На пункце пропуску «Беняконі» Стэла правярае транспарт і багаж, спадзеючыся на востры нюх. Чэхаславацкі влчак — парода, выведзеная ў выніку скрыжавання нямецкай аўчаркі і карпацкага ваўка. Ад ваўка Стэле дасталіся характэрная знешнасць і цягавітасць, а ад аўчаркі — якасці, неабходныя для службы. Гэтая парода спалучае адданасць і інтэлект, але галоўнае ў рабоце Стэлы — уменне дзейнічаць у камандзе з чалавекам.

«Парода выводзілася спецыяльна для пагранічных войскаў, для пошуку наркатычных і выбуховых рэчываў. Прадстаўнікі гэтай пароды ідэальна арыентуюцца ў лесе па следавой рабоце, у іх добры нюх, яны могуць бачыць на 180 градусаў. Часам нават здаецца, што сабака не працуе, а проста ідзе, можа глядзець у бок — і ў гэты час пачуць пах», — расказала старшы інспектар аддзялення службы сабак Лідскага пагранатрада Вольга Астроўская. 

У напарніцах у Стэлы — яе дачка Тайга, якая пакуль толькі асвойвае работу і ўважліва назірае за маці. Адчуўшы патрэбны пах, сабака замірае і паказвае носам на падазронае месца. «Чэхаславацкі влчак валодае шэрагам асаблівасцяў. Адна з іх — звышадчувальны нюх, які ў шэсць разоў пераўзыходзіць нюх іншых сабак. Сабакі гэтай пароды з’яўляюцца зграйнымі жывёламі, таму ім абавязкова патрэбен важак. Кінолагу, які працуе з імі, трэба правесці неверагодна складаную работу, каб заваяваць давер, аўтарытэт і стаць для гэтага сабакі сапраўдным важаком», — адзначыла афіцыйны прадстаўнік Лідскага пагранатрада Вольга Таскіна. 

Работа на мяжы патрабуе не толькі добрага нюху і вынослівасці — важна і здароўе чатырохногіх супрацоўнікаў. Стэла і Тайга праходзяць абавязковыя ветэрынарныя агляды. Спецыялісты сочаць за іх фізічным станам і гатоўнасцю да нагрузак. А яшчэ ўлічваюць асаблівасці пароды, прыхільнасць да сваёй зграі і неабходнасць пастаяннага кантакту з чалавекам.