Міністр адзначыў, што недастаткова звярталі ўвагу на рэнавацыю. «На жаль, жыллёвы фонд не вечны, ён старэе і страчвае свае ўласцівасці па камфортнасці, таму неабходна звяртаць на гэта сур’ёзную ўвагу. Будаваць новае і забываць пра старое, — адмоўная тэндэнцыя. Мы хутка пачнём страчваць у абсалютных лічбах свой жыллёвы фонд, — звярнуў увагу ён. — Таму трэба не толькі будаваць новае жыллё, але яшчэ і прыводзіць у парадак тое, якое ўжо, на жаль, не адпавядае ўсім тым патрабаванням, на якія разлічваюць грамадзяне. Таму асобным кірункам на будучае дзесяцігоддзе для нас з’яўляецца рэнавацыя. Безумоўна, гэта і павышэнне даступнасці, і павелічэнне забяспечанасці квадратнымі метрамі».

Змяняюцца падыходы і да забеспячэння «квадратамі». «Вядома, сёння ў нас нядрэнны паказчык, але я думаю, што ён павінен быць значна большым, — лічыць Руслан Пархамовіч. — Калі 30 квадратных метраў цяпер для нас добрая норма, то 40–45 квадратных метраў на чалавека — той аптымальны аб’ём жылля, які павінен быць для камфортнага пражывання».

Адказваючы на пытанне, колькі будзе кошт квадратнага метра, напрыклад, праз 10 гадоў, ці выгадна інвеставаць у кватэру, кіраўнік Мінбудархітэктуры заўважыў, што нейкіх значных перакосаў тут не будзе. Па яго меркаванні, ёсць няўхільны прынцып: кошт квадратнага метра жылля, пабудаванага з выкарыстаннем дзяржпадтрымкі, не павінен перавышаць памер сярэднямесячнага заробку. «Мы ад гэтага прынцыпу не адыходзім. І я думаю, што і ў 2035 годзе ён будзе, безумоўна, выкананы. Гэта базавы прынцып, якога варта прытрымлівацца. Усё астатняе прадыктуе рынак».

Міністр адзначыў, што рынак Мінска — гэта асобная тэма. «Тут, безумоўна, кошт вышэйшы, таму што гэта сталіца. Ёсць абласныя цэнтры, ёсць малыя населеныя пункты, — падкрэсліў Руслан Пархамовіч. — Але мы будзем зважаць на кожны з гэтых рынкаў і выпрацоўваць па кожным з іх асобныя падыходы для таго, каб у цэлым для ўсіх абсалютна грамадзян мы мелі аднолькавыя ўмовы, каб камфортна сябе людзі адчувалі як у сельскай мясцовасці, так і ў сталіцы».