З моманту ўзвядзення піраміда вытрымала некалькі магутных падземных штуршкоў, магнітуда якіх дасягала 6,8. Такія землятрусы звычайна прыводзяць да сур’ёзных разбурэнняў будынкаў, аднак піраміда не атрымала ніякіх пашкоджанняў — ні ўнутры, ні звонку.

Новае даследаванне Нацыянальнага даследчага інстытута астраноміі і геафізікі Егіпта паказала, што ўстойлівасць грабніцы звязана з інжынернымі тэхналогіямі старажытных егіпцян. Навукоўцы прааналізавалі вібрацыі ў 37 пунктах піраміды: ва ўнутраных камерах, будаўнічых блоках і навакольнай глебе.

Вынікі паказалі, што большасць вібрацый унутры піраміды мелі частату 2,0–2,6 Гц, што сведчыць пра раўнамернае размеркаванне механічных напружанняў па ўсёй канструкцыі. Частата ваганняў навакольнага грунту складала 0,6 герца. Гэта адрозненне важнае, бо шкода ад землятрусу становіцца значна большай, калі грунт і збудаванне вібруюць з аднолькавай частатой.

Каманда таксама выявіла, што вібрацыі ўзмацняліся ў верхніх частках піраміды, дасягаючы свайго піка ў царскай камеры. Аднак у поласцях непасрэдна над царскай камерай вібрацыя памяншалася.

Навукоўцы адзначылі, што піраміда была пабудавана з трывалага матэрыялу і мела ўстойлівую да землятрусаў форму: шырокую аснову і нізкі цэнтр цяжару. Акрамя таго, геаметрыя ўнутраных камер дапамагала рассейваць або перанакіроўваць нагрузку падчас штуршкоў. Такія ўласцівасці перашкаджалі перадачы сейсмічнай энергіі ад грунту да збудавання і зніжалі рызыку ўзнікнення рэзанансу. 

Па словах навукоўцаў, цяжка ўявіць, што жыхары Старажытнага Егіпта разбіраліся ў сейсмічнай фізіцы. Але іх геаметрычныя і інжынерныя рашэнні апынуліся «надзвычай дасканалымі».