На розных работах пабываў Сымон Захарчук: і ў будаўнічай брыгадзе, і механізатарам, і электрыкам у сельгаска-аператыве — нідзе не падабаецца. Нарэшце прыйшоў да дырэктара сельгаспрадпрыемства:
— Дзяніс Кірылавіч, хачу быць вартаўніком!
Згадзіўся дырэктар, накіраваў Захарчука вартаваць сена. А першае дзяжурства прыпала якраз на навагоднюю ноч.
Сымон пайшоў на пост. Яшчэ з вечара выскуб яміну ў капе пад навесам і залез туды. Хацеў крыху падрамаць, ды змарыўся і моцна заснуў. І сніцца яму, быццам кудысьці ляціць — ажно страшна стала. Прачнуўся, чуе: сапраўды некуды ляціць. Хацеў закрычаць, але стрымаўся, бо пачуў, што хтосьці пад ім сапе, крэкча. І тут да Сымона дайшло, што ён не ляціць, а плыве, нібы на хвалях, на плячах у нейкага асілка. Значыць, укралі сена разам з вартаўніком...
Доўга так плыў Сымон. Нарэшце рыпнулі вароты — і ён разам з сенам ляснуўся на зямлю. Пачуўся прыцішаны жаночы голас:
— Пабярог бы сябе! Такую гару прывалок.
— Добрае сена, чаму ж і не ўзяць! — адказаў мужчына. — Ты лепш хутчэй бяры вілы ды шпуляй на вышкі.
А я пайду яшчэ прынясу.
Тут Сымон перапужаўся: вілы ж не цацка! Вышкрабся з сена ды наўцёкі!
— Ой! — залямантавала жанчына. — Нейкага звяругу прынёс!
А Сымон ачомаўся ды бягом да дырэктара, які яшчэ сядзеў за навагоднім сталом:
— Дзяніс Кірылавіч! Злодзея высачыў. Хадзем пакажу!
Пасля гэтага пайшла слава пра Сымона Захарчука: хіба ад такога вартаўніка схаваешся? Злодзеі больш і носа не паказвалі.
Міхась Сліва
