Падарожнічаючы па Гродзенскай вобласці, я стараюся знайсці гераіню для нашай рубрыкі «Матуліна шчасце», дзе мы расказваем пра жанчын, якія атрымалі ордэн Маці. Але на гэты раз у Іўеўскім раёне мне расказалі іншую гісторыю, але не менш кранальную і цёплую.

Таццяна Здончык родам з Гомельскай вобласці, потым яе бацькі пераехалі ў Гродзенскі раён. Аднак на гэтым яе вандраванні не скончыліся — яшчэ адзін пераезд адбыўся пасля таго, як яна выйшла замуж. Алег родам з Іўеўскага раёна. Пазнаёміліся 13 гадоў таму ў сацыяльнай сетцы «Аднакласнікі». Цяпер у сям’і выхоўваецца чацвёра дзяцей. Каміла вучыцца ў 6-м класе, наведвае Юрацішкаўскую дзіцячую школу мастацтваў, іграе на цымбалах. Эліна ходзіць у 5-ы клас, таксама займаецца ў школе мастацтваў, толькі яна малюе. Ясенія — першакласніца, па-за школай займаецца ў мадэльнай школе. Малодшай дзяўчынцы Алісе 4 гадкі. Каміла і Эліна — дзеці, народжаныя сэрцам, як кажа Таццяна.

— Алег проста напісаў, прапанаваў пазнаёміцца, а я вырашыла — чаму не? Так і пачалі адносіны, — успамінае яна. — Сустракаліся два гады, а потым ажаніліся. У нас з мужам не было канкрэтнага плана наконт колькасці дзяцей, хоць мы абодва са шматдзетных сем’яў. Але я вельмі хацела стаць мамай. Мы спрабавалі розныя спосабы, але не атрымлівалася. А я яшчэ раней працавала музычным кіраўніком у дзіцячым садку, і вакол мяне былі дзеці. Я бачыла, як яны маюць зносіны з бацькамі. Мне таксама хацелася камусьці падарыць цеплыню. Пагаварыла з мужам і сказала, што хачу ўдачарыць дзіця. Алег, на шчасце, не быў супраць, наадварот, цалкам мяне падтрымаў.

«Я — мама!»

Муж і жонка зайшлі на сайт dadomu.by, дзе сабрана база даных дзяцей-сірот. Там размешчаны імёны і фатаграфіі. Таццяна кажа, што, калі яна ўбачыла Камілу, у сэрцы нешта ёкнула і яна зразумела, што гэта яе дзіця. Пра тое, што ў малой ёсць сястра, сям’я не ведала. Гэта стала вядома, калі яны прыехалі пазнаёміцца. А ў Беларусі сясцёр не падзяляюць, таму калі ўдачараць, то дзвюх дзяўчынак. Рашэнне сужэнцы прынялі хутка. У сакавіку ўсё абмеркавалі і распачалі працэс падрыхтоўкі, да таго ж яны не шукалі дзяцей падобных да сябе. І ў верасні дзяўчынкі ўжо былі дома.

— Не буду хлусіць, было страшна ўзяць апеку адразу над двума дзецьмі, але дзяўчынкі нам вельмі спадабаліся, — прызнаецца мая суразмоўніца. — Калі пазнаёміліся, Каміле было 2,5 гады, Эліне — 1,5. Я была вельмі натхнёная, знаходзілася ў эйфарыі. Таму вырашылі з мужам, што яны — нашы! Першы месяц я ўсё не магла паверыць, што я нарэшце стала мамай, што ў мяне ёсць дзеці. Вядома, запатрабаваўся час, каб абвыкнуць да новага статусу. Я акунулася ў мацярынства, ва ўсе працэсы, абвыкала. А дзетак двое, адна ў калясцы, другая побач ножкамі, недзе на ручкі трэба ўзяць. Увогуле, спатрэбіўся час, каб налаўчыцца, але ўсё гэта было напоўнена неверагодным шчасцем! Муж таксама ва ўсім браў удзел, ён вельмі ўключаны тата, і дзеці яго любяць неверагодна.

Так і ішло жыццё сваёй чаргой. У адзін дзень Таццяна зразумела, што вельмі дзіўна сябе адчувае, і гэта доўжыцца нейкі час. Было складана паверыць, што гэта яно самае... Але вось паход у аптэку, тэст на цяжарнасць — станоўчы вынік. Шчасцю ў сям’і не было мяжы!

— Чацвёртае дзіця таксама не планавалі, выпадкова выйшла. Аб цяжарнасці даведаліся ў дзень нараджэння мужа. Я лічу, што гэта падобна на казку. Першы цуд — гэта Каміла і Эліна. Другі цуд — Ясенія і Аліса.

