Атмасфера была зараджана амбіцыямі і воляй да перамогі. Напружаная барацьба ў асабістым заліку, якая разгарэлася 16 і 17 студзеня, вызначыла мацнейшых у кожнай вагавой катэгорыі. А 18 студзеня жарсці на татамі ўспыхнулі з новай сілай — у камандным заліку, дзе каштоўнасць агульнай перамогі аб’яднала вобласці.

І вось, калі апошнія сустрэчы засталіся ззаду, можна аб'явіць новых герояў — чэмпіёнаў, чые імёны цяпер упісаны ў гісторыю гэтага прэстыжнага турніру.

Пераможцы ў асабістым першынстве:

Сярод юнакоў на вышэйшую прыступку п'едэстала падняліся:

• 50 кг — Дамянюк Данііл

• 55 кг — Веташкін Спартак

• 60 кг — Івашкевіч Мікіта

• 66 кг — Ліцкевіч Мікіта

• 73 кг — Іваноў Арцём

• 81 кг — Саўчанка Фелікс

• 90 кг — Саўчанка Глеб

• +90 кг — Шавелеў Уладзімір

У спаборніцтвах сярод дзяўчат залатыя медалі заваявалі:

• 40 кг — Тарчыла Мілана

• 44 кг — Даўгадзіліна Арына

• 48 кг — Шынкарова Ангеліна

• 52 кг — Жарская Алісія

• 57 кг — Мінько Сафія

• 63 кг — Грамыка Эліна

• 70 кг — Ярмантовіч Сафія

• +70 кг — Мінянкова Таццяна

Пераможцы ў камандным заліку

У барацьбе абласцей, дзе кожны ўдзельнік біўся за агульную перамогу, мацнейшымі сталі:

1 месца — каманда горада Мінска

2 месца — каманда Магілёўскай вобласці

3 месца — каманда Віцебскай вобласці

За кожным з гэтых імёнаў — свая гісторыя. Адразу пасля фіналаў мы паразмаўлялі з новымі чэмпіёнамі.

АЛІСІЯ ЖАРСКАЯ (52 кг): «Перамога — гэта ўрачыстасць разумнага дзюдо»

— Алісія, у тваёй вагавой катэгорыі бездакорная тэхніка часта важней за грубую сілу. Ці можна сказаць, што твая перамога — гэта ўрачыстасць «разумнага» дзюдо? 

— У маёй вагавой катэгорыі тэхніка — гэта аснова. Сіла, вядома, важная, але без бездакорнай тэхнікі яе проста няма куды ўжыць. Перамога — гэта заўсёды вынік работы розуму, тактыкі і тысяч паўтораў на трэніроўках. Так, можна сказаць, што гэта ўрачыстасць «разумнага» падыходу да барацьбы. 

— Тваё імя гучыць вельмі ярка. Ці адпавядае яно твайму стылю барацьбы — такому ж імкліваму і гарачаму?

— Здаецца, у жыцці я больш стрыманы і нават, можна сказаць, спакойны чалавек. А вось на татамі, калі ўключаецца адрэналін і барацьба, з’яўляецца тая самая імклівасць і гарачнасць, якая, напэўна, і закладзена ў гучанні імя Алісія. Але ў аснове ўсё адно застаецца халодны разлік.

АНГЕЛІНА ШЫНКАРОВА (48 кг): «Гэта перамога — наша агульная з трэнерамі праца»

— Ці адчувала ты на татамі сваю «анёльскую» цярплівасць і спакой або, насупраць, прыйшлося праявіць жорсткі баявы характар для перамогі?

— Перад выхадам мандраж быў — гэта нармальна. Але я змагла перавесці яго ў правільнае рэчышча, настроіцца і праявіць на дыване той жорсткі характар, які ад мяне патрабаваўся.

— У тваёй вагавой катэгорыі да 48 кг найважнейшыя — хуткасць і дакладнасць. Ці лічыш ты, што твой залаты вынік — гэта перш за ўсё перамога тэхнікі над сілай? Над якім прыёмам ці камбінацыяй ты працавала асабліва шмат перад турнірам?

— У маёй вагавой катэгорыі вырашальнымі фактарамі становяцца хуткасць і, безумоўна, чыстая тэхніка. Я вельмі доўга працавала над прыёмам праз спіну з калень, але на гэтых спаборніцтвах ён не атрымаўся — трэба над ім працаваць больш. Затое атрымаўся іншы — кідок праз сцягно, над ім я таксама шмат працавала. Гэта паказвае, што арсенал павінен быць шырокім.

— Момант, калі суддзя прысуджае перамогу, — асаблівы. Куды ты накіравала свой першы погляд пасля гэтага і што адчула? 

— Перш за ўсё пасля перамогі мой погляд знайшоў трэнераў. Я бясконца ўдзячная ім за ўсё, што яны ў мяне ўклалі. Гэта перамога — наша агульная. У тую секунду я адчула, што наша сумесная праца прынесла вынік.

БРАТЫ САЎЧАНКІ (Фелікс, 81 кг, і Глеб, 90 кг): «Мы — найскладанейшыя спарынг-партнёры адзін для аднаго»

— Два браты і абодва чэмпіёны ў адзін дзень. Гэта перамога адчуваецца як адна на дваіх, ці вы ўсё ж падзяляеце яе на «маю» і «яго»?

— Мы лічым гэту перамогу нашай, братэрскай. Адчуваем радасць і за сябе, і за брата. Для нас гэта двайное шчасце, агульнае дасягненне нашай сям’і і нашай каманды.

— Вашы вагавыя катэгорыі блізкія. Ці часта трэніруецеся разам і хто ў такіх спарынгах часцей аказваецца мацнейшым? Як унутрысямейнае саперніцтва дапамагае вам расці?

— Мы шмат трэніруемся разам. І сказаць, хто часцей мацнейшы... Статыстыку не вядзём, бо гэта не спаборніцтва адзін з адным. Гэта спаборніцтва за аднаго. Мы — найскладанейшыя і найсумленнейшыя спарынг-партнёры адзін для аднаго. Ведаем усе слабыя і моцныя бакі, таму можам даць такі бой на трэніроўцы, які цяжка атрымаць дзе-небудзь яшчэ. Гэта галоўны сакрэт. Мы «дзелімся» на татамі ў зале, каб потым не дзяліцца прыступкай п’едэстала на спаборніцтвах. Такога роду саперніцтва не перашкаджае, а толькі дапамагае.

Гэта толькі першыя, але такія ўпэўненыя крокі будучых зорак на вялікім дыване. Іх перамогі — найлепшы вынік турніру і самая надзейная гарантыя таго, што ў беларускага дзюдо ёсць моцная і яркая будучыня.

Эліна ГРАМЫКА, вучаніца 11 «Д» класа Рэспубліканскага дзяржаўнага вучылішча алімпійскага рэзерву
Фота Вольга САРОКА