаў, множнай міеломы — на 31 працэнт. Таксама было адзначана ўмеранае зніжэнне рызыкі развіцця раку малочнай залозы і прастаты.
Пры гэтым для некаторых відаў раку адрозненняў не выявілі, а ў асобных выпадках рызыка аказалася вышэй. Так, у вегетарыянцаў была павышана рызыка плоскаклетачнага раку стрававода, а ў веганаў — каларэктальнага раку. Аўтары падкрэсліваюць, што колькасць выпадкаў некаторых захворванняў у асобных групах была адносна невялікай, што зніжае дакладнасць ацэнак.
Даследчыкі адзначаюць, што рацыён вегетарыянцаў звычайна змяшчае больш агародніны, садавіны і харчовых валокнаў і не ўключае перапрацаванае мяса, што можа тлумачыць частку выяўленых адрозненняў. Аднак яны падкрэсліваюць: атрыманыя даныя адлюстроўваюць статыстычныя сувязі і не даказваюць прамую прычынна-выніковую залежнасць.
Раней вучоныя даведаліся, што мікрапластык можа быць фактарам развіцця раку прастаты.
Да такой высновы прыйшлі даследчыкі, якія знайшлі пластыкавыя часціцы ў большасці прааналізаваных пухлінных узораў. Вынікі пілотнага даследавання былі прадстаўлены на сімпозіуме Амерыканскага таварыства клінічнай анкалогіі (ASCO).
Навукоўцы вывучылі тканкі некалькіх дзясяткаў пацыентаў, якія перанеслі аперацыю па выдаленні прастаты. Часціцы мікрапластыку выявілі ў 90 працэнтах пухлін і ў 70 працэнтах прылеглых дабраякасных тканак. Пры гэтым канцэнтрацыя пластыку ў ракавых узорах была ў сярэднім у 2,5 раза вышэй — каля 40 мікраграмаў на грам тканкі супраць 16 мікраграмаў у неракавых участках.
Для аналізу выкарыстоўвалі метады хімічнай ідэнтыфікацыі і строгія пратаколы, якія выключаюць забруджванне ўзораў: прылады з пластыку замянілі на металічныя і баваўняныя, а работа праводзілася ў спецыяльных чыстых памяшканнях. Даследчыкі засяродзіліся на 12 найбольш распаўсюджаных тыпах палімераў.
Аўтары падкрэсліваюць, што праца носіць папярэдні характар і не даказвае прычынна-выніковую сувязь. Тым не менш, атрыманыя даныя паказваюць на магчымую ролю мікрапластыку як фактару рызыкі. У далейшым плануецца высветліць, ці могуць пластыкавыя часціцы выклікаць хранічнае запаленне і пашкоджанне клетак, якія садзейнічаюць развіццю пухліны.
