Пры сустрэчы Кацярына Рамановіч адразу ж прызнаецца, што за столькі гадоў поезд стаў для яе другім домам. Кацярына жыве ў Оршы, таму перад рэйсам прыязджае ў Мінск. Яе рабочы дзень пачынаецца задоўга да пасадкі пасажыраў.

— Сем дзён у дарозе, затым шэсць выхадных — і зноў у дарогу. І так з году ў год. Але такі графік мне значна бліжэй за звычайную пяцідзёнку. У мяне быў вопыт работы 5/2 у час пандэміі, і тады я зразумела, што зусім нічога не паспяваю зрабіць за два дні адпачынку, — гаворыць яна.
Цікавасць да чыгункі ў Кацярыны з’явілася яшчэ ў дзяцінстве. Бацькі часта бралі дачку ў паездкі, а прыкладам стала цётка — выпускніца чыгуначнага тэхнікума, якая доўгі час працавала начальнікам станцыі.

 

Свой першы рабочы дзень наша субяседніца памятае да гэтага часу.

— Гэта быў поезд Мінск — Еўпаторыя. Перад зменай вельмі перажывала: як сустрэнуць пасажыры, ці спраўлюся са сваімі абавязкамі. У тым рэйсе зразумела, што самым складаным аказалася нават не сама работа, а разлука з домам. Вельмі цягнула да бацькоў. Але з часам, вядома, прывыкла, — адзначае Кацярына. — Цяпер для мяне няма нічога складанага ў рабоце. Усё ж такі вопыт дае аб сабе знаць.
Цяпер Кацярына працуе ў вагоне СВ, дзе ўсяго 20 месцаў. Здавалася б, пасажыраў няшмат, але ўвага патрабуецца кожнаму. За гэтыя гады правадніца навучылася адчуваць настрой людзей і разумець, калі чалавеку хочацца паразмаўляць, а калі яго лепш не турбаваць. За гады работы Кацярына сустрэла нямала вядомых пасажыраў. Сярод іх артысты, палітыкі, бізнесмены. У розныя гады ў яе вагоне падарожнічалі Ларыса Доліна, Кацярына Гусева, Мікіта Калагрывы, Валерый Кіпелаў, акцёры серыяла «Сваты».

— Як правіла, яны не занадта гаварлівыя. Размаўляюць толькі па справе і больш адпачываюць. У артыстаў шчыльны графік, таму поезд для іх — магчымасць спакойна даехаць да месца назначэння, час, які можна правесці ў цішыні.

Кацярына з упэўненасцю адзначае, што праваднік павінен быць дысцыплінаваным, уважлівым, акуратным, працавітым і камунікабельным. 

— Трэба ўмець захоўваць спакой, нават калі пасажыр нервуецца, спазняецца ці нечым незадаволены. І быць гатовай да таго, што кожны дзень побач дзясяткі розных людзей. У кожнага свой характар, настрой і ўяўленне аб тым, якой павінна быць ідэальная паездка.

За 20 гадоў работы Кацярына пераканалася: адной вынослівасці ў гэтай прафесіі недастаткова.

 

— З часам разумееш, што трэба любіць людзей, шукаць да іх падыход, захоўваць спакой у любой сітуацыі. І проста добрасумленна выконваць сваю работу, — падкрэслівае яна. — Самае прыемнае — бачыць задаволенага чалавека і чуць добрыя словы.
Кацярына Рамановіч — гераіня нашага праекта «Беларусы ў кадры». Пагаварылі з ёй аб кіламетрах з’езджаных дарог, знакамітых пасажырах і тонкасцях прафесіі, у якой не бывае дробязей.