Мерапрыемствы пачаліся з Боскай літургіі з памінаннем загінулых, якую адслужылі ў Свята-Духавым кафедральным саборы. Пасля гэтага вернікі прайшлі з хрэсным ходам да месца трагедыі каля станцыі метро «Няміга», дзе ўсклалі кветкі на прыступкі пераходу, а таксама каля маленькай капліцы каля мемарыяла. Там жа была адслужана памінальная літыя.

На месцы трагічных падзей устаноўлена мемарыяльная кампазіцыя ў выглядзе 53 бронзавых кветак на прыступках, якія сімвалізуюць колькасць загінулых. На прыступках выбіты надпіс: «53 рубцы на сэрцы Беларусi».

Кожны год да помніка прыходзяць родныя і блізкія загінулых. Так, ушанаваць памяць свайго сына прыйшла Святлана Рабаконь разам з дачкой Аленай. У той дзень 24-гадовы Генадзь Рабаконь пайшоў на свята разам з жонкай. Яна выжыла, а ён апынуўся ў натоўпе.

Маці загінулага ўспамінае гэты дзень з болем: «Я была дома, і раптам звоніць дамафон: „Хутчэй бяжыце, там людзей падавіла ў метро. Ідзіце, шукайце Гену“. Калі ляцела сюды, нават зямлі не чула пад нагамі. Прыбегла, мая нявестка сядзіць брудная, мокрая, босая». Сына Святлана Рабаконь тады не знайшла, пазней сваякі падказалі ёй ехаць у 9-ю бальніцу. Туды яна накіравалася з сынам Дзмітрыем. «Даведацца пайшоў ён, а потым выходзіць і гаворыць: „Мама, пойдзем. Не трэба нам тут быць, пойдзем дадому“. І дома ён сказаў, што Гены больш няма», — дадала яна.

Паводле слоў Алены Рабаконь, у гэтай сітуацыі з’яднаўся ўвесь беларускі народ. Яна расказала, што людзі, у якіх былі асабістыя аўтамабілі, дапамагалі адвезці пацярпелых у медустановы, дапамагалі і тым, хто шукаў сваіх родных. Свае дзверы адкрывалі прыватныя клінікі. «Стала зразумела — чужога гара не бывае», — адзначыла сястра.

Традыцыйна ў гэты дзень да помніка прыходзяць усе, хто хоча ўшанаваць памяць загінулых. «Я вельмі ўдзячна людзям, што яны не забываюць нашых дзяцей, прыходзяць. І сёння столькі кветак», — сказала Святлана Рабаконь.

Ускласці кветкі да помніка прыйшла і моладзь сталіцы. «30 мая — адна з жалобных дат у жыцці суверэннай Беларусі, таму што менавіта ў гэты дзень у 1999 годзе здарылася адна з самых жудасных трагедый. У выніку збегу абставін — масавага мерапрыемства і моцнай навальніцы, якая пачалася раптоўна, вялікая колькасць людзей аказалася заціснутай у вусці прахода на станцыю метро „Няміга“. Загінулі 53 чалавекі, з якіх каля 40 — дзяўчаты. Некалькі соцень пацярпелі. У першыя ж гадзіны кіраўніцтвам краіны быў сабраны надзвычайны штаб, дзе было вырашана не шукаць вінаватых. Сапраўды, гэта быў збег абставін, але высновы былі зроблены. Цяпер кожнае масавае мерапрыемства сур’ёзна кантралюецца як праваахоўнымі органамі, так і структурамі Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. У нашай краіне з’явіліся цэлыя комплексы, уключаючы адзін з такіх у Цэнтры бяспекі МНС, які мадэлюе паводзіны чалавека ў натоўпе. Мы вучым моладзь і маладое пакаленне, і, вядома, ніколі больш не хочам паўтарэння такой трагедыі, якая забрала жыцці бязвінных людзей», — сказаў начальнік галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы і па справах моладзі Мінгарвыканкама Аляксандр Лук’янаў.

Памяць пра загінулых таксама ўвекавечана ў крыпце Храма-помніка ў гонар Усіх Святых, дзе размешчана мемарыяльная дошка з імёнамі ахвяр. У храме прайшла памінальная літыя.

Трагедыя здарылася 30 мая 1999 года ў час свята каля Палаца спорту, дзе сабраліся некалькі тысяч чалавек. Пасля 20.00 пачаўся моцны дождж, і людзі паспрабавалі схавацца ад яго ў падземным пераходзе каля метро. З-за хуткага руху натоўпу ўзнікла таўкатня, у выніку якой загінулі і атрымалі траўмы дзясяткі людзей.