Як адзначае выданне, еўрапейскія лідары ўжо папярэджваюць пра сур’ёзныя наступствы. Калі канфлікт зацягнецца, ён стане цяжарам, «гэтак жа цяжкім, як падчас пандэміі COVID-19», — заявіў канцлер Германіі Фрыдрых Мерц. Прэзідэнт Еўрапейскага цэнтральнага банка Крысцін Лагард, у сваю чаргу, не выключыла, што наступствы крызісу могуць выйсці за рамкі бягучых чаканняў.

Ключавым фактарам рызыкі застаецца сітуацыя вакол Армузскага праліва, праз які праходзіць каля 20% сусветных паставак нафты і газу. Яго фактычнае закрыццё ўжо стварае пагрозу маштабных перабояў: паводле ацэнак экспертаў, рынак упершыню сутыкаецца з рызыкай адначасовага дэфіцыту адразу ўсіх відаў паліва — ад сырой нафты да дызеля і авіяцыйнай газы.

Нягледзячы на адносна невысокую прамую залежнасць ЕС ад паставак з Персідскага заліва, ціск на рынак узмацняецца з-за глабальнай канкурэнцыі. Азіяцкія краіны, значна больш залежныя ад рэгіёна, актыўна нарошчваюць закупкі, што прыводзіць да росту цэн і перанакіравання паставак, у тым ліку звадкаванага прыроднага газу, з Еўропы.

Ужо цяпер наступствы адчуваюцца ў росце цэн на паліва: кошт бензіну ў ЕС за месяц павялічыўся прыкладна на 15%. У выпадку зацягвання канфлікту еўрапейскія ўлады не выключаюць увядзення мер па абмежаванні попыту — ад зніжэння выкарыстання транспарту да нармавання паліва, што нагадвае практыку энергетычных крызісаў 1970-х гадоў.

Эксперты папярэджваюць, што далейшае падаражанне энерганосьбітаў можа ўдарыць па ўсёй эканоміцы ад прамысловасці і сельскай гаспадаркі да авіяцыі. Рост выдаткаў рызыкуе прывесці да стагфляцыі — спалучэння слабога эканамічнага росту і высокай інфляцыі. 

Як адзначае Politico, развіццё сітуацыі будзе шмат у чым залежаць ад працягласці канфлікту: чым даўжэй захоўваецца нявызначанасць на энергетычных рынках, тым больш адчувальнымі будуць наступствы для эканомікі Еўропы.