Шасціколавы марсаход, які даследуе Марс з 2021 года ў раёне кратара Джэзера ў Паўночным паўшар’і, запісаў гэтыя электрычныя разрады. Навукоўцы прааналізавалі 28 гадзін запісаў, зробленых на працягу двух марсіянскіх гадоў, і выявілі 55 электрычных разрадаў. Амаль усе яны адбываліся падчас пылавых бур і віхраў.

«Мы не знайшлі маланку ў агульнапрынятым сэнсе. Гэта была невялікая іскра, магчыма, даўжынёй у некалькі міліметраў. Гук быў падобны на ўдар бізуна», — расказаў адзін з суаўтараў даследавання.

Планетолаг патлумачыў, як адбываюцца «міні-маланкі»: «Гэта з’ява ўзнікае з-за трэння драбнюткіх пылінак адна аб адну ў паветры, што прыводзіць да назапашвання электронаў, а затым іх зарад вызваляецца ў выглядзе электрычных дуг даўжынёй усяго некалькі сантыметраў, якія суправаджаюцца чутнымі ўдарнымі хвалямі».

Як паведамляе «МІР24», атмасфера Марса больш схільная да электрычных разрадаў і ўзнікнення іскраў пры кантакце часцінак пылу і пяску, чым атмасфера Зямлі. Але разрэджанае і багатае вуглякіслым газам паветра паглынае большую частку гукаў. Удары марсіянскіх маланак не нясуць пагрозы для чалавека — іх магутнасць склала ад 0,5 да 150 нанаджоўляў (для параўнання — сярэдняя магутнасць удару маланкі на Зямлі складае каля мільярда джоўляў). Аднак яны могуць нанесці шкоду адчувальнаму абсталяванню.

Навукоўцы таксама разглядаюць маланкі як адзін з фактараў, якія прывялі да зараджэння жыцця на Зямлі.