У нацпарку паінфармавалі:

— Паводле даных, абагульненых па стане на 1 студзеня 2026 года, усяго было ўлічана 784 асобіны зубра, што на 58 галоў больш, чым на пачатак мінулага года. Полаўзроставая структура выглядае наступным чынам: дарослыя самцы да 3,5 года — 130 асобін, або 16,6 працэнта ад папуляцыі, дарослыя самкі таго ж узросту — 425 асобін, што складае 54,2 працэнта ад папуляцыі. Маладняк ва ўзросце 1,5–3,5 года — 139 асобін, або 17,7 працэнта ад папуляцыі. Нарэшце, сяголетак (да 1 года) выяўлена 90 — гэта 11,5 працэнта ад папуляцыі.

Спецыялісты адзначылі, што зубры Белавежскай пушчы насяляюць некалькі тэрытарыяльных груповак: паўночную (Свіслацкае лясніцтва) — 69 асобін, паўночна-ўсходнюю (Навадворскае, Поразаўскае лясніцтва) — 178 асобін, паўднёвую (Сухапольскае, Нікорскае, Ясеньскае, Пашукоўскае лясніцтва) — 263 асобіны. Цяпер паўднёва-заходні статак жыве на тэрыторыі ўгоддзяў Камянецкай раённай арганізацыйнай структуры Беларускага таварыства паляўнічых і рыбаловаў (184 асобіны). Частка, якая аддзялілася ад паўднёвага статка ў складзе 82 жывёл, знаходзіцца на тэрыторыі ўгоддзяў Пружанскай раённай арганізацыйнай структуры БТПР. Акрамя таго, па стане на 1 студзеня 8 зуброў знаходзіліся ў экскурсійных вальерах.

Зубр — сімвал Белавежскай пушчы. Вялізныя статкі магутных жывёл некалі вандравалі па Еўрапейскім кантыненце, але ў XVII стагоддзі засталіся толькі тут і на Каўказе. Некантраляванае паляванне і ваенныя дзеянні паклалі пачатак выміранню зуброў — у 1917 годзе іх заставалася ўсяго 121. Зімой 1919 года стала вядома, што апошні зубр у лесе забіты. Развядзенне гэтых жывёл у Белавежскай пушчы пачалося ў 1929-м. У пасляваенныя гады яно стала маштабным, што дазволіла жывёлам вярнуцца ў прыроду. У цяперашні час у Белавежскай пушчы ў выніку натуральнага і штучнага рассялення статка раззасяроджаныя па ўсёй тэрыторыі нацыянальнага парка і яго ахоўнай зоне.