Рызыка інфаркту ў людзей, чыя праца патрабуе сядзець па 8–10 гадзін у дзень, на 40–50% вышэй, чым у тых, хто сядзіць не больш за 3–4 гадзіны. Для арганізма важныя рэгулярныя мікраперапынкі, паведаміла ТАСС кандыдат медыцынскіх навук, урач-кардыёлаг Аксана Сінянкова.

«Калі ваша работа вымушае сядзець па 8–10 гадзін у дзень без руху, рызыка інфаркту ўзрастае прыкладна на 40–50% у параўнанні з тымі, хто сядзіць сумарна да 3–4 гадзін. Рэгулярныя мікраперапынкі крытычна важныя. Рэгулярнае перавышэнне 6–8 гадзін сядзення ў дзень, нават з перапынкамі, афіцыйна прызнана фактарам рызыкі сардэчна-сасудзістых захворванняў», — расказала кардыёлаг.

Яна таксама адзначыла, што калі работа вымушае вас сядзець, то калені ў гэты час павінны знаходзіцца не вышэй за таз, а ступні — на падлозе. Акрамя таго, мікраперапынкі кожныя 30–45 хвілін на працягу 5–10 хвілін больш карысныя, калі яны актыўныя. 

«Зрабіце расцяжку. Замест таго, каб адпраўляць паведамленне калегу, падыдзіце да яго. Выбірайце лесвіцу замест ліфта. Размаўляйце па тэлефоне, прагульваючыся», — адзначыла ўрач, дадаўшы, што ў дзень неабходна старацца праходзіць 7–10 тыс. крокаў.

Рэгулярныя трэніроўкі

Па словах кандыдата медыцынскіх навук, рэгулярныя трэніроўкі — не раскоша, а неабходнасць. Чалавек можа выбраць розныя віды фізічнай актыўнасці ў залежнасці ад пераваг: бег, танцы, веласіпед або камандныя віды спорту. 

«Рэкамендавана імкнуцца прынамсі да 150–300 хвілін аэробнай фізічнай актыўнасці ўмеранай інтэнсіўнасці ў тыдзень або 75–150 хвілін інтэнсіўных нагрузак. Замест вечара каля тэлевізара, ідзіце на прагулку ў парк, пагуляйце з дзецьмі на вуліцы, сустрэньцеся з сябрамі для актыўнага адпачынку», — дадала эксперт.

Урач адзначыла, што нават калі чалавек ходзіць у спартзалу два-тры разы на тыдзень, але астатнія 10–12 гадзін праводзіць у становішчы седзячы, ён усё роўна знаходзіцца ў зоне рызыкі. Паводле яе слоў, рызыка сардэчна-сасудзістых захворванняў павялічваецца не пасля адзінкавага акта сядзення, а тоіцца ў хранічнай адсутнасці руху і агульным аб’ёме маларухомасці на працягу дня. 

«Рызыка пачынае ўзрастаць не пасля канкрэтнай гадзіны сядзення, а тады, калі сядзенне становіцца вашай асноўнай формай існавання, а актыўны рух — рэдкім выключэннем. Асабліва небяспечна, калі вы сядзіце ўвесь дзень, а вечарам проста кладзяцеся на канапу», — падкрэсліла яна.

Кардыёлаг дадала, што вылучаюцца дыяпазоны, пры якіх нагрузка на сэрца і сасуды становіцца небяспечнай: пасля першых 30–40 хвілін бесперапыннага сядзення вянозны адток ад ног запавольваецца, кроў застойваецца ў малым тазе. Эксперт звярнула ўвагу, што гэта павялічвае нагрузку на правы аддзел сэрца і павялічвае рызыку трамбозу глыбокіх вен, асабліва пры сагнутых каленах. 

«Другі крытычны парог — дзве гадзіны: мышачная помпа галёнак практычна адключаецца, сэрцу даводзіцца штурхаць кроў праз ніжнюю частку цела са значна большым намаганнем. Зніжаецца адчувальнасць да інсуліну, а ўзровень „дрэннага“ халестэрыну (ЛПНШ) расце нават у здаровых людзей, артэрыяльны ціск пачынае паўзці ўверх», — падагульніла эксперт.