На тэрыторыі абласнога зборнага пункта ваеннага камісарыята Гродзенскай вобласці 22 кастрычніка было ажыўлена і хвалююча. Так, падзея штогадовая, але кожны раз яна крыху іншая. Бо на тэрміновую службу адпраўляюцца новыя маладыя людзі. Для іх тут усё ўпершыню, як і для іх блізкіх і родных.

Хлопцы знаёмяцца, перагаворваюцца з бацькамі і сябрамі, якія прыйшлі іх праводзіць. Вось мама папраўляе сыну каўнер курткі, а тут бацька пляскае сына па спіне і заразліва смяецца. Вядома, не абышлося і без слёз, бо ўсе будуць сумаваць адзін па адным. Але гэта абавязковы этап у жыцці юнака, які пэўна мяняе нешта ў свядомасці і душы.

Як адзначыў начальнік накіравання прызыву на ваенную службу — намеснік ваеннага камісара Гродзенскай вобласці Сяргей Патапчук, дзень адпраўкі хвалюючы як для прызыўнікоў, так і для іх бацькоў, якія часта цікавяцца ўмовамі службы: якасцю харчавання і пытаннямі фізічнай падрыхтоўкі. На аснове шматгадовага вопыту прызыву ён ахарактарызаваў сучасных навабранцаў як граматных, фізічна развітых і адукаваных грамадзян Рэспублікі Беларусь.

Усяго з Гродзенскай вобласці на тэрміновую ваенную службу накіруюць каля 1500 чалавек. З гэтай колькасці каля 100 грамадзян будуць служыць у рэзерве. Яшчэ каля 400 чалавек пройдуць службу па кантракце. Сяргей Патапчук падкрэсліў, што яны не ўваходзяць у агульную лічбу прызыўнікоў-тэрміноўнікаў, а Гродзенская вобласць традыцыйна лідзіруе ў гэтым пытанні.

— Навабранцы будуць праходзіць службу як у Гродзенскім рэгіёне, так і ў іншых абласцях краіны. У першы дзень адпраўкі, паводле традыцыі, прызываюць эліту Узброеных Сіл — каля 120 чалавек адправяцца ў 5-ю брыгаду спецыяльнага прызначэння, у 361-ю базу аховы і абслугоўвання цэнтральных органаў ваеннага кіравання, Мінскую ваенную камендатуру і іншыя часці. Ваенную прысягу яны прымуць 21 лістапада.

Сяргей Патапчук адзначыў, што мамам і татам не трэба перажываць за іх дзяцей, бо яны будуць 24/7 пад наглядам бацькоў-камандзіраў. За перыяд праходжання тэрміновай ваеннай службы яны фізічна адужэюць, вывучаць асновы ваеннай справы, узбраенне і сучасную ваенную тэхніку.

Тэрмін службы можа быць розным. Навабранцы без вышэйшай адукацыі служаць 18 месяцаў, з вышэйшай — 12. Выпускнікі ВНУ, якія прайшлі навучанне на ваенных кафедрах або ваенных факультэтах і здалі экзамены па праграмах падрыхтоўкі малодшых камандзіраў, — 6 месяцаў.

Інжынеры і спартсмены

Данііла Бярдоўскага на службу праводзіла вялікая кампанія. Хлопец родам з Воранава, яму 21 год, скончыў Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт, адпраўляецца на службу ў 361-ю базу аховы і абслугоўвання цэнтральных органаў ваеннага кіравання. Юнак адзначыў, што, вядома, будзе сумаваць па грамадзянскім жыцці і па людзях, якія застаюцца тут. Але да службы ставіцца абсалютна спакойна.

— Настроены я аптымістычна, хоць пачуцці цяпер даволі змешаныя — ёсць і сум, і радасць адначасова. Але я разумею, што гэта новы досвед, праз які павінен прайсці кожны мужчына. Ды і любыя новыя веды — гэта крута, а ўсё, што звязана з арміяй і ваеннай справай, заўсёды пазнавальна. Думаю, час праляціць хутка. Хто ведае, можа, мне настолькі спадабаецца, што нават захочацца застацца на кантракт.

Ёсць сярод навабранцаў і сапраўдныя зоркі. Іван Булыга са Слоніма — спартсмен. Ён майстар спорту міжнароднага класа па веславанні. Гэты год стаў для яго паспяховым. Юнак заваяваў «золата» і «бронзу» на чэмпіянаце Еўропы сярод моладзі, а таксама ўзяў «золата» на чэмпіянаце свету сярод студэнтаў.

— На службу я адпраўляюся ў Спартыўны камітэт Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. Настроены па-баявому і вельмі рады, што трапіў менавіта туды. Большую частку свайго жыцця я займаюся спортам і вельмі спадзяюся, што ў арміі ў мяне таксама паспяхова атрымаецца працягваць сваю спартыўную кар’еру і развівацца далей. Спорт для мяне — гэта сур’ёзна!

З нецярпеннем будзе чакаць сына

Са словам да прызыўнікоў звярнулася маці аднаго з юнакоў, Наталля Кукаловіч. Журналісты пагутарылі з ёй, яе мужам Уладзімірам і сынам Ільёй.

Наталля вельмі расчулілася, калі давала каментарый, было бачна, што яе перапаўняюць эмоцыі:

— Сэрца, вядома, не на месцы, як у любой маці. Гляджу на яго сёння і паверыць не магу: здаецца, яшчэ зусім нядаўна я вучыла яго рабіць першыя крокі, аберагала... А зараз ён вырас, стаў такім вялікім, дарослым мужчынам, які ідзе абараняць Радзіму. Наварочваюцца слёзы. Але ў той жа час я адчуваю велізарны гонар за Ілью. Мы выхавалі яго адказным і надзейным чалавекам. Будзем вельмі сумаваць, чакаць кожнага званка. Галоўнае — каб служба прайшла спакойна, а камандзіры сталі для нашых сыноў надзейнымі настаўнікамі.

Для Уладзіміра гэты дзень таксама асаблівы, ён падзяліўся сваімі думкамі:

— Для нашай сям’і гэта важны і ўрачысты дзень. Як бацька я цалкам падтрымліваю сына — армія фарміруе характар, вучыць адказнасці за сябе і за таварышаў, дае стрыжань, які спатрэбіцца на ўсё жыццё. Хвалявання ў мяне няма, ёсць упэўненасць у сыне. Няхай служыць годна, не баіцца цяжкасцяў і сумленна выконвае свой абавязак перад Радзімай. А мы тут, дома, будзем моцным тылам і будзем чакаць яго са службы.

Ілья таксама настроены пазітыўна, хоць і крыху ўсхваляваны:

— Пачынаецца зусім новы этап у жыцці. Я іду служыць свядома, лічу, што кожны мужчына павінен прайсці гэту школу, навучыцца дысцыпліне і ваеннай справе. Рады, што сёння побач мая сям’я — іх падтрымка для мяне цяпер важней за ўсё. Упэўнены, што год праляціць хутка, я адужэю, даведаюся шмат новага і вярнуся дадому пасталелым.

Нягледзячы на горыч расстання, у пункце адпраўкі панавала святочная атмасфера. Супрацоўнікі ваеннага камісарыята пастараліся зрабіць так, каб гэты дзень пакінуў шмат пазітыўных эмоцый. Можна было зрабіць здымак на памяць у тэматычнай фотазоне, быў аркестр і жывая музыка. Што ж, жадаем хлопцам удачы і цярпення на гэтым новым жыццёвым этапе!

Вераніка КАЗЛОЎСКАЯ
Фота БелТА