— Ты чула? — зазвінеў ля вуха голас суседкі, — грыбы пайшлі!

— У снежні?! Якія? — здзівілася Вера.

— Курачкі! Хоць касою касі за Чортавым пагоркам.

— Дык у суботу, можа, сходзім?

— Якая субота?! — хвалявалася Галя. — Тут да чацвярга ўсё вынесуць альбо перарасце.

— Дык што рабіць? — уголас думала Вера. — Цяпер жа ў лес не пад’едзеш — цёмна.

— А шахцёрскі ліхтар нашто? Уключым і назбіраем — як піць даць!

...Галін муж, пачуўшы просьбу сябровак паехаць у грыбы, выразна пакруціў пальцам ля скроні, потым доўга бубнеў, што ў іх даўно ўжо шарыкі зайшлі за ролікі... Але ж машыну з гаража выгнаў і да пагорка жанчын давёз — уключыў ліхтар. Грыбоў — сівавата-белых курачак — і сапраўды было як насыпана!

Пятро свяціў, Галя з Верай увішна рэзалі і набралі іх — будзь здароў!

— Хоць бы ніхто не ўбачыў, — уздыхаў Пятро, выгружаючы мяшкі каля дома і разумеючы, што ў вёсцы шанцаў на 

гэта — нуль.

— О-о... А дзе гэта вы столькі грыбоў купілі? — пацікавіўся Антонька, па мянушцы Шуфлік. — Вёшанкі нейкія ці што?

— Сам ты вёшанка! — абазвала яго Вера. — Курачкі гэта... Мы толькі што назбіралі.

— Гоніш! — не паверыў Шуфлік. — Як вы іх у цемры знайшлі?

— Дык яны ж свецяцца, — хаваючы ўсмешку, падключыўся да размовы Пеця.

— Няпраўда! — заявіў Шуфлік, гледзячы ў мяшок.

— Гэта цяпер яны патухлі, бо зрэзаныя, — гнуў сваё Пятро. — А ў лесе — ну як светлячкі свяціліся!

— І яны што — іх можна есці? — з недаверам пацікавіўся Шуфлік.

— Можна, — сказала Вера. — Ну калі я табе маніла?

— А ў восемдзясят восьмым... Помніш? Я хацеў цябе з клуба правесці. Ты сказала, каб пачакаў на ганку, а сама праз акно і ходу, — прыгадаў сваю крыўду Шуфлік.

— Ты яшчэ садок дзіцячы ўзгадай, — адмахнулася Вера. — А я табе скажу, што на латыні гэтыя грыбы завуцца лапінарус куралептыкум.

...Веданне латыні ці нават намёк (як у гэтым выпадку), што ты яе ведаеш, станоўча ўплывае на ход падзей. Вось і Шуфлік паверыў: атрымаў ад грыбнікоў торбачку «лапінарусаў» і шчаслівы, можна сказаць, пакіраваў дадому.

Раніцай на рабоце ён паспрабаваў быў расказаць, што вячэраў грыбамі, якія па начах свецяцца, але вяскоўцы слухаць яго не сталі: ці мала што чалавеку прымроіцца? Ночы ж у снежні доўгія.

А. Навасельская, Мінскі раён.