Канфлікт у садовым таварыстве разгарэўся летам мінулага года. Гамяльчанін, у чыёй уласнасці знаходзяцца два ўчасткі, падаў іск да іншага дачніка. У заяве ён пазначыў, што гаспадар сумежнай зямлі трымае на сваёй тэрыторыі двух пеўняў і дваццаць кур. Да нясушак у істца прэтэнзій не было, аднак галасістыя самцы, па яго словах, перашкаджалі адпачываць яму і яго блізкім.

У адзін з дзён мужчына вырашыў зафіксаваць, наколькі моцна яго турбуюць суседскія пеўні. Ён падлічыў: у прамежку з 12 да 16 гадзін птушкі пракукарэкалі 108 разоў. Відаць, менавіта гэта і стала апошняй кропляй. Маці істца звярнулася ў міліцыю. У РАУС Гомельскага райвыканкама правялі праверку, аднак парушэнняў па сваёй частцы не выявілі і параілі вырашаць пытанне праз суд.

У іскавых патрабаваннях мужчына спасылаўся на Тыпавыя правілы ўнутранага парадку ў садаводчых таварыствах, зацверджаныя пастановай Савета Міністраў Беларусі. Згодна з гэтым дакументам, члены садаводчага таварыства могуць утрымліваць на сваіх участках жывёл, калі гэта не перашкаджае нармальнаму адпачынку іншых членаў таварыства, іх сем’яў і гасцей. Таксама патрабуецца пісьмовая згода на ўтрыманне авечак, коз, птушак, пчол і іншых жывёл у землекарыстальнікаў сумежных участкаў. Ісцец прасіў суд забараніць суседу трымаць пеўняў.

Адказчыкам па справе выступіў 75-гадовы пенсіянер, які таксама пражывае ў Гомелі. Аднак у адрозненне ад істца ён з жонкай амаль круглы год жыве на дачы. У судзе мужчына патлумачыў, што па стане здароўя яму неабходна штодзённа ўжываць дамашнія курыныя яйкі. Для абнаўлення пагалоўя кур, якія з часам старэюць, без пеўняў, па яго словах, не абысціся.

Што да маці істца, якая прадстаўляла інтарэсы сына ў судзе, адказчык ахарактарызаваў яе як чалавека з няўжыўчывым характарам. Па яго словах, ёй перашкаджала літаральна ўсё: суседскія гусі, работа станкоў, прыпаркаваныя аўтамабілі і нават каты. Ён таксама адзначыў, што суседзі наогул стараюцца з ёй не мець зносін.

У ходзе разбору высветліўся важны нюанс: участкі ўдзельнікаў спрэчкі не маюць агульнай мяжы. Іх падзяляе меліярацыйная канава шырынёй тры метры. Птушнік адказчыка знаходзіцца за 21 метр ад канавы, а ад яе да плота істца — яшчэ 25 метраў. Такім чынам, агульная адлегласць склала 49 метраў. І гэта не лічачы таго, што гаспадар жывёлы атрымаў пісьмовую згоду на сваю дзейнасць ад уладальнікаў менавіта сумежных участкаў, што фармальна адпавядала патрабаванням правілаў.

Нягледзячы на напал страсцей, да разгляду справы па сутнасці не дайшло. У судовым пасяджэнні маці істца, якая дзейнічала па даверанасці, заявіла аб адмове ад іскавых патрабаванняў. Прычына аказалася празаічнай: да моманту разбору адказчык ужо не трымаў пеўняў на сваім участку. Адмовілася яна і ад спагнання з яго панесеных судовых выдаткаў. Сам дачнік супраць спынення справы не пярэчыў.

Канфлікт вырашыўся сам сабой.

Праўда, застаецца адкрытым пытанне: зніклі пеўні па добрай волі гаспадара ці пад ціскам абставінаў. Але факт застаецца фактам: судовы разбор, які мог стаць прэцэдэнтам для падобных спрэчак у садаводчых таварыствах, завяршыўся, не пачаўшыся па-сапраўднаму.

Гісторыя з пеўнямі ў Гомельскім раёне — яркі прыклад таго, як бытавы канфлікт паміж суседзямі можа перарасці ў судовую цяжбу. І хоць у дадзеным выпадку бакі прыйшлі да мірнага выніку, сам факт звароту ў суд з-за кукарэкання сведчыць аб тым, што правілы ўтрымання жывёл у садаводчых таварыствах патрабуюць больш дакладнай рэгламентацыі. А магчыма, суседзям проста варта часцей размаўляць адзін з адным і шукаць кампрамісы да таго, як справа дойдзе да судовых пасяджэнняў.

Ягор ЧУРЫК