Складаная размова

Тэкст я пішу не ананімны, бо дзяўчынкі ведаюць, што іх удачарылі. Муж і жонка вырашылі, што лепш расказаць ім. Пачакалі, пакуль яны крыху падрастуць, — Каміле было 9, Эліне — 8. Цікаўлюся, чаму Таццяна і Алег прынялі такое рашэнне.

— Мы хацелі, каб яны даведаліся пра гэта ад нас. Мы жывём у невялікім населеным пункце, усе адзін аднаго ведаюць. Хтосьці мог бы выпадкова ім расказаць. Да таго ж дочкі задавалі пытанні. Напрыклад, чаму ў малодшых сясцёр ёсць фота, дзе яны немаўляты, а ў іх няма. Спачатку нешта прыдумлялі, але мы разумелі, што надыдзе момант, калі трэба будзе ім расказаць. Размова была няпростая. Каміле было складаней, а Эля вельмі стойка ўсё ўспрыняла. Але прайшло ўжо два гады, усё ўляглося, і мы вельмі шчасліва жывём. Усе сястрычкі вельмі добра ладзяць. Каміла ўжо амаль падлетак, і ёй хочацца больш самастойнасці, пачынаецца працэс сепарацыі, ёй трэба больш асабістай прасторы. А вось Эля з малымі вельмі любіць займацца, гуляць.

Пакуль мы размаўлялі, са школы прыйшла старэйшая дачка, Каміла. Дзяўчынка таварыская, цікавая, яна з вялікім задавальненнем расказала пра тое, як яны разам бавяць час:

— Падарожнічаем па Беларусі, мама з татам імкнуцца нам нешта паказаць, расказаць. Вось зімой былі ў Мінску, жылі там тры дні. Гулялі па горадзе, глядзелі, як усё ўпрыгожана, хадзілі на экскурсіі. Бацькі нас ва ўсім падтрымліваюць. Я захацела займацца музыкай, як мама, іграць на фартэпіяна. Але педагогі сказалі, што ў мяне вельмі добрае пачуццё рытму, і прапанавалі пайсці на цымбалы. Я пагадзілася і з задавальненнем займаюся.

Сям’я Здончык вельмі актыўная. Яны бяруць удзел у конкурсах, грамадскіх мерапрыемствах, у іх калекцыі вялікая колькасць дыпломаў і грамат. Сям’я атрымлівае асалоду ад сумеснага баўлення часу. А таксама Таццяна ладзіць дабрачынныя канцэрты. Калі яна была ў дэкрэце, зацікавілася выступленнямі з роставымі лялькамі. Хацела пачаць сваю справу, але ў моманце зразумела, што не жадае на гэтым зарабляць. Цяпер ёй дапамагаюць дзеці і муж, і разам яны цешаць дзетак.

Калі я спытала ў Таццяны, якую яна параду можа даць тым, хто хоча ўсынавіць або ўдачарыць дзіця, яна адказала, што пакуль яшчэ рана нешта раіць. Для пачатку яны з мужам хочуць адпусціць дзяцей у дарослае жыццё, і тады будзе зразумела, ці ўсё ў іх атрымалася. Адзінае, што яна сказала, трэба ўсё добра абдумаць і слухаць сваё сэрца.

«Мы — партнёры»

У сям’і Здончык прыгожы дом, яны набылі яго як маладая сям’я з дапамогай ільготнага крэдыту, дзеці з’явіліся ўжо пасля набыцця жылля. Усюды ўтульнасць, прыемная атмасфера, гэта адчуваецца адразу, як толькі пераступаеш парог. Пытаю ў Таццяны, як яны з мужам спраўляюцца з сямейным побытам.

— Мы з мужам партнёры. У нас няма дакладнага падзелу на мужчынскія і жаночыя абавязкі. Калі Алегу патрэбна дапамога, напрыклад, нешта ў двары зрабіць, я яму дапамагаю. Ён можа паглядзець дзяцей, прыгатаваць паесці. Мы адзін аднаго падтрымліваем, бо гэта наша сям’я і мы нясём за яе адказнасць.

Сыходзіла з дому маёй суразмоўніцы пад прыемным уражаннем. А яшчэ паспела ўбачыць Эліну і сфатаграфаваць іх усіх разам. Гэтае інтэрв’ю пакінула ў маёй душы прыемнае цяпло!

Вераніка КАЗЛОЎСКАЯ

Фота з архіва сям’і Здончык