На самай справе печань — гэта цікавы орган. Так бы мовіць, «ачышчальная станцыя». Па анатоміі частка крыві ад кішэчніка перацякае ў печань і перапрацоўваецца, назавём гэта так, і ідзе па вялікім крузе да сэрца. Таму сама па сабе печань не патрабуе нейкіх дадатковых "уліванняў" з боку арганізма, калі мы вядзём адэкватны лад жыцця: не злоўжываем алкаголем, не перагружаем сябе тлушчамі.

Таксама гэта датычыцца страўнікава-кішачнага тракта (гаворка цяпер пра кішэчнік), — калі мы ядзім свежыя або перапрацаваныя гародніну і садавіну. Супы-пюрэ з кабачкоў або гарбузоў — цудоўны прадукт з дастатковым каларажам. Калі дадаць усімі нелюбімую малочку ў выглядзе вяршкоў, атрымліваюцца добрыя калорыі, запас энергіі, а ў кішэчніка будзе неабходная клятчатка. Таму пры адсутнасці змяненняў (напрыклад, запор — гэта змена клінічных даных) дадатковыя метады кішэчніку не патрэбныя.

Разнастайныя цюбажы, прамыванні мінеральнай вадой з выкарыстаннем жудасных клізмаў толькі нашкодзяць. У кішэчніку ёсць вялікая колькасць бактэрый, якія «сябруюць» з нашым арганізмам, выпрацоўваюць пэўныя рэчывы для галаўнога мозгу. Вось «кішка — мозг» наогул вельмі важная, цяпер сусветная практыка нацэльвае на яе свой фокус увагі. Таму не трэба ўмешвацца ў тое, што добра працуе. Можна атрымаць праблемы, якія потым будзе доўга вырашаць урач.