Галоўным патрабаваннем пратэстуючых было аднаўленне сістэмы аўтаматычнай індэксацыі па кошце жыцця (ATA). Яна прадугледжвае надбаўкі да зарплат і пенсій для кампенсацыі інфляцыі.

Механізм ATA, некалі які з’яўляўся стандартам калектыўных працоўных дамоў, перастаў выкарыстоўвацца падчас эканамічнага крызісу на Кіпры, паколькі працадаўцы перайшлі на індывідуальныя дамовы.

Мітынгі прайшлі ля ўрадавых будынкаў у Нікасіі, Лімасоле, Ларнацы, Паралімні і Пафасе. З-за іх у аэрапортах Кіпра былі перанесены больш за 50 рэйсаў, што закранула 15 тыс. пасажыраў. У бальніцах былі адменены планавыя аперацыі і прыёмы пацыентаў. Школы закрыліся на тры гадзіны.

Усе дзяржаўныя ўстановы, у тым ліку цэнтры абслугоўвання грамадзян, прыпынілі сваю працу на час забастоўкі. Таксама грамадскі транспарт прыпыніў працу, што прымусіла паліцыю ўкараніць планы кіравання дарожным рухам ва ўсіх правінцыях.