У аснове праекта — лік 7, які лічыцца адным з важных сімвалаў у творчасці Шагала. Сем беларускіх мастакоў стварылі сем унікальных сукенак-карцін, натхнёных вобразам Бэлы Розенфельд — музы і жонкі мастака. Саму ідэю ў музеі звязалі і з Годам беларускай жанчыны. Бэла ў творчасці Шагала — не проста гераіня асобных палотнаў. Яна стала часткай яго мастацкага свету, вобразам любові, лёгкасці і той самай бязважкасці, якая так вядома па яго карцінах. «Марк Шагал часта паўтараў, што ў яго карцінах няма ніводнай лініі, не напоўненай любоўю да яго галоўнай музы Бэлы», — нагадалі гасцям вечара. І ў гэты вечар яе вобраз літаральна выйшаў за межы палатна.

Праца над сукенкамі пачалася загадзя, у майстэрнях мастакоў. Тэкстыль паступова ператвараўся ў своеасаблівыя маляўнічыя палотны. Кожны аўтар абраў уласную

тэму і мастацкую мову. Для Валерыі Каплан сукенка стала размовай пра каханне як пра штодзённае пачуццё — не толькі пра свята або рамантычны жэст, але пра ўвагу, клопат і цяпло, якія людзі дораць адзін аднаму. Мастачка выкарыстала каліграфію, упісваючы ў тканіну словы пра каханне. Фінальныя рыскі яна наносіла ўжо непасрэдна падчас перформансу.

Ангеліна Вашчанка прысвяціла сваю працу ўспамінам пра Беларусь і Віцебск — горад, які Шагал працягваў пісаць і ўспамінаць, знаходзячыся далёка ад радзімы. Мастачка звярнулася да выявы віцебскага парку, свайго дзіцячага месца сілы, а графічную тэхніку злучыла з адбіткам фрагмента лінолеуму. «Мне хацелася перадаць адчуванне цёплага ўспаміну пра гэты дом», — распавяла мастачка.

У фінале ўсе сем сукенак паўсталі перад гледачамі ў фармаце дэфіле. Але працы яшчэ не былі канчаткова завершаны: мастакі наносілі апошнія дэталі прама на вачах у публікі, ператвараючы стварэнне твора мастацтва ў частку самога вечара.

Асаблівым музычным момантам стала прэм’ера фартэпіяннай п’есы «Прагулка з Шагалам», якую спецыяльна для фінісажу напісаў беларускі кампазітар Ігар Комар. Твор выканала піяністка Дар’я Брухнова. Музычны складнік апынуўся цалкам сугучным самому Шагалу — яго карціны часта ўспрымаюцца як своеасаблівая музыка колеру і руху, дзе рэальныя абрысы свету саступаюць месца ўспамінам, пачуццям і фантазіі.

А затым гледачам прапанавалі самім стаць суаўтарамі. Адна з сукенак ператварылася ў своеасаблівае чыстае палатно: госці маглі пакінуць на ім пажаданні, сімвалы і аўтографы. Так фінісаж паступова трансфармаваўся ў міні-выставу «Сукенка для Бэлы» — своеасаблівы фінальны акорд перад вяртаннем «Прагулкі» ў Санкт-Пецярбург.

Генеральны дырэктар Нацыянальнага мастацкага музея Ірына Мацяс адзначыла, што з творам было важна развітацца незвычайна. «Так проста адпусціць моўчкі — гэта не для яго і не для нас», — сказала яна.

Паводле яе слоў, музей разлічвае працягваць падобныя праекты. А «Прагулку» тут спадзяюцца ўбачыць зноў.
«Я думаю, што Марк Шагал яшчэ да нас прыедзе не раз. Можна марыць дзёрзка і па-буйному — сабраць трыпціх», — распавяла Ірына Мацяс. Гаворка ідзе пра тры працы Шагала, якія сёння знаходзяцца ў розных гарадах: адна — у Парыжы, іншая — у Маскве, а «Прагулка» пасля выставы ў Мінску вернецца ў Санкт-Пецярбург. У музеі спадзяюцца, што калі-небудзь усе тры карціны ўдасца прадставіць разам.

Пакуль жа «Прагулка» завяршае сваё знаходжанне ў Мінску, пакідаючы пасля сябе не толькі ўспамін пра знакамітую карціну, але і сем сукенак, створаных сучаснымі беларускімі мастакамі для Бэлы — той, побач з якой крочыў на сваіх палотнах і зноў і зноў адрываўся ад зямлі.