Эксперт адзначыла, што ў заходніх СМІ часта нагнятаецца абстаноўка і любая сітуацыя выкарыстоўваецца на карысць уладных структур. У гэтай сітуацыі трэба ўважліва ставіцца да любых заяваў у масмедыя. «Перш за ўсё трэба вельмі дакладна ўсё аналізаваць і фіксаваць не толькі сухія дыпламатычныя справаздачы, якія па газетах нам нешта паказваюць, а тут павінны ўключацца ўжо сур’ёзна аналітычныя разведвальныя структуры ў працу, і вышэйшае кіраўніцтва павінна мець максімальна поўную карціну. Па-другое, мы павінны адназначна для сябе зразумець, што верыць нельга. Заходнікам верыць нельга. Тое, што заўсёды яны будуць мець гэтую дулю ў кішэні, і больш за тое, гэтая дуля можа быць ужо памерам з кулак нават, які складана часам схаваць. І ў іх сапраўды ёсць свае інтарэсы, якія зафіксаваны ў стратэгічных дакументах. Мацаваць сваё, натуральна, саюзніцтва і развіваць сваю эканоміку, разумеючы, што ўсё — з глабалізацыяй скончылася. І хаця мы вельмі часта гаварылі апошнім часам пра шматпалярны свет, але вось выпадак з Венесуэлай і з Іранам паказвае, што пакуль да шматпалярнасці далёка, таму што на падтрымку як Мадура, так і іранскага рэжыму мала хто гатовы», — сказала палітолаг.

Яна падкрэсліла, што нямногія краіны выказаліся не проста абдумана, а жорстка. «У прыватнасці, напэўна, можна сказаць, што самыя ўзважаныя, прадуманыя, у той жа час самыя жорсткія ацэнкі таго, што адбываецца ў Венесуэле, былі дадзены дзвюма краінамі — гэта Расійская Федэрацыя і Беларусь. І гэта было зроблена і як на пляцоўцы ААН, так і ў заявах, напрыклад, кіраўніка дзяржавы, калі паглядзець, што казаў Аляксандр Рыгоравіч. А ні БРІКС, ні лацінаамерыканскія саюзы не выступілі. Але зноў жа ўспомнім Кісінджэра, які казаў, што няма ніякай Лацінскай Амерыкі, а ёсць некалькі дзясяткаў дзяржаў, з якімі, калі ты раз’яднаны, то цябе можна лёгка зламаць і прымусіць падпарадкоўвацца. Дык вось, толькі так можна рэагаваць на тое, што адбываецца, — падзялілася эксперт. — Да гэтага сказанага, натуральна, дадаць ваенна-тэхнічную моц, якая заключаецца не толькі ў ядзернай трыядзе, але і ў наяўнасці волі і духу ў сілавых структур, у арміі, разуменні таго, што мы падышлі да той рысы, калі сапраўды пытанне стаіць аб нашым выжыванні ў нашай прасторы».