Калі гаворыш з такімі парамі, як Анастасія і Глеб, зноў пачынаеш верыць у каханне. Не думала, што такая фраза калі-небудзь з’явіцца ў маім тэксце, але ад праўды не ўцячэш. Павага і трапятанне чыталіся ў кожным іх жэсце і поглядзе. Відаць, наколькі муж засцерагае жонку, а яна, у сваю чаргу, з вялікай цеплынёй глядзіць на яго. Уявіце, што вы доўга былі на марозе, вам жудасна холадна, і вось вы прыходзіце дадому ў цяпло. Прыкладна такі настрой быў падчас нашай размовы.

Ад сяброўства да шлюбу

Анастасія — студэнтка шостага курса Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта. Глеб вучыўся тут жа, але ён цяпер у інтэрнатуры. А ведаюць яны адно аднаго вельмі даўно, яшчэ са школьных гадоў. Абодва родам з Ваўкавыска, вучыліся ў адной установе адукацыі, толькі Глеб быў на клас старэйшы. Разам займаліся ў музычнай школе, спявалі ў царкоўным хоры. 

Але ў тыя гады яны проста сябравалі.

Глеб пайшоў па прафесійных слядах бацькоў, якія, дарэчы, пажаніліся, будучы студэнтамі Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта. Старэйшы брат таксама медык. Мой суразмоўца вырашыў працягнуць дынастыю. У сям’і Насці медыкаў не было, але гэта сфера была ёй заўсёды цікавая.

— Калі Насця паступіла ва ўніверсітэт, мы зноў сталі часцей мець зносіны, я быў на курс старэйшы і дапамагаў ёй, адказваў на пытанні, нешта падказваў, — 

успамінае Глеб. — Мы разам займаліся ў чытальнай зале. А паколькі абодва творчыя, часта перасякаліся і на розных імпрэзах. Вельмі добра сябравалі, а потым у нейкі момант я зразумеў, што мае пачуцці значна большыя за сяброўскія. Узяў ініцыятыву на сябе: запрашаў пагуляць, правесці час разам, заляцаўся...

Паступова Насця таксама зразумела, што яе пачуцці да Глеба сталі значна глыбейшыя, і моцнае сяброўства перарасло ў каханне. Пара разам чатыры гады, паўтара з іх яны ў шлюбе. Ажаніліся, калі Насці быў 21 год, а Глебу — 22.

— Калі кахаеш, навошта адкладаць на потым? — гаворыць Глеб. — Я дакладна разумеў, што Насця — дзяўчына маёй мары. Імкнуўся, каб мы былі разам. Да таго ж перада мной быў прыклад маіх бацькоў, якія стварылі сям’ю, будучы студэнтамі, а мой старэйшы брат з’явіўся на свет, калі мая мама была на шостым курсе. Я пагаварыў з бацькамі аб сваіх намерах, і яны мяне падтрымалі. Тым больш яны ведалі Насцю, яе бацькоў. Усе хадзілі ў адзін храм і ведалі адно аднаго.

Цікаўлюся ў Насці, ці чакала яна, што Глеб так хутка пазаве яе замуж, і як гэта было.

— Шчыра кажучы, нечаканасці для мяне не было, — кажа яна. — У нас з Глебам вельмі падобныя погляды на жыццё, ён вельмі дарагі мне, а я — яму. Таму не бачыла сэнсу чакаць заканчэння вучобы. Мы былі абсалютна гатовыя да шлюбу. Мае бацькі таксама мяне ў гэтым падтрымалі. Як і калі будзе зроблена прапанова, я здагадвалася. Глеб вырашыў правесці рамантычныя выхадныя ў хатцы ў лесе, але абраў Брэсцкую вобласць — паехалі за 200 кіламетраў. І хоць ён сказаў, што гэта проста выхадныя для нас дваіх, я ведала, што ён зробіць прапанову. Толькі з самім момантам не ўгадала. У нас была вялікая праграма, у адзін дзень мы каталіся на квадрацыклах, у лесе быў запланаваны пікнік. Я думала, што ўсё там і адбудзецца. Але Глеб выбраў вячэру. 

