Выкарыстанне дэзадарантаў і ўдары грудной клеткі не выклікаюць раку грудзей, а наяўнасць захворвання не азначае выдалення органа. Пра гэта расказаў урач-мамолаг, эксперт фонду «Анкалогіка» Хамідзі Умар ібн Хамід, перадае ТАСС.

«Лічыцца, што рак малочнай залозы можа ўзнікнуць пасля ўдару грудзей, а дэзадаранты і антыперспіранты павышаюць рызыку захворвання. Навуковых доказаў такой сувязі не выяўлена. Не адпавядае рэчаіснасці і меркаванне, што дыягназ абавязкова заканчваецца выдаленнем грудзей: аб’ём аперацыі залежыць ад памеру і размяшчэння пухліны, яе характарыстык і стадыі. У многіх выпадках магчымае ўмяшанне з захаваннем органа, а пры неабходнасці выконваецца рэканструкцыя малочнай залозы», — адзначыў ён.

Меркаванне аб тым, што пасля лячэння раку малочнай залозы непазбежная лімфедэма, — таксама міф. Яна развіваецца ў 15–25% пацыентак, а рызыка залежыць ад аб’ёму ўмяшання на лімфатычных вузлах і прамянёвай тэрапіі, дадаў урач. Пры раннім раку біяпсія вартавога лімфавузла дазваляе абысціся без поўнага выдалення лімфавузлоў і знізіць верагоднасць ускладненняў. Калі лімфедэма ўзнікае, яе можна кантраляваць з дапамогай кампрэсійнай тэрапіі, фізічных практыкаванняў, лімфадрэнажу, а ў некаторых выпадках — мікрахірургічнага лячэння.

Па словах эксперта, яшчэ адзін небяспечны міф — «калі нічога не баліць, значыць, раку няма». На ранніх стадыях многія пухліны працякаюць без сімптомаў. 

Выявіць захворванне да з’яўлення скаргаў дазваляе скрынінг. Пры гэтым універсальнага аналізу «на ўсе разнавіднасці раку» не існуе: анкамаркеры не замяняюць рэкамендаваныя метады абследавання. Калі ўрач выявіў падазронае ўтварэнне і прызначыў біяпсію, баяцца яе не варта. Даследаванне тканкі неабходнае, каб пацвердзіць дыягназ і вызначыць тып пухліны. Даных аб тым, што біяпсія або аперацыя «разносяць» рак па арганізме, няма.

Эксперт таксама дадаў: рак не абавязкова перадаецца ў спадчыну, хоць і спадчынныя мутацыі павышаюць рызыку некаторых пухлін. Спадчынныя формы складаюць толькі каля 5–10% выпадкаў раку малочнай залозы і яечнікаў. Мутацыі BRCA1 і BRCA2 значна павялічваюць рызыку, аднак большасць пацыентак з ракам малочнай залозы не маюць сямейнага анамнезу.

Анколаг адзначыў, што многія міфы аб анкалогіі аб’ядноўвае спроба знайсці простае тлумачэнне складанаму захворванню. Быццам рак можна прадухіліць, напрыклад, адмовіўшыся ад цукру ці асобных прадуктаў, ці проста калі не сутыкацца з хворымі. Насамрэч рак не перадаецца ад чалавека да чалавека, а харчаванне ўплывае на анкарызыкі значна больш складана, чым сцвярджае міф пра «цукар, які корміць пухліну». 

Вельмі важна ведаць свае фактары рызыкі, праходзіць рэкамендаваныя абследаванні і не адкладаць дыягностыку з-за страху. Ранняе выяўленне ў многіх выпадках пашырае магчымасці тэрапіі і дапамагае захаваць якасць жыцця.