Рэзкае павелічэнне інтэнсіўнасці трэніровак, заняткі без падрыхтоўкі і ігнараванне пастаяннага болю або ацёкаў адносяцца да найбольш распаўсюджаных памылак людзей старэйшага ўзросту пры занятках спортам, расказаў урач-рэабілітолаг Абдэлькадэр Хамаві, перадае РІА «Новости».

«Варта пазбягаць рэзкага павелічэння рабочай вагі або інтэнсіўнасці трэніровак, нельга ігнараваць болі і ацёкі», — адзначыў спецыяліст. Пры гэтым ён падкрэсліў, што не трэба адмаўляцца ад канкрэтных відаў фізічнай актыўнасці толькі з-за ўзросту.

«Важна не тое, колькі вам гадоў, а тое, як вы трэніруецеся і наколькі паступова павялічваеце нагрузку. Памылкова лічыць, што некаторыя практыкаванні, напрыклад, прысяданні або бег, забароненыя толькі з прычыны ўзросту», — сказаў эксперт.

Таксама ён перасцярог ад прытрымлівання модных фітнес-трэндаў дзеля хуткага пахудзення ці набору мышачнай масы.

Па словах урача, у апошнія гады сярод людзей ва ўзросце пасля 60-ці прыкметна вырасла цікавасць да спорту і фізіятэрапіі. Гэтаму, у прыватнасці, спрыяе разуменне таго, што фізічная актыўнасць дапамагае даўжэй захоўваць здольнасць самастойна хадзіць, рухацца і выконваць паўсядзённыя задачы.

Спецыяліст адзначыў, што ўжо пасля 45 гадоў асаблівую ўвагу трэба ўдзяляць сілавым практыкаванням, якія дапамагаюць захаваць мышачную масу і самастойнасць у старэйшым узросце. Не менш важныя кардыянагрузкі — хуткая хада, язда на веласіпедзе або плаванне, — а таксама практыкаванні на раўнавагу і функцыянальныя трэніроўкі, якія зніжаюць рызыку падзенняў і траўмаў.

Нагрузку пры гэтым трэба павялічваць паэтапна. Прысяданні можна пачынаць з прысяданняў на апору, затым пераходзіць да звычайных і толькі пасля гэтага — да практыкаванняў з дадатковай вагой. Адцісканні раіць асвойваць спачатку ад сцяны, затым ад узвышанай апоры і з каленяў, паступова пераходзячы да класічнага варыянту. Такі ж прынцып паступовага ўскладнення дастасавальны і да планкі.

«Самае галоўнае — не сядзець падоўгу і імкнуцца больш рухацца на працягу дня», — адзначыў рэабілітолаг і падкрэсліў, што не існуе аднаго практыкавання, здольнага прадухіліць усе захворванні, аднак пастаянная фізічная актыўнасць у спалучэнні з правільным харчаваннем, дастатковым сном і рэгулярнымі абследаваннямі істотна дапамагае захоўваць здароўе і зніжаць рызыку многіх праблем, звязаных з узростам.

«Важна зрабіць фізічную актыўнасць пастаяннай часткай паўсядзённага жыцця і выбіраць нагрузкі, якіх чалавек зможа прытрымлівацца гадамі. Мэта заключаецца не ў тым, каб ненадоўга змяніць цела, а ў тым, каб як мага даўжэй захаваць яго актыўным, рухомым і незалежным ад дапамогі», — падкрэсліў рэабілітолаг.