Паводле яго слоў, вытворца фарміруе кошт зыходзячы з планавых затрат на вытворчасць і рэалізацыю спажывецкіх тавараў, падаткаў і іншых абавязковых плацяжоў, устаноўленых заканадаўствам, а таксама прыбытку з улікам кан’юнктуры рынку і існуючых абмежаванняў. Што да павышэння цэн, то ў некаторых выпадках вытворцы могуць гэта рабіць самастойна, у іншых — звяртаюцца па ўзгадненне ў кампетэнтныя службы.

Цэны імпарцёраў складаюцца з кантрактнага кошту, мытных пошлін і збораў, транспартных і іншых расходаў, звязаных з выкананнем устаноўленых заканадаўствам патрабаванняў, надбавак не вышэй за прадугледжаныя, а таксама расходаў па дастаўцы.

«З красавіка 2025 года зменены падыходы ў фарміраванні цэн на імпартуемыя спажывецкія тавары — укаранёна такое паняцце, як адзіная гранічная надбаўка, якая ўключае ўсе іншыя — імпарцёра, аптовую і гандлёвую. Канчатковы кошт тавара на паліцы — вынік прымянення адзінай надбаўкі да кошту вытворцы/імпарцёра. Усё проста і празрыста», — лічыць міністр. 

Механізм фарміравання цэн (калі мы кажам пра тавары з пастановы № 713) для юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў, якія гандлююць на рынках, такі ж, як і для любога стацыянарнага аб’екта гандлю. Выключэнне — грамадзяне, якія рэалізуюць уласнаручна вырашчаную або вырабленую прадукцыю.