Гісторыя гэтага феномена пачалася ў XVII стагоддзі, калі сяляне з Юнсіна адпраўляліся ў Паўднёва-Усходнюю Азію ў пошуках заробку. Прамываючы залаты пясок у рэках Сінгапура, Малайзіі і Тайланда, яны асвоілі базавыя навыкі работы з каштоўнымі металамі.

У 1980–1990-х гадах, на фоне індустрыялізацыі Кітая і рэзкага росту аб’ёмаў прамысловых адходаў, жыхары Юнсіна прымянілі назапашаны вопыт на практыцы. Яны пачалі здабываць золата і серабро са шлакаў, пылі і адпрацаваных раствораў нафтахімічнай і электроннай прамысловасці.

У XXI стагоддзі ўзмацненне жорсткасці экалагічных патрабаванняў падштурхнула галіну да тэхналагічнай мадэрнізацыі. Мясцовыя прадпрыемствы наладзілі супрацоўніцтва з універсітэтамі і навуковымі інстытутамі. Так, экатэхналагічная кампанія «Тэнчы» сумесна з Цэнтральным паўднёвым універсітэтам Кітая распрацавала сістэму «трайной печы» для экалагічна чыстай вытворчасці. Тэхналогія забяспечвае каэфіцыент вымання свінцу на ўзроўні 98,5%, а золата і серабра — 99,5%. Пры гэтым шкодныя выкіды зведзены да мінімуму, а аб’ём перапрацоўкі адходаў дасягае 600 тон за суткі.

Сёння Юнсін штогод перапрацоўвае больш за 2 млн тон прамысловых адходаў, што эквівалентна скарачэнню здабычы 40 млн тон руды. За апошняе дзесяцігоддзе тут было рэгенеравана 38 тыс. тон серабра і 60 тон золата. У павеце сфарміравалася прамысловасць рэдкіх і каштоўных металаў з абаротам сотні мільярдаў юаняў. Тут вырабляюць высакаякасны вісмут, медзь, высакачыстае серабро, тэлур, нікелевыя сплавы і іншую прадукцыю. 

У Юнсіне таксама імкліва развіваецца анлайн-гандаль. Стрымеры ў прамым эфіры прадаюць сярэбраныя вырабы, забяспечыўшы за дзевяць месяцаў 2025 года аб’ём продажаў амаль у 500 млн юаняў, пры гэтым тэмпы росту наблізіліся да 200%.