Што зменіцца ў галоўным корпусе?
Галоўны корпус музея на вуліцы Леніна быў адкрыты яшчэ ў 1957 годзе. Праз амаль сем дзесяцігоддзяў гістарычны будынак запатрабаваў абнаўлення.
«Наш галоўны корпус — гэта не проста пункт на карце Мінска, а наша візітная картка. Вядома, вельмі сумна расставацца з гэтымі выдатнымі сценамі, але прыйшла пара, — адзначыла Марыя Казакевіч. — Мы плануем, што да канца 2027 года рэканструкцыя завершыцца, увесь музейны квартал адкрые свае дзверы для наведвальнікаў, а новы цудоўны корпус адновіць работу».
Прадстаўніца кіраўніцтва музея запэўніла, што кардынальных змен гістарычнага аблічча не плануецца. «Гэта хутчэй рэстаўрацыя, чым паўнавартаснае абнаўленне, бо будынак з’яўляецца помнікам архітэктуры і страціць яго аўтэнтычнае аблічча зусім не хочацца. Поўнага асучаснення не будзе, і страту гістарычнага адчування ў нашых залах наведвальнікі дакладна не зведаюць. Пры гэтым палепшацца ўмовы захоўвання нашых шэдэўраў, абновяцца рабочыя кабінеты, з’явіцца паўнавартаснае даступнае асяроддзе для людзей з абмежаванымі магчымасцямі. У перспектыве канцэпцыя музейнага квартала аб’яднае адразу некалькі бліжэйшых будынкаў у адзіную арт-прастору. Акрамя таго, будуць прадугледжаныя новыя фондасховішчы і павялічацца экспазіцыйныя плошчы, каб мы маглі паказваць наведвальнікам яшчэ больш твораў мастацтва», — падзялілася Марыя Казакевіч.
Каб захаваць непаўторную атмасферу легендарнага будынка, у фінальны дзень работы кіраўніцтва музея падрыхтавала асаблівы сімвалічны перформанс — «кансервацыю паветра галоўнага корпуса», каб захаваць дух і дыханне памяшкання ў яго пакуль яшчэ нязменным выглядзе. «У 2027 годзе мы выпусцім у абноўленыя залы той самы дух старога будынка, каб ён захаваўся і працягнуў жыць у адрэстаўраваным корпусе», — расказала Марыя Казакевіч.
Дзе шукаць любімыя карціны падчас рэканструкцыі?
Пытанне пра тое, дзе можна будзе ўбачыць упадабаныя палотны падчас рамонту, хвалюе многіх жыхароў і гасцей Беларусі.
Як растлумачыла Марыя Казакевіч, значная частка шэдэўраў з галоўнага корпуса часова пераедзе ў музейную прыбудову. Частка калекцыі адправіцца ў выставачныя падарожжы па рэгіёнах Беларусі і за межы краіны.
У Мінску экспазіцыя ў прыбудове будзе злёгку ўшчыльненая, каб змясціць самыя любімыя і значныя работы.
Вядучы навуковы супрацоўнік навукова-фондавага аддзела Алена Шапашнікава расказала пра пераемнасць традыцый і асаблівае стаўленне да экспанатаў. А 12-й гадзіне адказная за рускую калекцыю музея праводзіла апошнюю ў гэтым годзе экскурсію для ўсіх наведвальнікаў, якія загадзя запісаліся.
«Экспазіцыя ў гэтых залах прапрацавала 69 гадоў. Усім супрацоўнікам вельмі дарагі гэты музей і залы, але час бярэ сваё, і абнаўленне ўжо неабходнае. Падчас абмеркавання рэканструкцыі корпуса мы казалі пра тое, каб захаваць гістарычны вобраз гэтага музея і дух Алены Васільеўны Аладавай — дырэктара музея з 1944 па 1977 год, якая ўхваляла выстаўленне кожнай працы рускай экспазіцыі і вельмі многае ў яго ўклала. Мала хто ведае, што за кожную карціну і скульптуру супрацоўнік адказвае матэрыяльна і душэўна — да іх ставішся, як да дзяцей. Вядома, у прыбудове, дзе будуць размяшчацца карціны, прасторы менш, але экспазіцыя рускага мастацтва працягне работу. Мы дачакаемся завяршэння рэстаўрацыі і з радасцю будзем чакаць новых сустрэч на экскурсіях у абноўленых залах», — падкрэсліла Алена Шапашнікава.
«Паспелі ў апошні момант»
У апошні перад закрыццём дзень у залах музея было асабліва людна — сярод гасцей можна было сустрэць у тым ліку і турыстаў з розных краін.
Мінчанін Канстанцін Акіншаў прызнаўся, што трапіў у музей у гэты гістарычны дзень выпадкова. «Мы з жонкай даўно планавалі зайсці, і так супала, што паспелі проста ў дзень перад закрыццём. Прыйшлі дзеля асабістай асветы, вельмі цікава паглядзець на рускую экспазіцыю. Плануем застацца да вячэрняй праграмы, паўдзельнічаць у кансервацыі і забраць часцінку галоўнага корпуса да сябе дадому», — падзяліўся мужчына.
А вось сям’я Акулавых з Санкт-Пецярбурга — Аляксандр, Дар’я і іх дочкі Каця і Ліза — даведалася пра закрыццё з ранішніх навін. «Літаральна з раніцы ўключыў тэлевізар і пачуў, што сёння апошні дзень работы. Вырашылі, што тэрмінова трэба ісці, раз ужо прадстаўляўся такі шанц. Мы ў Беларусі ўжо некалькі дзён і стараемся духоўна адукоўвацца, учора былі ў Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, гулялі па парку Горкага. Дочкі і самі вельмі любяць мастацтва — вучацца, малююць, танцуюць, ім тут вельмі падабаецца. Ды і ў цэлым у Беларусі выдатна: цудоўныя дарогі, ветлівая моладзь, смачная кухня. Кожны дзень атрымліваецца вельмі насычаным», — расказаў галава сямейства.
Нацыянальны мастацкі музей Беларусі часова развітваецца са сваім галоўным корпусам, аднак музейнае жыццё не спыняецца: экспазіцыі ў суседніх карпусах і выставачныя праекты ў іншых рэгіёнах краіны працягнуць радаваць знатакоў мастацтва да адкрыцця музейнага квартала.
