Макеты цалкам паўтараюць архітэктуры чатырох беларускіх замкаў — Косаўскага, Нясвіжскага, Мірскага і Лідскага.
Па словах педагога, менавіта замкі як архітэктурныя помнікі былі выбраны невыпадкова. «Міні-музей працуе на адукацыю і пазнавальную актыўнасць. Замкі Беларусі — гэта гісторыя, геаграфія, мастацтва, геральдыка, быт народа, — растлумачыла Ганна Маркун. — Для невідушчага навучэнца гэтыя тэмы часта застаюцца наборам слоў. Міні-музей ператварае іх у дзейнасць. Дзеці могуць параўнаць формы і стылі замкаў. Міні-музей пераводзіць архітэктурную спадчыну ў адчувальны, чутны фармат, які прагаворваецца. Мы не чакаем, пакуль дзіця зможа трапіць у замак, мы прыносім замак у адукацыйную прастору школы. Міні-музей вырашае задачу сэнсарнага ўзбагачэння і кампенсацыі. Тыфлапедагогі добра ведаюць, што чым большы сэнсарны вопыт, тым меншая рызыка другасных адхіленняў».
Як расказала Ганна Маркун, макеты даюць дзіцяці магчымасць «убачыць» рукамі тое, што недаступна зроку — аб’ём, прапорцыі, суадносіны частак, рэльеф сцяны, форму вежы. «Для чалавека з парушэннем зроку вельмі важна не быць пасіўным атрымальнікам інфармацыі, — дадала яна. — Калі ён сам даследуе макет, сам знаходзіць дэталь, фармулюе апісанне, у яго фарміруецца самастойнасць, упэўненасць, суб’ектыўнасць. Архітэктура можа быць не толькі відовішчам, але і дакрананнем, жывым вопытам, даступным кожнаму. Такі фармат здымае бар’ер і разбурае стэрэатып пра тое, што музей — гэта толькі для відушчых, і фарміруе ў чалавека з парушэннем зроку досвед паўнавартаснага ўдзелу ў культурным жыцці».
Педагог дадала, што такія макеты могуць быць створаны ў школах, у цэнтрах карэкцыйна-развіццёвага навучання, у бібліятэцы, у сям’і, таму што не патрабуюць дарагога абсталявання. «Міні-музей „Замкі Беларусі“ ў нашай школе-інтэрнаце — гэта прыклад таго, як культурная спадчына становіцца рабочым інструментам псіхапедагогікі. Ён адначасова вырашае задачы адукацыі, карэкцыі, сацыялізацыі і асобаснага росту», — падкрэсліла Ганна Маркун.