З перапынкам на ваенную службу і работу ў авіяцыі Марк шмат гадоў захапляецца музыкай, напісаннем песень. У Беларусі ён змог поўнасцю ўвасобіць у рэальнасць даўнюю мару. «Ніколі не думаў, што ў мяне будзе магчымасць здымаць кліпы, і быў рады, калі такая магчымасць з’явілася ў Беларусі. Людзям трэба шукаць блізкіх сабе па духу. Такіх людзей, звязаных з музыкай, у Лос-Анджэлесе, дзе я пражыў першыя 24 гады, ці ў Сан-Францыску, дзе я жыў 18 гадоў, у мяне было няшмат. І вось я прыехаў у Беларусь, пачаў займацца музыкай і спрабаваў праводзіць вечарынкі для аўтараў песень. Яны патрэбны для таго, каб аб’ядноўваць іх з іншымі аўтарамі. Я быў членам асацыяцыі аўтараў-выканаўцаў Лос-Анджэлеса, і мне хацелася рабіць нешта ў гэтым фармаце і тут», — адзначыў музыкант.

Ён падкрэсліў, што ў Беларусі апынуўся сярод аднадумцаў, якія яго разумелі. «Так атрымалася, што вакол мяне сапраўдныя таленты, і для мяне гэта сапраўдная асалода — узаемадзейнічаць і мець магчымасць здзейсніць мару. Тут я пазнаёміўся са многімі музыкантамі. Я звяртаюся да іх навыкаў у залежнасці ад песні, а потым я думаю, ці хачу зняць відэа. Акрамя таго, мне вельмі пашанцавала, што я магу працаваць з прадзюсарам і добрым аператарам-пастаноўшчыкам, і гэта даступна», — сказаў Марк.

Яму вельмі падабаецца здымаць кліпы ў Беларусі, гэта заўсёды прыносіць задавальненне і радасць. Самымі незабыўнымі для яго былі здымкі кліпа на пляжы Мінскага мора. «Я так удзячны, што нам наогул дазволілі гэта зрабіць. Не ўяўляю сабе, што мы ў Лос-Анджэлесе пайшлі б здымаць на грамадскі пляж. Там трэба мець вялікія сувязі і, магчыма, заплаціць вялікія грошы, каб увогуле атрымаць дазвол на здымкі відэа, хутчэй за ўсё, яно ніколі б не было створана. У Беларусі ў мяне ёсць не толькі магчымасць расці самому, але і працаваць з маладымі кінематаграфістамі, якія таксама імкнуцца развіваць свае навыкі. Цяпер мы падыходзім да завяршэння праекта. Самае цяжкае ў любой справе — давесці яго да канца і вывесці на прафесійны ўзровень. Мы пачалі працаваць каля трох гадоў таму, і з той пары ўсе ідзе добра. Адзіная сапраўды цяжкая частка кінавытворчасці ў тым, што здымачная група працуе літаральна круглыя суткі, каб сэканоміць бюджэт. Усе сапраўды працуюць 24 гадзіны, — расказаў пра работу музыкант. — Мне падабаецца назіраць, як кожны выконвае сваю ролю. Акцёры ўвасабляюць у жыццё сваю мару, таму што многія з іх ніколі раней не здымаліся. У нас ёсць і дзеці акцёры, і дарослыя. Гэта іх фантазія, а для мяне фантазія — убачыць сваю песню. Хаця б пачуць яе ў зведзеным выглядзе, не гаворачы ўжо аб тым, каб убачыць гатовы кліп».

Ён дадаў, што працуе цесна ў звязцы з маладым рэжысёрам, які заўсёды прапануе шмат цікавых ідэй, якія хоць і адрозніваюцца ад таго, што першапачаткова задумаў Марк, але тым не менш яму ўсё роўна падабаецца, што атрымліваецца ў выніку стварыць. Такое супрацоўніцтва таксама дапамагае маладому пакаленню лепш пазнаць гісторыю, у тым ліку ЗША, ды і самому музыканту дае стымул развівацца.

Марк Аарон Хаднал расказаў, што ён раней пісаў песні, разлічваючы на фантазію. «Спачатку сюжэты маіх песень былі чыстай выдумкай, 17-гадовы хлопец, які яшчэ мала што бачыў, піша пра ўсё, што можна прыдумаць, ад душы, але без вялікага жыццёвага вопыту, — адзначыў ён і дадаў, што песня, прысвечаная сябру сям’і, які загінуў у В’етнамскай вайне, стала першай, заснаванай на рэальным жыцці. — Я адразу адчуў, якая ў гэтым моцная энергія, таму што я звяртаюся да тэмы, пра якую трэба гаварыць. У першую чаргу, пра смерць салдат на гэтай непапулярнай вайне, пра якіх ніхто не хацеў гаварыць. Але гэта таксама і катарсіс, самаўдасканаленне, якое прыходзіць, калі засяроджваешся на такой тэме. У нашым жыцці адбываецца шмат чаго, і большасць з нас настолькі занятыя, рухаючыся наперад, як поезд па рэйках, што ў нас няма часу спыніцца і падумаць пра штосьці, перажыць гэта нанава і ператварыць гэта ў нешта больш грунтоўнае. А калі ты спыняешся і пішаш аб гэтым, ты расцеш сам».