Ранняе развіццё самастойнасці ў дзяцей садзейнічае паспяховай сепарацыі ў будучыні, заявіла псіхолаг Аляксандра Мілер. Паводле яе слоў, гэты працэс крытычна важны, бо без яго ў сталым узросце чалавек страціць здольнасць прымаць рашэнні, не звяртаючыся па дапамогу да бацькоў, перадае NEWS.ru.

Сепарацыя дзіцяці пачынаецца ў той момант, калі двухгодка кажа «я сам», а мама з лепшых падахвочванняў папраўляе шапку, зашпіляе куртку і вядзе за руку. Кожны такі эпізод — малюсенькая цаглінка ў сцяну, якая потым вырасце паміж дзіцем і яго ўласным жыццём. 

Многія бацькі шчыра вераць: «Вось споўніцца 16 гадоў, пачнецца падлеткавы бунт, тады і будзем сепарыраваць». Гэта ілюзія. Крызіс падлеткавага ўзросту — гэта фінальная, самая гучная стадыя працэсу, які стартаваў задоўга да першага «адыдзі, я сам разбяруся», — сказала псіхолаг.

Яна адзначыла, што здаровая сепарацыя пачынаецца з фізічнага аддзялення — сну ў сваім ложку, затым першых самастойных рашэнняў, адстойвання меж і праверкі сваёй незалежнасці. Сапраўднае аддзяленне, па словах спецыяліста, надыходзіць да 18–20 гадоў, калі чалавек сыходзіць не з прычыны ціску, а па ўласным жаданні і ўпэўненасці.

Жыццё з бацькамі пасля 35 гадоў — гэта не «зручна, так склалася». Гэта псіхалагічная кастрацыя. Не таму, што жылплошча дрэнная, а таму што мышца самастойнасці без нагрузкі атрафіруецца. 

«Калі дома вам да гэтага часу нагадваюць, што надзець па надвор’і, як вы будзеце прымаць рашэнні на працы? Як будзеце будаваць сям’ю? Уявіце дваіх 35-гадовых „дзяцей“, якія не ўмеюць весці бюджэт і без бацькоўскай парады не могуць выбраць, куды паехаць у адпачынак. Вось ён — партрэт няпройдзенай сепарацыі. І гэта не іх віна — гэта вынік таго, што іх своечасова не выпусцілі», — дадала эксперт.