Ён выканаў песню з серыяла «Кухня», якую адзін з герояў спяваў для сваёй каханай перад тым, як зрабіць ёй прапанову рукі і сэрца. І я зразумела — вось яно.

Карціну дапаўняе Глеб:

— Я доўга думаў, як лепш гэта зрабіць. Не хацелася, каб усё было неяк занадта вычварна, модна. У выніку вырашыў проста арганізаваць выхадныя толькі для нас. Домік быў цудоўны, у двары стаяў чан з гарачай вадой. Прапанову зрабіў увосень, што таксама дадавала атмасферы падзеі...

Нечаканае Гран-пры

Пра рэспубліканскі конкурс студэнцкіх сем’яў «Шчаслівыя разам» Глебу расказала Насця, і яны вырашылі ўзяць у ім удзел. Гэта не было нечым новым для іх, бо сужэнцы часта бываюць на сцэне. Было некалькі этапаў, якія яны паспяхова прайшлі і накіраваліся на фінал. Нягледзячы на сваю загружанасць, пара з вялікім задавальненнем акунулася ў конкурснае жыццё.

Па словах абодвух, самым напружаным быў час перад фіналам. На падрыхтоўку даваўся ўсяго месяц. Трэба было адрэпеціраваць творчы нумар, стварыць ключніцу і сямейнае дрэва. Маім суразмоўцам было важна ўкласці сваё цяпло ва ўсе этапы. Яны вырашылі, што будуць атрымліваць асалоду ад працэсу і працаваць сумленна.

— Арганізацыя конкурсу была на высокім узроўні, гэтаму таксама хацелася адпавядаць, — адзначае Глеб. — 

У дзень фіналу ўсё было прыгожа, урачыста. За час падрыхтоўкі мы пазнаёміліся з іншымі сем’ямі, усе рабяты вельмі класныя. Калі аб’яўлялі пераможцаў, я неяк забыўся пра Гран-пры. І вось аб’явілі 3-е месца, 2-е, затым 1-е... Думаю, ну добра, у любым выпадку мы выклаліся па поўнай. 

А потым паведамілі, што Гран-пры — наша. Я быў у шоку! Шчыра кажучы, нават слёзы да вачэй падкацілі. Было вельмі радасна і прыемна.

— Мы вельмі рады, што нам удалося прайсці такі цікавы шлях, і ні кроплі не шкадуем, што пагадзіліся ўдзельнічаць у конкурсе, — дадае Анастасія.

Рэцэпты сямейнай гармоніі

Не магла не спытаць у сужэнцаў, як ім удаецца дасягаць такой гармоніі. Аднак яны прызналіся, што так было не заўсёды, і цяпер таксама здараюцца канфлікты і непаразуменні, але яны паспяхова з усім спраўляюцца.

— Калі вы бачыце пару, дзе цёплыя і мяккія адносіны, у іх усё добра, то за гэтым заўсёды стаіць вялікая работа. Не трэба баяцца цяжкасцяў і разыходзіцца, калі не ўсё ідэальна, — раіць Насця. — Мы імкнёмся зрабіць так, каб усе цяжкасці гартавалі нас, а наш саюз рабілі больш моцным, а не наадварот. І ў нас ёсць перад вачыма прыклад нашых бацькоў. Яны любяць адно аднаго і нас гадавалі ў каханні і клопаце.

— Яшчэ вельмі важна ўмець устаць на месца свайго сужэнца, — лічыць Глеб. — Зразумець, як бачыць чалавек тую ці іншую сітуацыю, зразумець думкі, пасыл. А яшчэ важна саступаць адно аднаму. Сваё «я» часам трэба адсоўваць на другі план. І абавязкова трэба размаўляць. Калі пакрыўдзіцца на нешта і замоўкнуць, то як твой каханы чалавек зразумее, што ў цябе на душы?

Правільна. Ніяк. Я з маімі суразмоўцамі цалкам згодна. Анастасія і Глеб хацелі б жыць у Ваўкавыску — ім падабаецца іх родны горад. Яны мараць аб доме і вялікай сям’і. Шчыра жадаю, каб усё гэта спраўдзілася!

Вераніка КАЗЛОЎСКАЯ

Фота з асабістага архіва сям’і Дуброўскіх